Five past midnight, before dawn. Wa

Five past midnight, before dawn. Wang Tianfeng went to the Paris police to report a crime, claiming his compatriot was the victim of armed robbery and requested assistance from the police.

At the same time, Ming Lou took Ah-Cheng directly to the North Station. On the platform, the two both remained silent until they’re about to part.

“I’m a soldier. From now on, so are you.” Ming Lou suddenly spoke.

Ah-Cheng’s eyes were filled with tears as he looked at him with respect.

“Don’t cry.” Ming Lou reprimanded.

“Yes.” Despite the words, Ah-Cheng still cannot control the tears in his eyes. It’s not a sign of weakness, for it was because the thought of a last communion that the tears filled his eyes. He knew that once he stepped on this journey, the future is rife with danger, and he may never return.

“Go. Your entire team has been extinguished. You’re a kite without a string. I will request the Southern Bureau＊ to move you to my side. I —–. “Ming looked at Ah-Cheng in the eye. As he looked at the child who grew up with him, Ming Lou’s eyes warmed with tears. “I await your triumphant return.”

“Remember, nets can ensnare fish, but cannot enslave birds of flight. One day, we will no longer be fish in a net, but birds that soar freely in the sky. ” Ming Lou taught him the last lesson.

Ah-Cheng stood up tall and gave Ming Lou a salute.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

5 เลยเที่ยงคืน ก่อนรุ่งอรุณ เทียนเฟิ่งวังไปตำรวจปารีสรายงานอาชญากรรม อ้างถูกเหยื่อปล้นอาวุธ compatriot เขา และร้องขอความช่วยเหลือจากตำรวจในเวลาเดียวกัน หมิงลูเอาแอมป์เฉิงโดยตรงไปยังสถานีเหนือ บนแพลตฟอร์ม สองทั้งสองยังคงเงียบจนกว่าพวกเขากำลังเกี่ยวกับส่วน"ฉันเป็นทหาร จากนี้ ดังนั้นคุณ" หมิงเล่าพูดทันทีอา เชงของตาเต็มไป ด้วยน้ำตาเขามองเขา ด้วยความเคารพ"อย่าร้องไห้" Lou หมิ reprimanded"ใช่" แม้คำ Ah-เช็งยังไม่สามารถควบคุมน้ำตาในดวงตาของเขา มันไม่ใช่ความอ่อนแอ ขณะนั้นเนื่องจากความคิดของร่วมสุดท้ายว่า น้ำตาที่กรอกตา เขารู้ว่าที่เมื่อเขาก้าวในการเดินทางนี้ อนาคตคือ rife กับอันตราย และเขาไม่เคยส่งคืน"ไป ทีมงานของคุณทั้งหมดได้ถูกยกเลิก คุณว่าวไม่ มีสาย ผมจะขอภาคใต้สำนักงาน * เพื่อไปด้านข้างของฉัน I —–. "หมิงมองแอมป์เฉิงในตา ขณะที่เขามองเด็กที่เติบโตมากับเขา ตาหมิ Lou warmed ด้วยน้ำตา "ฉันรอคุณกลับวารสาร""จำ มุ้งสามารถดักปลา แต่ไม่อาชญากรนกบิน วันหนึ่ง เราจะไม่ได้ปลาในสุทธิ แต่นกที่ทะยานได้อย่างอิสระบนท้องฟ้า "หมิงเล่าสอนเขาบทเรียนอา เฉิงขึ้นสูงยืน และให้หมิงเล่าการทำความเคารพ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

5 เที่ยงคืน ก่อนรุ่งสาง หวังเทียนเฟิงไปปารีสตำรวจแจ้งความว่าเพื่อนร่วมชาติของเขาเป็นเหยื่อของการปล้นและร้องขอความช่วยเหลือจากตำรวจ

ในเวลาเดียวกัน หมิงโหลว เอาอาเฉิงตรงไปยังสถานีเหนือ บนแพลตฟอร์มทั้งสองทั้งคู่ยังคงเงียบจนกว่าพวกเขากำลังส่วนหนึ่ง

" ผมเป็นทหาร จากนี้ไป คุณก็เป็น" หมิงลูพูด

อาเฉิง ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เขาจ้องมองเขาด้วยความเคารพ

" อย่าร้องไห้ " หมิงโหลว ตำหนิ

" ค่ะ " แม้จะมีคำว่าอาเฉิงยังไม่สามารถควบคุมน้ำตาในดวงตาของเขา มันไม่ได้เป็นสัญญาณของความอ่อนแอ มันเป็นเพราะความคิดของการสนทนาล่าสุดที่น้ำตาเต็มตา เขารู้ว่าเมื่อเขาก้าวบนเส้นทางนี้อนาคตที่เต็มไปด้วยอันตราย และเขาอาจไม่ได้กลับ

" ไป ทีมของคุณทั้งหมดได้ถูกดับลง คุณว่าวไม่มีเชือก ผมจะขอให้ภาคใต้ สำนัก＊ย้ายคุณไปอยู่ข้างผม ฉัน - - . " หมิงมองอาเฉิง ในสายตาของ เมื่อมองไปที่เด็กที่โตมากับเขา ของมิง ลู ดวงตาอบอุ่นกับน้ำตา " ผมรอคุณกลับมาพร้อมชัยชนะ "

" จำไว้ตาข่ายดักปลาได้ แต่ไม่สามารถเป็นทาสของนกในเที่ยวบิน วันหนึ่ง เรา จะ ไม่ เป็นปลาในสุทธิ แต่นกว่าบินได้อย่างอิสระบนท้องฟ้า " หมิงโหลว สอนเขาบทเรียนสุดท้าย

อาเฉิงยืนตัวตรงให้หมิงโหลว ถวายพระพร .