While waiting to pick up a friend a

While waiting to pick up a friend at the airport in Portland, Oregon, I had one of those life-changing experiences that you hear other people talk about — the kind that sneaks up on you unexpectedly. This one occurred a mere two feet away from me.

Straining to locate my friend among the passengers deplaning through the jet way, I noticed a man coming toward me carrying two light bags. He stopped right next to me to greet his family.

First he motioned to his youngest son (maybe six years old) as he laid down his bags. They gave each other a long, loving hug. As they separated enough to look in each other’s face, I heard the father say, “It’s so good to see you, son. I missed you so much!” His son smiled somewhat shyly, averted his eyes and replied softly, “Me, too, Dad!”

Then the man stood up, gazed in the eyes of his oldest son (maybe nine or ten) and while cupping his son’s face in his hands said, “You’re already quite the young man. I love you very much, Zach!” They too hugged a most loving, tender hug.

While this was happening, a baby girl (perhaps one or one-and-a-half) was squirming excitedly in her mother’s arms, never once taking her little eyes off the wonderful sight of her returning father. The man said, “Hi, baby girl!” as he gently took the child from her mother. He quickly kissed her face all over and then held her close to his chest while rocking her from side to side. The little girl instantly relaxed and simply laid her head on his shoulder, motionless in pure contentment.

After several moments, he handed his daughter to his oldest son and declared, “I’ve saved the best for last!” and proceeded to give his wife the longest, most passionate kiss I ever remember seeing. He gazed into her eyes for several seconds and then silently mouthed. “I love you so much!” They stared at each other’s eyes, beaming big smiles at one another, while holding both hands.

For an instant they reminded me of newlyweds, but I knew by the age of their kids that they couldn’t possibly be. I puzzled about it for a moment then realized how totally engrossed I was in the wonderful display of unconditional love not more than an arm’s length away from me. I suddenly felt uncomfortable, as if I was invading something sacred, but was amazed to hear my own voice nervously ask, “Wow! How long have you two been married?

“Been together fourteen years total, married twelve of those.” he replied, without breaking his gaze from his lovely wife’s face. “Well then, how long have you been away?” I asked. The man finally turned and looked at me, still beaming his joyous smile. “Two whole days!”

Two days? I was stunned. By the intensity of the greeting, I had assumed he’d been gone for at least several weeks – if not months. I know my expression betrayed me.

I said almost offhandedly, hoping to end my intrusion with some semblance of grace (and to get back to searching for my friend), “I hope my marriage is still that passionate after twelve years!”

The man suddenly stopped smiling.

He looked me straight in the eye, and with forcefulness that burned right into my soul, he told me something that left me a different person. He told me, “Don’t hope, friend… decide!” Then he flashed me his wonderful smile again, shook my hand and said, “God bless!”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ขณะที่รอไปรับเพื่อนที่สนามบินในพอร์ตแลนด์โอเรกอนฉันมีหนึ่งของผู้ที่มีประสบการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตที่คุณได้ยินคนอื่นพูดคุยเกี่ยวกับ - ชนิดที่ย่องขึ้นกับคุณอย่างไม่คาดคิด หนึ่งในเรื่องนี้เกิดขึ้นเพียงสองเท้าออกไปจากฉัน. เครียดเพื่อหาเพื่อนของฉันในหมู่ผู้โดยสารลงเครื่องผ่านทางเจ็ทผมสังเกตเห็นชายคนหนึ่งมาหาผมแบกสองถุงแสง เขาหยุดอยู่ข้างผมไปทักทายครอบครัวของเขา. ครั้งแรกที่เขา motioned เพื่อลูกชายคนสุดท้องของเขา (อาจจะหกปี) ในขณะที่เขาวางกระเป๋าของเขา พวกเขาให้แต่ละอื่น ๆ ที่มีความยาวกอดรัก ขณะที่พวกเขาแยกออกจากกันพอที่จะมองในใบหน้าของแต่ละคนผมได้ยินพ่อพูดว่า "เป็นเรื่องที่ดีมากที่จะได้เห็นคุณลูกชาย ฉันคิดถึงเธอมาก! "ลูกชายของเขายิ้มบ้างเอียงอายหันดวงตาของเขาและตอบเบา ๆ " ฉันเกินไปพ่อ! "จากนั้นชายคนนั้นลุกขึ้นยืนจ้องมองในสายตาของลูกชายคนโตของเขา(อาจจะเก้าหรือสิบ) และในขณะที่ ป้องใบหน้าของลูกชายของเขาในมือของเขากล่าวว่า "คุณอยู่แล้วค่อนข้างชายหนุ่ม ผมรักคุณมากซัค! "พวกเขาก็กอดความรักส่วนใหญ่กอดนุ่ม. ในขณะนี้ที่เกิดขึ้นเป็นทารกเพศหญิง (อาจจะหนึ่งคนหรือหนึ่งและครึ่ง) ได้รับการดิ้นพล่านอยู่ในอ้อมแขนของแม่ของเธอไม่เคยสละ ตาเล็ก ๆ ของเธอออกจากสายตาที่ยอดเยี่ยมของพ่อของเธอกลับมา ชายคนนั้นกล่าวว่า "สวัสดีเด็กทารก!" ในขณะที่เขาเบา ๆ เอาเด็กจากแม่ของเธอ เขารีบจูบใบหน้าของเธอทั่วแล้วจัดสนิทของเธอไปที่หน้าอกของเขาในขณะโยกของเธอจากทางด้านข้าง สาวน้อยทันทีผ่อนคลายและเพียงแค่วางหัวของเธอบนไหล่ของเขานิ่งในความพึงพอใจบริสุทธิ์. หลังจากหลายช่วงเวลาที่เขาส่งลูกสาวของลูกชายคนโตของเขาและประกาศว่า "ผมเคยบันทึกไว้ดีที่สุดสำหรับล่าสุด!" และดำเนินการต่อไปให้เขา ภรรยาที่ยาวที่สุดจูบหลงใหลมากที่สุดเท่าที่ผมเคยจำได้ว่าเห็น เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอสำหรับหลายวินาทีแล้วปากเงียบ "ผมรักคุณมาก ๆ เลย!" พวกเขาจ้องมองมาที่ตาของแต่ละคนยิ้มแย้มแจ่มใสยิ้มใหญ่อีกคนหนึ่งในขณะที่ถือมือทั้งสอง. สำหรับทันทีที่พวกเขาทำให้ผมนึกถึงคู่บ่าวสาว แต่ฉันรู้ตามอายุของเด็กของพวกเขาที่พวกเขาไม่สามารถ อาจจะ ผมงงกับมันสักครู่แล้วตระหนักถึงวิธีการรุกโดยสิ้นเชิงผมอยู่ในการแสดงผลที่ยอดเยี่ยมของรักที่ไม่มีเงื่อนไขไม่เกินความยาวของแขนออกไปจากฉัน ผมก็รู้สึกอึดอัดเช่นถ้าฉันถูกบุกรุกบางสิ่งบางอย่างที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ต้องประหลาดใจที่จะได้ยินเสียงของตัวเองหงุดหงิดถามว่า "ว้าว! นานแค่ไหนที่คุณทั้งสองได้รับการแต่งงาน? "เคยร่วมกันสิบสี่ปีรวมสิบสองแต่งงานของเหล่านั้น." เขาตอบโดยไม่ทำลายสายตาของเขาจากใบหน้าของภรรยาที่น่ารักของเขา "ถ้าอย่างนั้นนานแค่ไหนที่คุณได้รับไป?" ฉันถาม คนที่ในที่สุดก็หันมามองที่ผมยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุขรอยยิ้มของเขา "สองวันทั้งหมด!" สองวัน? ผมตะลึง โดยความรุนแรงของการอวยพรที่ฉันเคยคิดว่าเขาต้องการได้รับหายไปเป็นเวลาอย่างน้อยหลายสัปดาห์ - ถ้าไม่เดือน ฉันรู้ว่าการแสดงออกของฉันทรยศฉัน. ผมบอกว่าเกือบทันควันหวังที่จะจบการบุกรุกของฉันกับรูปร่างหน้าตาของพระคุณบาง (และที่จะได้รับกลับไปหาเพื่อนของฉัน), "ฉันหวังว่าการแต่งงานของฉันยังคงเป็นที่หลงใหลหลังจากสิบสองปี!" ชายคนนั้น ก็หยุดยิ้ม. เขามองฉันตรงในสายตาและด้วยความเข้มแข็งที่เผาลงในจิตวิญญาณของฉันเขาบอกบางสิ่งบางอย่างที่เหลือฉันเป็นคนที่แตกต่างกัน เขาบอกผมว่า "อย่าหวังว่าเพื่อน ... ตัดสินใจ!" จากนั้นเขาประกายผมรอยยิ้มที่ยอดเยี่ยมของเขาอีกครั้งจับมือของฉันและกล่าวว่า "ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระหว่างรอรับเพื่อนที่สนามบินใน Portland , Oregon , ฉันมีหนึ่งในบรรดาชีวิตเปลี่ยนแปลงประสบการณ์ที่ได้ยินคนอื่นพูดถึง - ชนิดที่ sneaks ขึ้นโดยไม่คาดคิด หนึ่งนี้เกิดขึ้นเพียงสองฟุตห่างจากฉัน

ต้องยกศรีษะเพื่อค้นหาเพื่อนในกลุ่มผู้โดยสาร deplaning โดยเครื่องบิน ผมสังเกตเห็นผู้ชายที่มาต่อผมแบกกระเป๋าสองใบแสงเขาหยุดอยู่ข้างๆ ฉันทักทายครอบครัวของเขา . . . . . .

ตอนแรกเขาจึงให้ลูกชายคนเล็กของเขา ( ประมาณ 6 ปี ) ขณะที่เขาวางกระเป๋าของเขา พวกเขาให้แต่ละอื่น ๆเป็นเวลานาน ความรักกอด เช่นที่พวกเขาแยกออกเพียงพอที่จะมองใบหน้าของกันและกัน ผมได้ยินพ่อพูดว่า " ดีใจที่ได้เจอลูก ฉันคิดถึงเธอมาก " ลูกชายของเขายิ้มอย่างเอียงอายได้บ้าง , ตาของเขาและตอบเบาๆ " ฉันก็เหมือนกัน พ่อ !"

แล้วชายก็ลุกขึ้นยืน จ้องมองไปในดวงตาของลูกชายคนโต ( บางทีเก้าหรือสิบ ) และในขณะที่ cupping ใบหน้าลูกชายของเขาในมือของเขากล่าวว่า " เธอเป็นชายหนุ่มอยู่แล้ว ฉัน รัก เธอ มาก แซค " พวกเขาก็กอดที่สุดรักนุ่มกอด

ตอนนี้เกิดขึ้น เป็นสาวน้อย ( บางทีหนึ่งหรือครั้งละ ) ก็เร้าใจในอ้อมกอดของแม่ไม่เคยถ่ายดวงตาน้อยๆของเธอจากสายตาที่ยอดเยี่ยมของเธอกลับพ่อ เขากล่าวว่า " สวัสดี สาวน้อย ! " ในขณะที่เขาเบา ๆ เอาเด็กจากแม่ของเธอ เขารีบจูบใบหน้าของเธอไปทั่ว แล้วจัดของเธอกับหน้าอกของเขาในขณะที่โยกของเธอจากทางด้านข้าง สาวน้อยทันที สบาย และ ผ่อนคลาย เพียงวางศีรษะบนไหล่ของเขาหยุดนิ่งในบริสุทธิ์พอ

หลังจากหลายช่วงเวลา เขาให้ลูกสาวกับลูกชายคนโตของเขา และประกาศว่า " ผมเคยบันทึกที่ดีที่สุดสำหรับล่าสุด " และก็ให้ภรรยาของเขาที่หลงใหลมากที่สุดที่ผมเคยเห็นจูบ . เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตา หลายวินาที แล้วเงียบปาก . " ฉันชอบคุณมาก ! " พวกเขาจ้องดวงตาของกันและกัน ส่งยิ้มใหญ่อีกหนึ่งในขณะที่ถือ 2 มือ

ทันทีพวกเขาเตือนฉันของคู่แต่งงานใหม่ แต่ผมรู้จากอายุของเด็กของพวกเขาที่พวกเขาไม่อาจจะ ผมงงกับมันสักพัก แล้วตระหนักว่าหมกมุ่นอย่างแรงผมในการแสดงที่ยอดเยี่ยมของความรักที่ไม่มีเงื่อนไขไม่เกินความยาวของแขนไปจากฉัน อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกอึดอัดเหมือนถูกบุกรุกอย่างศักดิ์สิทธิ์แต่ประหลาดใจที่ได้ยินเสียงของตัวเองอย่างหงุดหงิด ถาม " ว้าว ! นานแค่ไหนแล้ว ที่คุณทั้งสองได้แต่งงาน

" มีด้วยกัน 14 ปีทั้งหมด สิบสองคนแต่งงานที่ . " เขาตอบโดยไม่ทำลายของเขามองหน้าภรรยาคนสวยของเขาได้ " งั้น คุณจากไปนานแค่ไหนแล้ว ? " ฉันถาม เขาก็หันกลับมาและมองฉันยังคงรอยยิ้มความสุขของเขา " สองวัน "

สองวัน ?ฉันตะลึง โดยความเข้มของทักทาย ฉันก็นึกว่าเขาจะหายไปอย่างน้อยหลายสัปดาห์ ( ถ้าไม่เดือน ฉันรู้สีหน้าของฉันทรยศฉัน

ฉันบอกว่าเกือบ offhandedly หวังยุติการบุกรุกของฉันกับบาง semblance ของเกรซ ( และกลับไปหาเพื่อนฉัน ) " ฉันหวังว่าการแต่งงานของฉันยังหลงใหลหลังจากสิบสองปี "



คนก็หยุดยิ้มเขาก็มองตาผม และ forcefulness ที่ถูกเผาในจิตวิญญาณของฉัน เขาบอกฉันบางอย่างที่ทิ้งฉันไปเป็นคนละคน เขาบอกฉันว่า " อย่าหวังว่า เพื่อน . . . . . . . ตัดสินใจ " แล้วเขาเห็นฉันยิ้มที่ยอดเยี่ยมของเขาอีกครั้ง จับมือของฉันและกล่าวว่า " พระเจ้าอวยพร ! "