Alloxan exerts its diabetogenic act

Alloxan exerts its diabetogenic action when it is
administered parenterally: intravenously, intraperitoneally
or subcutaneously. The dose of alloxan required
for inducing diabetes depends on the animal species,
route of administration and nutritional status. Human
islets are considerably more resistant to alloxan than
those of the rat and mouse (Eizirik et al. 1994). The most
frequently used intravenous dose of this drug to induce
diabetes in rats is 65 mg/kg b.w. (Gruppuso et al. 1990,
Boylan et al. 1992). When alloxan is given intraperitonealy
or subcutaneously its effective dose must be 2-3
times higher. The intraperitoneal dose below 150 mg/kg
b.w. may be insufficient for inducing diabetes in the rat
(Katsumata et al. 1992, 1993). Fasted animals are more
susceptible to alloxan (Katsumata et al. 1992, Szkudelski
et al. 1998), whereas increased blood glucose provides
partial protection

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Alloxan exerts diabetogenic ดำเนินการเมื่อจัดการ parenterally: intravenously, intraperitoneallyหรือ subcutaneously ยาของ alloxan ที่จำเป็นสำหรับ inducing โรคเบาหวานขึ้นอยู่กับสายพันธุ์สัตว์เส้นทางของการจัดการและอนุรักษ์ มนุษย์หมู่มีมากขึ้นทนต่อการ alloxan กว่าที่หนูและเมาส์ (Eizirik et al. ปี 1994) มากสุดใช้ยาฉีดของยานี้เพื่อก่อให้เกิดโรคเบาหวานในหนูเป็น b.w. 65 มิลลิกรัม/กิโลกรัม (Gruppuso et al. 1990Boylan et al. 1992) เมื่อ alloxan ได้ intraperitonealyหรือ subcutaneously เป็นยาที่มีประสิทธิภาพต้อง 2-3เวลาสูง ยา intraperitoneal ต่ำกว่า 150 mg/kgb.w. อาจไม่เพียงพอสำหรับโรคเบาหวานในหนู inducing(Katsumata et al. 1992, 1993) สัตว์เชื่อใจเพิ่มเติมไวต่อการ alloxan (Katsumata et al. 1992, Szkudelskiและ al. ปี 1998), ในขณะที่เพิ่มระดับน้ำตาลในเลือดให้ป้องกันบางส่วน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

alloxan ออกแรงกระทำ diabetogenic
เมื่อมีการบริหารงานparenterally: ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ, intraperitoneally
หรือใต้ผิวหนัง ปริมาณของ alloxan ที่จำเป็นสำหรับการกระตุ้นให้เกิดโรคเบาหวานขึ้นอยู่กับสายพันธุ์สัตว์เส้นทางของการบริหารและภาวะโภชนาการ มนุษย์เกาะเล็กเกาะน้อยมีมากทนต่อการ alloxan กว่าพวกหนูและเมาส์(Eizirik et al. 1994) ส่วนใหญ่ยาทางหลอดเลือดดำที่ใช้บ่อยของยานี้จะทำให้เกิดโรคเบาหวานในหนูคือ65 mg / kg bw (Gruppuso et al. 1990 Boylan et al. 1992) เมื่อ alloxan จะได้รับ intraperitonealy หรือใต้ผิวหนังของยาที่มีประสิทธิภาพจะต้องเป็น 2-3 เท่าสูง ปริมาณที่ช่องท้องด้านล่าง 150 mg / kg b.w. อาจจะไม่เพียงพอสำหรับการกระตุ้นให้เกิดโรคเบาหวานในหนู(Katsumata et al. 1992, 1993) อดอาหารสัตว์มีความเสี่ยงที่จะ alloxan (Katsumata et al. 1992 Szkudelski et al. 1998) ในขณะที่ระดับน้ำตาลในเลือดเพิ่มขึ้นให้การป้องกันบางส่วน