My biggest fear isn't that you'll l

My biggest fear isn't that you'll lie to me one day or that you'll wake up defore me one Tuesday morning and instead of leaning in and kissing me on the cheek,you'll look at my sleeping body and start to notice all of my flaws. My crooked nose,me my stomach and thighs like a road map. You'll think about my random spouts of jealousy and the fact that I talk too much. You'll remember how right and just how selfish I can be sometimes. You'll walk into the kitchen,brew a cup of black coffee,stare at the pale morning rays of sunlight entering the window frame,and come to the conclusion,that for no particular reason at all

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของฉันไม่ว่า คุณจะอยู่กับฉันวันหนึ่ง หรือว่า คุณจะตื่น defore ฉันหนึ่งวันอังคารเช้า และเอนเอียง และจูบฉันแก้ม แทนคุณจะมองร่างกายของฉันนอนหลับ และเริ่มสังเกตเห็นข้อบกพร่องของฉันทั้งหมด จมูกคด ฉันฉันท้อง และต้นขาเช่นแผนที่ถนน คุณจะคิดถึงของฉัน spouts สุ่มของพระและความจริงที่ว่าฉันพูดมากเกินไป คุณจะจำวิธีขวา และเพียงวิธีที่เห็นแก่ตัวได้บางครั้ง คุณจะเดินเข้าไปในห้องครัว ชงกาแฟดำ มองแสงเช้าจางของแสงแดดที่ใส่กรอบหน้าต่าง และมาสรุป ที่สำหรับเฉพาะไม่มีเหตุผลเลย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันคือไม่ว่าคุณจะอยู่กับผมในวันหนึ่งหรือว่าคุณจะตื่นขึ้นมา DeFore ฉันหนึ่งเช้าวันอังคารและแทนที่จะพิงและจูบฉันที่แก้มคุณจะมองไปที่ร่างกายนอนของฉันและเริ่มที่จะ สังเกตเห็นข้อบกพร่องทั้งหมดของฉัน จมูกคดเคี้ยวของฉันฉันท้องของฉันและต้นขาเช่นแผนที่ถนน คุณจะคิดเกี่ยวกับการพกพาแบบสุ่มของฉันจากความหึงหวงและความจริงที่ว่าผมพูดมากเกินไป คุณจะจำวิธีการที่ถูกต้องและวิธีการที่เห็นแก่ตัวฉันจะเป็นบางครั้ง คุณจะเดินเข้าไปในห้องครัวชงกาแฟดำจ้องที่รังสีเช้าอ่อนแสงแดดที่เข้าในกรอบหน้าต่างและมาสรุปว่าเหตุผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ทุกคน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของฉันไม่ว่าเธอจะโกหกฉันหนึ่งวันหรือที่คุณจะตื่นขึ้นมาตัดไม้ทำลายป่ามาเช้าวันอังคาร และแทนที่จะเอียงใน และจูบแก้มฉัน คุณจะได้มองร่างของฉันนอนและเริ่มสังเกตเห็นข้อบกพร่องของฉัน จมูกเบี้ยว ฉันท้องและต้นขาเหมือนแผนที่ถนน คุณจะคิดถึงผมสุ่ม spouts แห่งความอิจฉาริษยา และความจริงที่ผมพูดมากเกินไปคุณจะจดจำวิธีที่ถูกต้องและเพียงวิธีที่เห็นแก่ตัวได้ในบางครั้ง คุณจะเดินเข้าไปในครัว ตั้งเค้าถ้วยกาแฟดำจ้องมองรังสีของแสงแดดอ่อนยามเช้าเข้ากรอบหน้าต่าง และได้ข้อสรุปว่า ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษเลย