Outside the window, thunder and lig

Outside the window, thunder and lightning mingled together. Raindrops as large as beans hit the cold glass pane one after another. It was only afternoon, but the sky looked so dark it was like the apocalypse was approaching.

With his head resting on his hands, Tang Feng looked out the window at the rain-soaked city. Stray pieces of black hair that appeared particularly soft fell on the man’s cheeks. The graceful arc his chin and neck formed made him seem like a proud, black swan.

The windshield wipers went back and forth, wiping off the rain; the raindrops were swiped off as soon as they fell onto the glass. The quality of the car’s soundproofing was exceptionally good― not a single sound from the outside world could be heard. The result was that the only sounds in the car were the two men’s breathing. The silence was enough to make anyone feel awkward. It was a pity that neither of them was the type to be easily embarrassed.

One of the two men was calmly driving the car. The other was thinking back on the audition and completely disregarding the one driving.

“Who are you?” The question unexpectedly burst out in the quiet atmosphere. The voice was soft; however, it sounded like an explosion to Tang Feng’s ears.

“President Lu, I’m Tang Feng: your employee.” He deliberately emphasized the last two words. If you still call yourself the president of a company and see me as your employee, then please, don’t get along so well with someone from another company to my face.

He knew Lu Tian Chen wasn’t asking about that, but Tang Feng had decided to play stupid ‘till the end. Even with a DNA analysis, the fact that he was Tang Feng couldn’t be changed.

“Are you complaining that I don’t see you as an employee?” Surprisingly, the man actually followed up on the topic and continued talking.

“No, I’m the one who’s not being a good employee.” Turning away from the window, Tang Feng rested his head on the soft car seat. He squinted; although he was not familiar with S City, he was pretty sure that this road did not lead back to Charles’ mansion.

“It’s good that you understand.” Lu Tian Chen’s words were arrogant.

Tang Feng resisted the urge to roll his eyes and absentmindedly said, “President Lu, are you sure this is the right road to take me back home?”

“So you already see Charles’ mansion as your home? It’s only for a month; after it’s over, you’ll have to move out.” Lu Tian Chen continued to drive, not answering Tang Feng’s question.

He definitely would be moving out. By living with Charles for a month, he was merely fulfilling the deal the previous Tang Feng had made with the man. Plus, Charles wasn’t too bad of a person.

Whenever he thought about the fact that the previous Tang Feng was a mere pawn in Lu Tian Chen’s hands, he had to sigh. In this world, it wasn’t exactly easy for a boss to be as horrible as Lu Tian Chen.

To prevent himself from blurting out poisonous words, Tang Feng closed his mouth. After all, his business contract was still in the hands of Lu Tian Chen.

The car rolled to a stop beside the city’s well-known, high-end restaurant. When Tang Feng was a superstar, he had visited the place before. The food was pretty good; the price was even better.

Was the stingy, sarcastic, and harsh President Lu inviting him out to eat? Sitting in the front passenger seat, Tang Feng gave the man sitting beside him a look.

“It seems like your eyes are saying that I’m too stingy to invite employees out to eat.” Lu Tian Chen suddenly smiled. The man always had on a serious and stiff expression; his sudden smile did not make Tang Feng feel that he was more handsome. It only made his hair stand on end.

“President Lu, my eyes can’t speak.” Tang Feng looked at the car door, which was clearly still locked. If Lu Tian Chen didn’t unlock it, he couldn’t get out. What exactly were they still doing in the car?

“In my opinion, your eyes are quite capable of speaking.” Lu Tian Chen beckoned to Tang Feng.

Tang Feng looked confusedly at the man.

“Kiss me.” Lu Tian Chen spat out those words simply and naturally.

“President Lu, what did you say?” Surely Tang Feng had heard wrong.

“Kiss me” ―Lu Tian Chen reached out a hand and grabbed Tang Feng’s shoulder―“like you did with Gino a moment ago.”

“Why?” You obviously disliked me so much before.

“Your kissing is terrible, disgraceful.”

What was up with that horrible reason? Was Ge Chen supposed to be good at it then? In Gino’s arms, he was like a little quail, completely lacking any resistance. At least Tang Feng was able to resist for quite a while.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นอกหน้าต่าง ฟ้าร้องและฟ้าผ่าเข้าด้วยกัน น้ำฝนใหญ่เท่าถั่วตีบานเย็นแก้วหนึ่ง มันเป็นช่วงบ่ายเท่านั้น แต่ใกล้ท้องฟ้ามองดูมืดก็เช่นวิบัติมีศีรษะอยู่บนมือของเขา ฮถังมองออกเมืองแช่น้ำฝน ผมสีดำที่ปรากฏนุ่มโดยเฉพาะหลงเหลือชิ้นลงบนแก้มของคน สง่างามโค้งคอและคางของเขาเกิดขึ้นทำให้เขาดูเหมือนหงส์ดำ ภูมิใจฝนการไปและกลับ เช็ดออกฝน น้ำฝนถูกรูดปิดทันทีที่พวกเขาตกลงบนแก้ว คุณภาพของผนังของรถเป็นพิเศษ good― ไม่เสียงเดียวจากโลกภายนอกอาจจะได้ยิน ผลคือ เสียงเท่านั้นในรถมีชายสองคนหายใจ ความเงียบถูกพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด ก็สงสารที่ไม่ได้ถูกชนิดจะต้องได้อายหนึ่งคนสองใจเย็นขับรถรถ อื่น ๆ คิดในการฟัง และอย่างสมบูรณ์โดยการขับรถหนึ่ง"คุณเป็นใคร" คำถามโดยไม่คาดคิดระเบิดออกมาในบรรยากาศเงียบสงบ เสียงได้นุ่มนวล อย่างไรก็ตาม มันฟังเหมือนการระเบิดยังไป Tang ฮ"ประธาน Lu :ถังฮ: พนักงานของคุณ" เขาจงใจเน้นคำที่สอง ถ้าคุณยังเรียกตัวประธานบริษัท และเห็นผมเป็นพนักงานของคุณ แล้วโปรด ไม่ได้ไปได้ดีกับคนจากบริษัทอื่นใบหน้าเขารู้ว่า Lu Tian Chen ไม่ถามเกี่ยวกับที่ แต่ถังฮได้ตัดสินใจเล่นโง่ 'till สิ้นสุด แม้จะ มีการวิเคราะห์ดีเอ็นเอ ความจริงที่ว่า เขาเป็นถังฮไม่สามารถเปลี่ยนแปลง"มีคุณบ่นว่า ไม่เห็นคุณเป็นพนักงานหรือไม่" น่าแปลก คนจริงตามค่าในหัวข้อ และยังคงพูดคุย"ไม่มี ฉันเป็นผู้หนึ่งที่กำลังถูกพนักงานดี" การออกจากหน้าต่าง ฮถังวางศีรษะบนเบาะนุ่ม เขา squinted แต่เขาไม่คุ้นเคยกับเมือง S เขาเป็นรักที่ถนนสายนี้ไม่ได้นำกลับไปที่คฤหาสน์ของชาร์ลส์"มันเป็นดี" คำของเฉิน Tian Lu ได้หยิ่งฮถังต่อต้านกระตุ้นให้ม้วนดวงตาของเขา และ absentmindedly กล่าว ว่า, "ประธาน Lu คุณแน่ใจว่าทางขวาจะพาฉันกลับบ้าน""เพื่อให้คุณได้เห็นชาร์ลส์แมนชั่นเป็นบ้านของคุณ ไม่เดือน หลังจากผ่านเครื่องแล้ว คุณจะต้องย้ายออก" Lu Tian Chen ยังคงขับ ไม่ตอบคำถามของ Tang ฮเขาแน่นอนจะย้ายออก โดยอาศัยอยู่กับชาร์ลส์เดือน เขาถูกตอบสนองการจัดการฮถังก่อนหน้านี้ได้ทำกับคนเพียง พลัส ชาร์ลส์ไม่เลวเกินคนเมื่อใดก็ ตามที่เขาคิดเกี่ยวกับความจริงที่ว่า ฮถังก่อนหน้านี้รับจำนำเพียงในมือของเฉิน Tian Lu เขาถอนใจ ในโลกนี้ มันไม่ได้ง่ายเหมือนเจ้านายจะกลัวเป็น Lu Tian Chenเพื่อป้องกันตัวเองจาก blurting คำพิษ ฮถังปิดปากของเขา สัญญาธุรกิจของเขายังคงอยู่ในมือของ Lu Tian Chenรถยกไปหยุดอยู่ข้างร้านรู้จักกัน ระดับของเมือง เมื่อถังเฟิงเป็นซุปเปอร์สตาร์ เขาได้เข้าเยี่ยมชมสถานที่ก่อน สวยดี ราคาถูกดีมี Lu ประธานเหนียว แดกดัน รุนแรง และเชิญเขาออกที่กิน นั่งในที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า ฮถังให้คนนั่งอยู่ข้างเขาดู"เหมือนตาพูดว่า ผมเหนียวเกินไปการเชิญพนักงานออกกิน" Lu Tian Chen ก็ยิ้ม คนเคยมีในนิพจน์ที่ร้ายแรง และแข็ง รอยยิ้มของเขาอย่างฉับพลันไม่ได้ฮถังรู้สึกว่า เขาหล่อมาก มันทำผมขนหัวลุกเท่านั้น"ประธาน Lu ฉันไม่สามารถพูด" ฮถังมองไปที่ประตูรถยนต์ ที่ชัดเจนยังคงถูกล็อก ถ้า Lu Tian Chen ไม่ปลดล็อก เขาไม่ได้ออก ตรงพวกเขายังคงทำอะไรในรถ"ในความคิดของฉัน ดวงตาของคุณมีความสามารถมากในการพูด" Lu Tian Chen beckoned กับถังฮถังฮ confusedly ดูคนออก"จูบฉัน" Lu Tian Chen spat ออกคำที่เรียบง่าย และเป็นธรรมชาติ"ประธาน Lu อะไรนะ" ก็ ได้ยินเฟิงทังผิด"จูบฉัน" ―Lu Tian Chen ถึงออกมือ และคว้า shoulder― Tang ฮ "เหมือนคุณไม่ มีจิโน่พึ่ง""ทำไม" คุณชัดก่อนไม่ชอบฉันมากก่อน"จูบของคุณไม่กลัว การกระทำ"อะไรคือขึ้น ด้วยเหตุผลที่น่ากลัว Ge Chen น่าจะดีที่มันแล้ว แขนของจิโน่ เขาเป็นเหมือนนกกระทาเล็กน้อย อย่างสมบูรณ์ขาดความต้านทานใด ๆ น้อยฮถังก็สามารถที่จะต่อต้านสัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นอกหน้าต่างฟ้าร้องและฟ้าผ่าระคนด้วยกัน เม็ดฝนขนาดใหญ่เป็นถั่วตีบานหน้าต่างแก้วเย็นหนึ่งหลังจากที่อื่น มันเป็นเพียงช่วงบ่าย แต่ท้องฟ้ามืดมองเพื่อให้มันเป็นเหมือนคัมภีร์ของศาสนาคริสต์ถูกใกล้. กับศีรษะของเขาที่วางอยู่บนมือของเขาถังฮมองออกไปนอกหน้าต่างที่เมืองเปียกฝน ชิ้นจรจัดของผมสีดำที่ปรากฏโดยเฉพาะอย่างยิ่งอ่อนลงบนแก้มของชายคนนั้น โค้งสง่างามคางและลำคอของเขาที่เกิดขึ้นทำให้เขาดูเหมือนเป็นความภาคภูมิใจหงส์ดำ. ที่ปัดน้ำฝนเดินกลับมาเช็ดออกฝน; เม็ดฝนที่ถูก swiped ปิดเร็วที่สุดเท่าที่พวกเขาจะก้มลงบนแก้ว คุณภาพของการเก็บเสียงของรถเป็นพิเศษ good- ไม่ได้เป็นเสียงเดียวจากโลกภายนอกอาจจะได้ยิน ผลที่ตามมาก็คือว่าเสียงเท่านั้นในรถมีการหายใจของชายสองคน ความเงียบก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด มันเป็นที่น่าเสียดายว่าไม่ของพวกเขาเป็นคนประเภทที่จะต้องอายได้อย่างง่ายดาย. หนึ่งในสองคนถูกใจเย็นขับรถ อื่น ๆ คิดกลับในการออดิชั่นและสมบูรณ์ไม่คำนึงถึงคนขับรถ. "คุณเป็นใคร?" คำถามที่ไม่คาดคิดระเบิดออกมาในบรรยากาศที่เงียบสงบ เสียงนุ่ม; . แต่มันฟังเหมือนการระเบิดหูถังฮ"ประธาน Lu, ฉัน Tang ฮ: พนักงานของคุณ." เขาจงใจเน้นคำสองคำสุดท้าย หากคุณยังคงเรียกตัวเองว่าประธานของ บริษัท และเห็นฉันเป็นพนักงานของคุณแล้วโปรดอย่าได้รับพร้อมให้ดีกับใครสักคนจาก บริษัท อีกครั้งเพื่อให้ใบหน้าของฉัน. เขารู้ว่าลูเทียนเฉินก็ไม่ได้ถามเกี่ยวกับที่ แต่ถัง ฮวงได้ตัดสินใจที่จะเล่นโง่ 'จนจบ ถึงแม้จะมีการวิเคราะห์ดีเอ็นเอความจริงที่ว่าเขาเป็นถังฮไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้. "คุณบ่นว่าผมไม่เห็นว่าคุณเป็นพนักงาน?" น่าแปลกที่คนจริงติดตามหัวข้อและยังคงพูดคุย. " ไม่ฉันคนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นพนักงานที่ดี. "เปลี่ยนไปจากหน้าต่าง Tang ฮวางหัวของเขาในรถที่นั่งนุ่ม เขา squinted; แม้ว่าเขาจะไม่คุ้นเคยกับ S ซิตี้เขาเป็นคนน่ารักแน่ใจว่าถนนสายนี้ไม่ได้นำกลับไปยังคฤหาสน์ของชาร์ลส์. "มันเป็นเรื่องดีที่คุณเข้าใจ." คำพูดของลูเทียนเฉินได้หยิ่ง. Tang ฮ resisted กระตุ้นให้กลอกลูกตาของเขาและ ใจลอยกล่าวว่า "ประธาน Lu, คุณแน่ใจหรือว่านี่คือถนนด้านขวาจะพาฉันกลับบ้าน?" "ดังนั้นคุณเห็นคฤหาสน์ชาร์ลส์เป็นบ้านของคุณหรือไม่ มันเป็นเพียงสำหรับเดือน; หลังจากที่มันมากกว่าที่คุณจะต้องย้ายออก. "ลูเทียนเฉินยังคงขับรถไม่ได้ตอบคำถาม Tang ฮ. แน่นอนเขาจะย้ายออก โดยอาศัยอยู่กับชาร์ลส์เป็นเวลาหนึ่งเดือนเขาเป็นเพียงการตอบสนองข้อตกลงก่อนหน้านี้ฮ Tang ได้ทำไว้กับชายคนนั้น พลัส, ชาร์ลส์ไม่เลวร้ายเกินไปของคน. เมื่อใดก็ตามที่เขาคิดเกี่ยวกับความจริงที่ว่าก่อนหน้านี้ฮ Tang เป็นเพียงเบี้ยในมือของลูเทียนเฉินเขาจะต้องถอนหายใจ ในโลกนี้มันก็ไม่ได้ว่าง่ายสำหรับเจ้านายที่จะเป็นที่น่ากลัวเป็นลูเทียนเฉิน. เพื่อป้องกันตัวเองจาก blurting ออกคำพิษ Tang ฮปิดปากของเขา หลังจากที่ทุกคนสัญญาทางธุรกิจของเขายังคงอยู่ในมือของลูเทียนเฉิน. รถกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างที่รู้จักกันดี, ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ของเมือง เมื่อ Tang ฮเป็นซุปเปอร์สตาร์เขาได้เดินทางไปเยี่ยมชมสถานที่ก่อน อาหารก็สวยดี; ราคาถูกที่ดียิ่งขึ้น. เป็นตระหนี่เหน็บแนมและรุนแรงประธานาธิบดีลูเชิญชวนให้เขาออกไปกิน? นั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า Tang ฮให้คนนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาดู. "มันดูเหมือนว่าดวงตาของคุณจะบอกว่าฉันขี้เหนียวเกินไปที่จะเชิญชวนให้พนักงานออกไปกิน." ลูเทียนเฉินจู่ ๆ ก็ยิ้ม คนที่เคยมีในการแสดงออกอย่างรุนแรงและแข็ง; รอยยิ้มของเขาอย่างฉับพลันไม่ได้ทำให้ถังฮรู้สึกว่าเขาเป็นคนหล่อมากขึ้น มันทำให้ผมของเขายืนอยู่บนปลาย. "ประธาน Lu, ตาของฉันไม่สามารถพูด." Tang ฮมองไปที่ประตูรถซึ่งเห็นได้ชัดว่ายังคงถูกล็อค ถ้าลูเทียนเฉินไม่ได้ปลดล็อคเขาไม่สามารถได้รับการออก ว่าสิ่งที่พวกเขายังคงทำอยู่ในรถหรือไม่"ในความคิดของฉันดวงตาของคุณจะค่อนข้างมีความสามารถของการพูด." ลูเทียนเฉินกวักมือเรียกรสฮ. Tang ฮมองพัลวันที่ชายคนนั้น. "จูบฉัน." ลูเทียนเฉินถ่มน้ำลายออกมา คำพูดเหล่านั้นเพียงและเป็นธรรมชาติ. "ประธาน Lu, คุณพูดว่าอะไร?" แน่นอน Tang ฮเคยได้ยินผิด. "จูบฉัน" -Lu เทียนเฉินเอื้อมมือไปและคว้าไหล่ Tang ฮ "เหมือนที่คุณทำกับจีโน่สักครู่ที่ผ่านมา . " " ทำไม? "คุณเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบฉันมากก่อน. " จูบของคุณเป็นที่น่ากลัวน่าอับอาย. " อะไรก็ขึ้นอยู่กับเหตุผลที่น่ากลัว? ได้รับจีอีเฉินควรจะเป็นสิ่งที่ดีที่มันแล้ว? ในอ้อมแขนของจีโน่เขาเป็นเหมือนนกกระทาน้อยสมบูรณ์ขาดความต้านทานใด ๆ อย่างน้อย Tang ฮก็สามารถที่จะต้านทานมากในขณะที่