Thai Forest TraditionThe Thai Fores

Thai Forest Tradition
The Thai Forest tradition is one branch of the Theravāda Buddhist tradition. Theravāda Buddhism, also known as the Southern School of Buddhism, is present throughout Thailand, Burma, Sri Lanka, Laos, and Cambodia. The Theravāda tradition is grounded in the discourses recorded in the Pāli Canon, the oldest Buddhist scriptures. Theravāda literally means “the Doctrine of the Elders” and is named so because of its scrupulous adherence to the original teachings and rules of monastic discipline expounded by the Buddha.

The Theravāda Buddhist tradition within Thailand is composed of many different strands and types of monasteries. Most villages and towns in Thailand have at least one monastery, which might serve as a place for ceremony, prayer, cultural activity, education and medicine. Thai monasteries differ widely and express a range of functions and approaches to monastic life. Some monasteries focus on chanting and ceremonies; some on study and intellectual pursuits; some on healing and blessings; some on practice and meditation. In city monasteries, monks are often encouraged to focus on study and administrative duties, with a little meditation on the side. In addition to varying in their approach to monastic life, monasteries also differ widely in terms of how meticulously they uphold the Vinaya, the Buddhist code of monastic discipline.

The Thai Forest tradition is the branch of Theravāda Buddhism in Thailand that most strictly upholds the original monastic rules of discipline laid down by the Buddha. The Forest tradition also most strongly emphasizes meditative practice and the realization of enlightenment as the focus of monastic life. Forest monasteries are primarily oriented around practicing the Buddha’s path of contemplative insight, including living a life of discipline, renunciation, and meditation in order to fully realize the inner truth and peace taught by the Buddha. Living a life of austerity allows forest monastics to simplify and refine the mind. This refinement allows them to clearly and directly explore the fundamental causes of suffering within their heart and to inwardly cultivate the path leading toward freedom from suffering and supreme happiness. Forest monastics live frugally with few possessions. This fosters the joy of an unburdened life and assists Forest monastics in subduing greed, pride, and other taints that abound in the mind.

Forest monastics live in daily interaction with and dependence upon the lay community. While laypeople provide the material supports for the renunciant life, such as alms food and cloth for robes, the monks provide the laity with teachings and spiritual inspiration. Forest monks follow an extensive 227 rules of conduct. They are required to be celibate, to eat only between dawn and noon, and not to handle money. They also engage in a practice known as “tudong” (Thai; derived from the Pāli "dhutaṅga" meaning "austere practice") in which they wander on foot through the countryside, either on pilgrimage or in search of solitary retreat places in nature. During such wanderings, monks sleep wherever is available and eat only what is offered by lay people along the way.

Origins of Contemporary Thai Buddhism

By the middle of the nineteenth century, Buddhism in Thailand had generally become corrupted with lax monastic discipline, teachings straying from the original texts, little emphasis on meditation, and a widespread belief that spiritual accomplishments were no longer possible. In the midst of this waning tradition, determined Buddhist practitioners returned again to the basics of forest living, moral discipline, and meditation in search of the Buddha’s path to enlightenment. The spiritual determination and accomplishments of these forest practitioners led to the emergence of the contemporary Forest tradition in northeast Thailand. The northeast is one of the most remote and poor areas in Thailand, notable both for its harsh land and its remarkably good-humored people; and now for its wise meditation masters.

The emergence of the contemporary Forest tradition is associated largely with Ajahn Mun and his teacher and contemporary, Ajahn Sao. Both were the sons of peasant farmers in the northeast of Thailand. Ajahn Mun was born in the 1870s in Ubon province near the borders of Laos and Cambodia. He trained under the forest monk Ajahn Sao, vigorously practicing meditation, and then turned to a life of ascetic wandering and meditation practice in the wilderness. Ajahn Mun became a great teacher and exemplar of high standards of conduct. Almost all of the accomplished and revered meditation masters of twentieth century Thailand were either his direct disciples or influenced by him. One of these great meditation masters following in his example was Ajahn Chah.

Historical Significance of Forest Monasticism

The Forest tradition began in the time of the Buddha and has waxed and waned throughout Buddhist history. In one sense, the tradition even predates the Buddha, as it was a common practice of spiritual seekers in ancient India to leave the life of town and village and wander in the wilderness and mountains. The Buddha himself joined this tradition at the age of twenty-nine, giving up his life as a prince in order to seek the way beyond birth, aging, sickness, and death.

The Buddha was born in the forest, enlightened in the forest, taught in the forest, and passed away in the forest. Many of his greatest disciples, such as Venerable Añña-Koṇḍañña and Venerable Mahā Kassapa, were strict forest dwellers who maintained an austere renunciant lifestyle. The Buddha allowed determined forest-dwelling monks, such as these two, to cultivate thirteen special austere practices, called dhutaṅga (a word from the ancient Pāli language). Dhutaṅga literally means "shaking off," as in shaking off those material and mental qualities which keep a person clinging and attached. These special renunciation practices limit a monk's or nun's robes, food, and dwelling places. The practice of dwelling in natural places provided the fundamental backdrop for Forest monasticism throughout Theravada Buddhist history.

The Buddha’s disciples who chose to undertake these dhutaṅga practices and live austerely in the forest did so for many reasons: because dwelling in the wilderness with its rugged and dangerous qualities provided an excellent arena for spiritual training and overcoming fear; because the wilderness with its simplicity, quietude, and natural beauty provided a place for pleasant, peaceful abiding and joyful meditative concentration; because basic forest living allowed the monks to be more easily taken care by the laity as opposed to monks who dwelled in cities; and because living in the forest helped these monks compassionately set an example for future generations.

The practices of these early forest dwellers epitomized the Buddha’s teachings and exemplified his path to liberation. Since the Buddha’s time, the discipline of the monastic order as a whole and the vitality and integrity of the Buddha’s teachings have experienced cycles of growth and decline, of deterioration and revival. Throughout these cycles, the original ethos of the Buddha’s teachings has been preserved and revitalized through the example of these early forest-dwelling disciples and through the efforts of later monastics who followed in their footsteps seeking to live lives focused on meditation practice, simplicity, and renunciation.

The way of practice, the teachings, and the code of monastic conduct which the Buddha expounded 2500 years ago, run deeply against the grain of worldly concerns such as material success, acquisition, wealth, power, fame, pleasure and status. The presence of a monastic order can be a great boon to a society by providing a source of wisdom, peace, and clarity that transcends these worldly concerns. Alternatively, worldly concerns can enter into and distort monastic life. One way this has happened in Buddhist history is that when monks and nuns became accomplished in their practice and became well-known teachers, they drew to their monasteries many visitors bearing gifts and offerings. The success and reputation of these teachers drew wealth, power, and fame to the monastery. Without constant heedfulness, the ways of the world could enter into the monastic order, generating corrupt monastic institutions. In such times, the practice of Forest monasticism by wise and charismatic teachers concerned with spiritual living, discipline, and meditation, rather than institutional rank and official responsibility, played a crucial role in revitalizing the original ethos of the Buddha’s teachings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเพณีไทยป่าประเพณีไทยป่าเป็นสาขาหนึ่งของพุทธศาสนาเถรวาทอัน พุทธศาสนาเถรวาท เรียกอีกอย่างว่าภาคใต้โรงเรียนของพระพุทธศาสนา มีอยู่ทั่วประเทศไทย ประเทศพม่า ประเทศศรีลังกา ประเทศลาว และกัมพูชา ประเพณีเถรวาทเป็นสูตรในประการที่บันทึกไว้ในสารบบ Pāli พระคัมภีร์พุทธเก่าแก่ที่สุด เถรวาทหมายถึง "คำสอนของพวก" และเป็นชื่อเขาติดของ scrupulous กับคำสอนเดิมและกฎของ expounded โดยพระวินัยสงฆ์อย่างแท้จริงประเพณีชาวพุทธเถรวาทในประเทศไทยประกอบด้วยหลาย strands ต่าง ๆ และชนิดของ หมู่บ้านและเมืองในประเทศไทยส่วนใหญ่มีอารามน้อย ซึ่งอาจเป็นสถานที่สำหรับพิธี อธิษฐาน กิจกรรมทางวัฒนธรรม การศึกษา และการแพทย์ อารามไทยแตกต่างกันอย่างกว้างขวาง และแสดงฟังก์ชันและวิธีชีวิตสงฆ์ อารามบางเน้นสวดมนต์และพิธี บางอย่างในการศึกษาและปัญญาชั้น บางอย่างรักษาและพร บางแบบฝึกหัดและทำสมาธิ ในเมืองอาราม พระสงฆ์มักจะให้เน้นการศึกษาและหน้าที่ดูแล มีสมาธิเล็กน้อยด้าน นอกจากแตกต่างกันในวิธีของชีวิตสงฆ์ อารามยังแตกต่างกันอย่างกว้างขวางในแง่ของวิธีความปราณีผู้ดำรงพระวินัย รหัสพุทธวินัยสงฆ์ประเพณีป่าไทยเป็นสาขาของพุทธศาสนาเถรวาทในประเทศไทยที่ปีพ.ศ.กฎสงฆ์เดิมตามพระวินัยอย่างเคร่งครัดที่สุด ประเพณีป่ายังสุดขอเน้นฝึกสมาธิและรับรู้การตรัสรู้เป็นโฟกัสของชีวิตสงฆ์ หลักป่าอารามมีเด่นฝึกเส้นทางของพระพุทธเจ้าพิจารณาจิตตปัญญา รวมถึงการใช้ชีวิตชีวิตของวินัย renunciation และทำสมาธิเพื่อให้ทราบถึงความจริงภายในและความสงบสุขโดยพระทั้งหมด ชีวิตชีวิตของเข้มงวดช่วยให้ป่า monastics และปรับจิตใจ รีไฟน์เมนท์นี้ช่วยให้พวกเขาอย่างชัดเจน และโดยตรงแห่งสาเหตุพื้นฐานของความทุกข์ภายในใจของพวกเขา และปลูกสองอย่างภายในเส้นทางที่นำไปสู่เสรีภาพจากความสุขความทุกข์ทรมาน และสูงสุด ป่า monastics frugally อยู่กับทรัพย์สินน้อย นี้ส่งเสริมความสุขของชีวิตที่ unburdened และช่วยป่า monastics subduing ความโลภ ความภาคภูมิใจ และ taints อื่น ๆ ที่ชุมใจMonastics ป่าอาศัยอยู่ในโต้ตอบทุกวันด้วยและพึ่งพาเมื่อชุมชนวาง ในขณะที่ laypeople ให้สนับสนุนวัสดุสำหรับชีวิต renunciant อาหารเครื่องไทยทานและผ้าสำหรับเสื้อคลุม พระสงฆ์ให้ laity ที่ มีแรงบันดาลใจจิตวิญญาณและคำสอน พระป่าปฏิบัติตามกฎ 227 ครอบคลุมจรรยาบรรณ พวกเขาจะต้องเป็นโสด กินระหว่างรุ่งอรุณและเที่ยงเท่านั้น และ การจัดการการเงิน พวกเขายังต่อสู้ในการฝึกที่เรียกว่า "tudong" (ไทย มา Pāli "dhutaṅga" ความหมาย "น่ากลัวแบบฝึกหัด") ในการที่ พวกเขาเร่เดินผ่านชนบท เกี่ยวกับแหล่งหรือค้น หาทรีปัจเจกทำในธรรมชาติ ระหว่างเช่น wanderings พระนอนไม่ได้ และกินเท่า ที่มีคนวางไปพร้อมกันต้นกำเนิดของศาสนาพุทธไทยร่วมสมัยโดยกลางศตวรรษ พระพุทธศาสนาในประเทศไทยมีทั่วไปเสียหายกับวินัยสงฆ์ทแลกซ์ straying จากข้อความเดิม เน้นสมาธิเล็กน้อย และความเชื่อที่แพร่หลายสำเร็จจิตวิญญาณก็ไม่ได้สอน ท่ามกลางประเพณีนี้ waning กำหนดพุทธผู้กลับอีกไปพื้นฐานของการอยู่ป่า วินัยคุณธรรม และสมาธิในการค้นหาเส้นทางของพระพุทธเจ้าจะตรัสรู้ กำหนดจิตวิญญาณและสำเร็จของป่าผู้นี้นำไปสู่การเกิดขึ้นของประเพณีป่าสมัยอุดร ภาคอีสานเป็นหนึ่งในพื้นที่ไกล และยากจนที่สุดในประเทศไทย โดดเด่น สำหรับคนไข้แต่ good-humored และที่ดินความรุนแรงทั้ง และตอนนี้สำหรับต้นแบบการทำสมาธิปัญญาการเกิดขึ้นของประเพณีป่าร่วมสมัยจะเกี่ยวข้องส่วนใหญ่กับพระมัน และครูของเขา และร่วม สมัย เสาธงพระ ทั้งสองมีบุตรของเกษตรกรชาวนาในภาคอีสานของไทย มูลพระเกิดใน 1870s จังหวัดอุบลราชธานีใกล้ขอบของลาวและกัมพูชา เขาผ่านการฝึกอบรมภายใต้พระป่าพระเสาธง ทำสมาธิโยคะฝึกซ้อม และเปิดแล้ว ชีวิตหลง ascetic และฝึกสมาธิในถิ่นทุรกันดาร มูลพระกลายเป็น ครูและ exemplar ของมาตรฐานการปฏิบัติ แบบนั่งสมาธิสำเร็จ และสิ่งของศตวรรษที่ยี่สิบไทยเกือบทั้งหมดถูกเขาสาวกโดยตรง หรือรับอิทธิพลจากเขา แบบฝึกสมาธิที่ดีเหล่านี้ต่อไปนี้ในตัวอย่างหนึ่งพระ Chahสำคัญทางประวัติศาสตร์ของชีวิตอารามวาสีป่า ประเพณีป่าเริ่มขึ้นในเวลาของพระพุทธเจ้า และมี waxed และ waned ตลอดประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา ในแง่หนึ่ง ประเพณีแม้แต่ตั้งพระ เพราะเป็นจารีตของกำลังฝ่ายวิญญาณในอินเดียโบราณเพื่อให้อายุของเมืองและหมู่บ้าน และเร่ในถิ่นทุรกันดารและภูเขา พระพุทธเจ้าพระองค์เข้าร่วมประเพณีนี้อายุยี่สิบเก้า ท้อถอยในชีวิตเป็นเจ้าเพื่อแสวงหาวิธีการนอกเหนือจากการเกิด อายุ เจ็บ และตายพระพุทธเจ้าเกิดในป่า enlightened ในป่า สอนในป่า และส่งผ่านไปในป่า สาวกมากที่สุด เช่น Koṇḍañña Añña มินท์มินท์ Mahā Kassapa มากมายถูกเข้มงวดชาวที่รักษาวิถีชีวิตน่ากลัว renunciant พระพุทธเจ้ากำหนดปีติป่าพระ เช่นทั้งสอง สิบสามลักษณะพิเศษธุดงค์ เรียกว่า dhutaṅga (คำจากภาษาโบราณ Pāli) ปลูกได้ Dhutaṅga อักษรหมายถึง "สั่นออก ในการสั่นที่วัสดุและคุณภาพจิตใจที่ทำให้คนเข้าใจ และแนบ ปฏิบัติ renunciation พิเศษเหล่านี้จำกัดของสงฆ์ หรือของเด็กเสื้อคลุม อาหาร และอาศัยสถาน การปฏิบัติในสถานธรรมชาติที่อยู่อาศัยให้ฉากหลังพื้นฐานสำหรับชีวิตอารามวาสีป่าตลอดประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาเถรวาทสาวกของพระพุทธเจ้าที่เลือกที่จะดำเนินการปฏิบัติเหล่านี้ dhutaṅga และ austerely อยู่ในป่า ไม่ให้หลายเหตุผล: เนื่องจากที่อยู่อาศัยในถิ่นทุรกันดารด้วยคุณภาพความแข็งแรงทนทาน และอันตรายให้เวทีแห่งการฝึกจิตวิญญาณและวีดีโอ เนื่องจากถิ่นทุรกันดาร มีความเรียบง่าย แบบเอเชีย และธรรมชาติให้เป็นสถานที่ปฏิบัติดี เงียบสงบและสมาธิเข้าฌานยฟู เนื่องจากป่าพื้นฐานชีวิตอนุญาตให้สงฆ์ให้ง่ายขึ้นได้รับการดูแล โดย laity ตรงข้ามกับพระที่ dwelled ในเมือง และเนื่องจากอาศัยอยู่ในป่าช่วยพระสงฆ์เหล่านี้ขจัดความอนธการ ตั้งตัวอย่างสำหรับอนุชนรุ่นหลังแนวทางปฏิบัติเหล่านี้ก่อนชาว epitomized คำสอนของพระพุทธเจ้า และ exemplified เส้นทางของเขาเพื่อปลดปล่อย ตั้งแต่ครั้งพระ วินัยสั่งสงฆ์ทั้งหมด และพลังและความสมบูรณ์ของคำสอนของพระพุทธเจ้ามีประสบการณ์วงจรการเจริญเติบโตและลดลง เสื่อมสภาพและฟื้นฟู ตลอดวงจรเหล่านี้ ปัดต้นฉบับของคำสอนของพระพุทธเจ้าได้รับการรักษา และฟื้นฟู ผ่านตัวอย่างของสาวกเหล่านี้อยู่อาศัยป่าต้น และ ด้วยความพยายามของ monastics ภายหลังที่เท้าของพวกเขาแสวงหาเพื่อชีวิตเน้นฝึกสมาธิ เรียบง่าย และ renunciationแบบฝึก สอน และจรรยาบรรณสงฆ์ซึ่งพระพุทธเจ้าเมื่อ 2500 ปีที่ผ่านมา expounded เรียกใช้ลึกกับเม็ดราว เช่นวัสดุสำเร็จ ซื้อ มั่งคั่ง อำนาจ ชื่อเสียง ความสุข สถานะของใบสั่งสงฆ์ได้บุญความดีเพื่อสังคม โดยการให้เป็นแหล่งภูมิปัญญา สันติภาพ และความชัดเจนที่ธิษราวเหล่านี้ หรือ ราวสามารถเข้า และบิดผันชีวิตสงฆ์ วิธีหนึ่งที่เกิดขึ้นในพุทธประวัติมีว่า เมื่อพระสงฆ์และแม่ชีเป็นได้ในทางปฏิบัติของพวกเขา และกลายเป็น ห้องพักครู พวกเขาวาดให้อารามของนักท่องเที่ยวแบกของขวัญและเหนื่อย ความสำเร็จและชื่อเสียงของครูเหล่านี้วาดมั่งคั่ง พลังงาน และชื่อเสียงการยกย่อง ไม่ heedfulness คงที่ วิธีของโลกสามารถป้อนลงในใบสั่งสงฆ์ สร้างสถาบันสงฆ์เสียหาย ในเวลานั้น ปฏิบัติชีวิตอารามวาสีป่าโดยปัญญา และบารมีครูเกี่ยวข้องกับชีวิตฝ่ายวิญญาณ วินัย และการทำสมาธิ มากกว่าสถาบันอันดับ และทางความรับผิด ชอบ เล่นบทบาทสำคัญในหน้าที่ช่วยแก้ไขปัญหาปัดต้นฉบับของคำสอนของพระพุทธเจ้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประเพณีไทยประเพณีไทยป่า
ป่าเป็นสาขาหนึ่งของ therav อุบาสกดาพุทธประเพณี therav ดาพุทธอุบาสก หรือที่เรียกว่าโรงเรียนภาคใต้ของพระพุทธศาสนา มีอยู่ทั่วประเทศไทย พม่า ศรีลังกา ลาว และกัมพูชา การ therav อุบาสกดาประเพณีเป็นเหตุผลในวาทกรรมที่บันทึกไว้ในภาษามารี แคนนอน คัมภีร์พุทธเก่าแก่ที่สุด .therav อุบาสกดาอย่างแท้จริงหมายถึง " เถรวาท " และเป็นชื่อเพราะมันละเอียดลออ ยึดมั่นในคำสอนเดิมและกฎวินัยของสงฆ์ชี้แจงโดยพระพุทธเจ้า .

therav อุบาสกดาพุทธประเพณีในประเทศไทยประกอบด้วยเส้นแตกต่างกันมากและชนิดวัด . หมู่บ้านและเมืองมากที่สุดในประเทศไทยมีอย่างน้อยหนึ่งวัดซึ่งอาจจะใช้เป็นสถานที่สำหรับพิธีสวดมนต์ กิจกรรมทางวัฒนธรรม การศึกษา และการแพทย์ ไทยวัดแตกต่างกันอย่างกว้างขวางและแสดงช่วงของการทำงานและแนวทางชีวิตสงฆ์ . บางวัดเน้นการสวดมนต์และพิธีกรรม บางอย่างในการศึกษาและแสวงหาความรู้ทางปัญญา บางคนรักษาและพร บางอย่างในการฝึก และการฝึกสมาธิ ในเมืองวัดพระสงฆ์มักจะส่งเสริมให้มุ่งเน้นหน้าที่ศึกษาและการบริหารที่มีสมาธิน้อย ด้านข้าง นอกจากนี้ที่แตกต่างกันในวิธีการของพวกเขาให้ชีวิตสงฆ์ วัดยังแตกต่างกันอย่างกว้างขวางในแง่ของวิธีการอย่างพิถีพิถัน พวกเขารักษาพระธรรมวินัย พุทธวินัยสงฆ์ .

ไทยประเพณีป่าเป็นสาขาของ therav อุบาสก ดา พระพุทธศาสนาในประเทศไทยนั้นอย่างเคร่งครัดมากที่สุด upholds วัดกฎเดิมของวินัยที่วางไว้โดยพระพุทธเจ้า ป่าประเพณี นอกจากนี้ส่วนใหญ่ขอเน้นฝึกสมาธิและการรับรู้ของการตรัสรู้เป็นโฟกัสของชีวิตสงฆ์ .วัด ป่า เป็นหลักที่มุ่งเน้นรอบซ้อมของพระพุทธเจ้าเส้นทางครุ่นคิดลึก รวมถึงชีวิตของวินัย สละ และสมาธิในการตระหนักถึงความจริงและความสงบภายใน สั่งสอนโดยพระพุทธเจ้า ชีวิตของความเข้มงวดให้ monastics ป่าเพื่อลดความซับซ้อนและขัดเกลาจิตใจการปรับแต่งนี้จะช่วยให้พวกเขาที่จะตรงไปตรงมาสำรวจสาเหตุพื้นฐานของความเจ็บปวดภายในหัวใจของพวกเขา และเข้ามาฝึกฝน เส้นทางนำต่ออิสรภาพจากความทุกข์และความสุขสูงสุด monastics ป่าอยู่อย่างเหนียวแน่นกับของไม่กี่ชิ้น . นี้จัดเป็นไร้ความสุขของชีวิตและช่วย monastics ป่าในการขจัดความโลภ ความเย่อหยิ่งและ อื่น ๆ taints ที่มีอยู่ในจิตใจ

monastics ป่าอยู่ทุกวัน และต้องอาศัยการปฏิสัมพันธ์กับชุมชนวาง ในขณะที่โยมให้วัสดุสนับสนุนสำหรับชีวิต renunciant เช่นอาหารบิณฑบาตและผ้าสำหรับผ้า , พระสงฆ์ให้ฆราวาสกับคำสอนและแรงบันดาลใจทางจิตวิญญาณ พระป่า ตามกฎของกว้างขวาง 227 คน จะต้องอยู่เป็นโสด ,กินแต่ระหว่างเช้าและเที่ยง และไม่จับเงิน พวกเขายังร่วมในการปฏิบัติที่เป็นที่รู้จักกันเป็น " เดินธุดงค์ " ( ไทย มาจากภาษามารี " dhuta ṅกา " ความหมาย " ที่เคร่งครัดการปฏิบัติ " ) ที่พวกเขาเดินเท้าผ่านชนบท ทั้งในกลุ่มหรือในการค้นหาของโดดเดี่ยว รีทรีท สถานที่ในธรรมชาติ wanderings ดังกล่าว ,พระสงฆ์นอนที่สามารถใช้ได้ และกินเฉพาะสิ่งที่ถูกเสนอ โดยวางคนตลอดทาง

ต้นกำเนิดของพระพุทธศาสนา

ไทยร่วมสมัย โดยช่วงกลางของศตวรรษที่สิบเก้า พระพุทธศาสนาในประเทศไทยมีกลายเป็นเสียหายกับ LAX สงฆ์วินัยคำสอนหลงผิดจากข้อความเดิม เน้นเล็ก ๆน้อย ๆในการนั่งสมาธิและความเชื่อที่แพร่หลายว่าสำเร็จวิญญาณไม่มีที่สุด ในท่ามกลางของประเพณีนี้ เสื่อมโทรม กำหนดพุทธ ประกอบกลับสู่พื้นฐานของชีวิตป่า , วินัย คุณธรรม จริยธรรม และสมาธิในการค้นหาของพระพุทธเจ้าเส้นทางการตรัสรู้กำหนดจิตและความสำเร็จของผู้ปฏิบัติงานป่าไม้เหล่านี้นำไปสู่การวิวัฒนาการของประเพณีร่วมสมัยในป่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือประเทศไทย ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ห่างไกลมากและคนจนในประเทศไทย เด่นทั้งดินแดนที่รุนแรงและนิสัยร่าเริงมาก คน และตอนนี้ของปัญญาวิปัสสนา .

การเกิดขึ้นของประเพณีร่วมสมัยที่เกี่ยวข้องส่วนใหญ่ป่ากับจารย์มุน และครูของเขาและร่วมสมัย จารย์ อบต. ทั้งสองเป็นบุตรชายของชาวนาเกษตรกรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย จารย์มั่น เกิดในยุค 1870 ในจังหวัดอุบล ใกล้พรมแดน ของ ลาว และ กัมพูชา เขาได้รับการฝึกฝนภายใต้พระป่าจารย์อบต. อย่างแข็งขัน ฝึกสมาธิแล้วก็กลายเป็นชีวิตชีปะขาวเดินและปฏิบัติกรรมฐานในป่า จารย์มั่นเป็นครูที่ดีและแบบอย่างของมาตรฐานแห่งความประพฤติ เกือบทั้งหมดของวิปัสสนาได้ และเคารพนับถือของศตวรรษที่ยี่สิบไทยให้เขาโดยตรง สาวกหรืออิทธิพลจากเขา หนึ่งของที่ดีเหล่านี้ วิปัสสนาตามในตัวอย่างของเขาคือ พระโพธิญาณเถร ( ชา สุภทฺโท ) .

ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของป่ากระเป๋า

ป่าประเพณีเริ่มขึ้นในเวลาของพระ และมีความสามารถที่ตลอดประวัติศาสตร์ และพุทธศาสนา ในแง่หนึ่ง ประเพณีแม้ก่อนพระพุทธเจ้า มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของผู้แสวงหาทางจิตวิญญาณในอินเดียโบราณที่จะทิ้งชีวิตในเมืองและหมู่บ้านและเดินในป่าและภูเขาพระพุทธเจ้าทรงเข้าร่วมประเพณีนี้ที่อายุยี่สิบเก้า ให้ชีวิตเค้าเป็นเจ้าชายเพื่อแสวงหาวิธีนอกเหนือจากการเกิด แก่ เจ็บ และตาย

พระพุทธเจ้าเกิดในป่า ตรัสรู้ในป่า สอนให้อยู่ในป่า และเสียชีวิตในป่า หลายของสาวกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาได้ เช่น ท่านเป็นññ a - เกาะṇḍเป็นññและเคารพมา kassapa อุบาสก ,มีใครรักษาที่เคร่งครัดเข้มงวดในป่า renunciant ไลฟ์สไตล์ พระพุทธเจ้าให้กำหนดป่าอาศัยพระสงฆ์ เช่น เหล่านี้สอง เพื่อปลูกฝังสิบสามพิเศษผงะหงาย เรียกว่า dhuta ṅ GA ( คำพูดจากโบราณภาษามารีภาษา ) dhuta ṅ GA อย่างแท้จริงหมายถึง " สั่นๆ " เหมือนสั่นๆ ที่วัสดุและคุณภาพจิตที่ให้คนยึดติด และแนบพิเศษเหล่านี้ปฏิบัติสละจำกัด พระหรือแม่ชีในจีวร อาหาร และสถานที่อยู่ การปฏิบัติของที่อยู่อาศัยในสถานที่ธรรมชาติที่ให้ฉากหลังที่เป็นพื้นฐานของการเป็นพระป่าตลอดประวัติศาสตร์พุทธเถรวาท .

สาวกของพระพุทธเจ้า ผู้ซึ่งเลือกที่จะดำเนินการเหล่านี้ dhuta ṅกาปฏิบัติเคร่งครัดอยู่ในป่าได้ ดังนั้นสำหรับหลายเหตุผล :เพราะอาศัยในถิ่นทุรกันดาร ด้วยคุณภาพที่คดเคี้ยวและอันตรายให้เป็นเวทีที่ยอดเยี่ยมสำหรับการฝึกอบรมทางจิตวิญญาณ และการเอาชนะความกลัว เพราะป่าที่มีความเรียบง่าย ความสงบสุข และความงามของธรรมชาติที่ให้สถานที่ที่น่ารื่นรมย์สำหรับ สงบอยู่ และปลาบปลื้ม เข้าฌานสมาธิ ;เพราะพื้นฐานชีวิตป่าให้พระสงฆ์สามารถเพิ่มเติมได้อย่างง่ายดายได้รับการดูแลโดยฆราวาสเป็นนอกคอก พระสงฆ์ที่อาศัยอยู่ในเมือง เพราะอยู่ในป่าช่วยพระสงฆ์เหล่านี้อย่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจเป็นตัวอย่างให้คนรุ่นหลังได้

การปฏิบัติเหล่านี้ต้นป่าอาศัยอยู่ epitomized พระพุทธศาสนาอย่างต่อเนื่องและเส้นทางของเขาเพื่อการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ตั้งแต่สมัยพุทธกาล เวลาวินัยของสงฆ์โดยรวม และเพื่อพลังและความสมบูรณ์ของคำสอนของพระพุทธเจ้าที่มีรอบของการเจริญเติบโตและการลดลง , เสื่อมและการฟื้นฟู . ตลอดวงจรเหล่านี้ethos เดิมของคำสอนของพระพุทธเจ้าได้รับการอนุรักษ์และฟื้นฟู ผ่านตัวอย่างของเหล่านี้ในช่วงต้นพนาลัยสาวกและความพยายามในภายหลัง monastics ที่ตามในเท้าของพวกเขาแสวงหาชีวิตอยู่ที่เน้นการปฏิบัติ สมาธิ ความเรียบง่าย และการสละ .

วิธีการฝึก สอนไว้และรหัสของจริยธรรมการปฏิบัติซึ่งพระพุทธเจ้าทุก 2 , 500 ปีมาแล้ว วิ่งลึกกับเมล็ดของความกังวลทางโลก เช่น วัสดุ ความสำเร็จ การจัดหา ทรัพย์สมบัติ อำนาจ ชื่อเสียง ความสุข และสถานะ การปรากฏตัวของคณะนักบวชอารามิกสามารถเป็นประโยชน์ที่ดีในสังคม โดยการให้แหล่งที่มาของปัญญา ความสงบ และความชัดเจนที่ transcends ความกังวลทางโลกเหล่านี้ อีกวิธีหนึ่งคือความกังวลทางโลกสามารถป้อนเข้าและบิดเบือนชีวิตสงฆ์ . วิธีหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ทางพุทธศาสนา คือ เมื่อพระสงฆ์และแม่ชีก็สำเร็จในการปฏิบัติของพวกเขาและกลายเป็นครูที่มีชื่อเสียง พวกเขามาเพื่อวัดของพวกเขาผู้เข้าชมมากแบกของขวัญ และเสนอ ความสำเร็จและชื่อเสียงของครูเหล่านี้ดึงทรัพย์สมบัติ อำนาจ ชื่อเสียง และการวัด ไม่ประมาทไม่คงที่ ,วิธีการของโลกที่สามารถใส่ลงในคณะนักบวชอารามิกสร้างสถาบันการศึกษาของสงฆ์เสียหาย ในช่วงเวลาดังกล่าว การปฏิบัติของการเป็นพระป่าโดยฉลาดและมีเสน่ห์ ครูที่เกี่ยวข้องกับชีวิต จิตวิญญาณ วินัยและสมาธิมากกว่าอันดับสถาบันและเจ้าหน้าที่รับผิดชอบบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิมของคำสอนของพระพุทธเจ้า