Effectiveness of Individual Psychoe

Effectiveness of Individual Psychoeducation on Recurrence in Bipolar Disorder;
A Controlled Study
This research was conducted as an controlled experimental study which aimed to determine the effectiveness of individual Psychoeducation program on recurrence rate during 1 year follow up period. The study include eighty-two patients who had been diagnosed with bipolar disorder. There were no hospitalizations in intervention group, while 7.3% of control patients experienced hospitalization; recurrence rates were 18.9% in the intervention group patients and 34.1% the control group patients, but statistical significant difference between the groups was not found. Four sessions of individual psychoeducation may have some positive effects but seem to be ineffective for preventing recurrence in patients with bipolar disorder during one year prospective follow up.
Conclusions
Four-session individual psychoeducation is not statistically significant in decreasing the relapses and it was determined that the IG had a lower number of relapses, lower number of multiple mood episodes and lower hospitalization rate, and that the patients going through attacks mainly had depressive attacks. Further studies with larger samples, in multicenter and for longer periods of monitoring are needed to determine what the ideal duration of psychoeducation for an effective treatment outcome would be.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประสิทธิผลของบุคคลสุขภาพจิตในกิจวัตรในโรค Bipolar;
ควบคุมการศึกษา
วิจัยครั้งนี้ได้ดำเนินการในขณะที่ศึกษาทดลองควบคุมซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมสุขภาพจิตของแต่ละบุคคลจากอัตราการเกิดซ้ำในช่วง 1 ปีระยะเวลาการติดตาม การศึกษารวม 82 ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยโรคสองขั้ว มีโรงพยาบาลในกลุ่มแทรกแซงอยู่ในขณะที่ 7.3% ของผู้ป่วยในโรงพยาบาลที่มีประสบการณ์การควบคุม; อัตราการเกิดขึ้นอีกเป็น 18.9% ในผู้ป่วยกลุ่มแทรกแซงและ 34.1% ของผู้ป่วยกลุ่มควบคุม แต่ความแตกต่างทางสถิติระหว่างกลุ่มที่ไม่พบ สี่ครั้งสุขภาพจิตของแต่ละคนอาจจะมีผลในเชิงบวกบางส่วน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลในการป้องกันการเกิดซ้ำในผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้วในช่วงหนึ่งปีที่คาดหวังติดตาม.
สรุป
สี่เซสชั่นของแต่ละบุคคลสุขภาพจิตไม่ได้เป็นนัยสำคัญทางสถิติในการลดอาการกำเริบและมันก็ตั้งใจว่า IG มีจำนวนที่ลดลงของอาการกำเริบจำนวนที่ลดลงของเอพหลายอารมณ์และอัตราการรักษาในโรงพยาบาลลดลงและว่าผู้ป่วยจะผ่านการโจมตีส่วนใหญ่มีการโจมตีซึมเศร้า การศึกษาเพิ่มเติมกับกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ใน multicenter และสำหรับระยะเวลานานของการตรวจสอบที่มีความจำเป็นในการตรวจสอบสิ่งที่ระยะเวลาที่เหมาะสมของสุขภาพจิตสำหรับผลการรักษาที่มีประสิทธิภาพจะเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

I love you, but dare not show.I love you, but dare not show.I love you, but dare not show.I love you, but dare not show.