4.4 Effect of de-polymerization of

4.4 Effect of de-polymerization of corn cob substrate by sulfuric acid on angkak pigment production
Corn cob is an agro-industrial residue containing significant amounts of cellulose, hemicellulose and lignin, accounted for 45%, 35% and 15%, respectively (Sun and Cheng, 2002). Due to this reason, corn cob is highly recommended as a potential substitute substrate for angkak production by Monascus fungi. Many pretreatments have been studied in order to obtain high monomeric sugar yield which is basis of fungal growth. Among these, strong acids such as sulfuric acid (H2SO4) have been widely utilized for treating materials because they are powerful agents for cellulose hydrolysis (Sun and Cheng, 2002), and no enzyme are needed subsequent to the acid hydrolysis. This experiment was conducted with the same purpose. The effect of strong acid treatment on corn cob substrate was showed in Figure 4.5.
It was clearly observed that corn cob treated with sulfuric acid possessed considerable sugar content in comparison to corn cob untreated. In particular, untreated corn cob had only 1.271±0.086% sugar whereas treated corn cob contained at least tenfold of it. This could be explained that sulfuric acid was able to break glucosidic linkages that held glucose monomers in the polymer chains of cellulose and hemicellulose, resulting in monomeric sugar yield. As can be seen, corn cob treated with sulfuric acid 2% reached a peak of sugar content with 20.488±0.372%, followed by acid treatments 4%, 6%, 8% with sugar content of 19.118±0.655%, 15.148±0.769%, and 13.359±0.917%, respectively.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

4.4 ผลของชื่น polymerization ของพื้นผิว cob ข้าวโพดด้วยกรดซัลฟิวริก angkak ผลิตรงควัตถุข้าวโพดมีการเกษตรอุตสาหกรรมสารตกค้างประกอบด้วยจำนวนเซลลูโลส hemicellulose และ lignin คิดเป็น 45%, 35% และ 15% ตามลำดับอย่างมีนัยสำคัญ (ซันและเฉิง 2002) จากเหตุผลนี้ ข้าวโพดกเป็นพื้นผิวทดแทนมีศักยภาพสำหรับผลิต angkak โดยเชื้อรา Monascus Pretreatments มากมีการศึกษาเพื่อให้ได้ผลผลิตน้ำตาลสูง monomeric ซึ่งเป็นพื้นฐานของการเจริญเติบโตของเชื้อรา ในหมู่เหล่านี้ กรดเช่นกรดกำมะถัน (กำมะถัน) ที่แข็งแกร่งได้รับอย่างกว้างขวางใช้สำหรับรักษาวัสดุ เพราะพวกเขาเป็นตัวแทนที่มีประสิทธิภาพสำหรับไฮโตรไลซ์เซลลูโลส (ซันและเฉิง 2002), และเอนไซม์ไม่มีความจำเป็น subsequent to ไฮโตรไลซ์กรด การทดลองนี้ถูกดำเนินการ ด้วยวัตถุประสงค์เดียวกัน ผลของแรงรักษากรดบนพื้นผิว cob ข้าวโพดถูกแสดงในรูปที่ 4.5มันชัดเจนถูกสังเกต cob ข้าวโพดที่รับกำมะถันกรดน้ำตาลจำนวนมากมอบเนื้อหาโดย cob ข้าวโพดไม่ถูกรักษาไว้ โดยเฉพาะ ไม่ถูกรักษาข้าวโพดมีเพียง 1.271±0.086% น้ำตาลขณะถือ cob ข้าวโพดที่ประกอบด้วย tenfold น้อยของมัน นี้อาจจะอธิบายกรดกำมะถันที่มีการลิงค์ glucosidic ที่จัด monomers กลูโคสในโซ่พอลิเมอร์ของเซลลูโลสและ hemicellulose ผลน้ำตาล monomeric ผลตอบแทน สามารถมองเห็น cob ข้าวโพดถือว่า มีกรดกำมะถัน 2% ถึงสูงสุดของเนื้อหา กับ 20.488±0.372% ตามรักษากรด 4%, 6%, 8% มีเนื้อหาน้ำตาล 19.118±0.655%, 15.148±0.769%, 13.359±0.917% น้ำตาลตามลำดับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4.4 ผลของการ de-ของพื้นผิวพอลิเมอซังข้าวโพดด้วยกรดซัลฟูริกในการผลิตเม็ดสี angkak
ซังข้าวโพดเป็นสารตกค้างอุตสาหกรรมเกษตรที่มีจำนวนเงินที่สำคัญของเซลลูโลสเฮมิเซลลูโลสและลิกนินคิดเป็น 45%, 35% และ 15% ตามลำดับ (ดวงอาทิตย์และ เฉิง, 2002) เนื่องจากเหตุนี้ซังข้าวโพดขอแนะนำให้พื้นผิวแทนที่มีศักยภาพสำหรับการผลิต angkak จากเชื้อรา Monascus การเตรียมหลายคนได้รับการศึกษาเพื่อให้ได้ผลผลิตน้ำตาล monomeric สูงซึ่งเป็นพื้นฐานของการเจริญเติบโตของเชื้อรา กลุ่มคนเหล่านี้, กรดเช่นกรดซัลฟูริก (H2SO4) ได้ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในการรักษาวัสดุเพราะพวกเขาเป็นตัวแทนที่มีประสิทธิภาพสำหรับการย่อยสลายเซลลูโลส (ดวงอาทิตย์และเฉิง, 2002) และเอนไซม์ไม่ต้องภายหลังจากการย่อยกรด การทดลองนี้ได้ดำเนินการโดยมีวัตถุประสงค์เดียวกัน ผลของการรักษากรดบนพื้นผิวซังข้าวโพดได้รับการแสดงให้เห็นในรูปที่ 4.5.
มันก็สังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าซังข้าวโพดรับการรักษาด้วยกรดกำมะถันมีปริมาณน้ำตาลมากเมื่อเทียบกับซังข้าวโพดได้รับการรักษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งซังข้าวโพดได้รับการรักษามีเพียง 1.271 ± 0.086% น้ำตาลซังข้าวโพดได้รับการรักษาในขณะที่มีอย่างน้อยสิบเท่าของมัน นี้อาจจะอธิบายว่ากรดกำมะถันก็สามารถที่จะทำลายความเชื่อมโยง glucosidic ที่จัดขึ้นโมโนเมอร์ของน้ำตาลกลูโคสในโซ่พอลิเมอเซลลูโลสเฮมิเซลลูโลสและส่งผลให้ผลผลิตน้ำตาล monomeric ที่สามารถมองเห็น, ซังข้าวโพดได้รับการรักษาด้วยกรดซัลฟูริก 2% ถึงจุดสูงสุดของปริมาณน้ำตาลกับ 20.488 ± 0.372% ตามด้วยการรักษากรด 4%, 6%, 8% มีปริมาณน้ำตาล 19.118 ± 0.655% 15.148 ± 0.769% และ 13.359 ± 0.917% ตามลำดับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4.4 ผลของพอลิเมอไรเซชัน ( ซังข้าวโพดโดยกรดสร้างสีในทวิภาคี
ซังข้าวโพดเป็นเกษตรอุตสาหกรรม กากที่มียอดเงินที่สําคัญของเซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และลิกนิน คิดเป็น 35% , 35% และ 15% ตามลำดับ ดวงอาทิตย์และเฉิง , 2002 ) เนื่องจากเหตุผลนี้ซังข้าวโพดแนะนำเป็นสารทดแทนที่มีศักยภาพในการผลิตทวิภาคีโดยเชื้อรา เชื้อรา หลายการเตได้รับการศึกษาเพื่อให้ได้ผลผลิตน้ำตาลสูงเกิดซึ่งเป็นพื้นฐานของการเจริญเติบโตของเชื้อรา ในหมู่เหล่านี้กรดที่แข็งแกร่ง เช่น กรดกำมะถัน ( กรดซัลฟิวริก ) ได้รับอย่างกว้างขวางใช้สำหรับรักษาวัสดุเพราะพวกเขาเป็นตัวแทนที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายเซลลูโลส ( ซุนเฉิง , 2002 ) , และเอนไซม์ที่จำเป็นต่อการไฮโดรไลซ์ด้วยกรด . การทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเดียวกัน ผลของการรักษากรดบนแผ่นซังข้าวโพดพบในรูปที่ 4.5 .
มันชัดเจน สังเกตได้ว่าซังข้าวโพดที่ได้รับการรักษาด้วยกรดมีปริมาณน้ำตาลมากในการเปรียบเทียบกับซังข้าวโพดดิบ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซังข้าวโพดดิบมี 1.271 ±เพียง 0.086 % น้ำตาลในขณะที่ปฏิบัติ ซังข้าวโพด ที่มีอยู่อย่างน้อยสิบเท่าเลยนี้สามารถอธิบายได้ว่า กรดสามารถทำลายความเชื่อมโยงที่จัดขึ้นแบบกลูโคสกลูโคสในพอลิเมอร์โซ่เซลลูโลสและเฮมิเซลลูโลส ทำให้ผลผลิตน้ำตาลเกิด . ที่สามารถเห็นได้ ซังข้าวโพด รักษาด้วย % กรดกำมะถัน 2 ถึงจุดสูงสุดของปริมาณน้ำตาลกับ 20.488 ± 0.372 % ตามด้วยกรดรักษา 4% , 6% , 8% กับปริมาณน้ำตาล 19.118 ± 0.655 % , 15.148 ± 0.769 %และ 13.359 ± 0.917 ตามลำดับ