As the White Queen of a pop realm i

As the White Queen of a pop realm in which stars are the chess-piece avatars moving on the other side of each fan's ever-shifting looking glass, Taylor Swift has been able to inhabit many contradictory identities. She's a pretty, popular beneficiary of privilege and a champion of the nerd underdog; a self-defined good girl and a boy-obsessed tabloid star; a music industry savior and, to some, an embodiment of the low artistic standards today's shiny pop game sets. What she is primarily, however, in the life she actually lives, is a songwriter and a musician. She writes the majority of her own material; plays four instruments and by all indications is the primary architect of her own sound. Yet like most women artists through the Top 40's history, Swift mostly receives both accolades and damnation for the messages she sends, not the way she shapes them within her compositions and recordings. This must be somewhat irritating for a woman so clearly devoted to perfecting her techniques.

A generation has grown up with Swift, loving her as an accessible everygirl who understood 15 and 22 and every awkward growth spurt in between like no one since the age of The Shirelles. Most of these fans don't sweat the details of how she creates songs they claim as their own. Yet her transition from teen star to self-actualized young adult powerhouse has been mostly a musical one. Swift's well-paced movement away from country-based balladry to more complex, electronically oriented, often beat-driven, productions shows that she is an artist (call her a craftsperson if that other word makes you uncomfortable) eager to challenge herself. That's the overwhelming message of her new album, 1989 — not that she's a grown-up now, or more interested in sex, or sick of Nashville, or in love with New York. 1989 is about Taylor Swift experimenting with new sonic approaches. And most of all, it's about her finding a new voice — actually, several new voices, which she assumes like new characters while always remaining herself.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นขาว ราชินีของอาณาจักรป๊อปในดาวที่มีอวตารหมากย้ายในด้านอื่น ๆ ของพัดลมแต่ละขยับเคยมองแก้ว Taylor Swift ได้รับรหัสประจำตัวขัดแย้งมากมายอาศัยอยู่ เธอเป็นพริตตี้ นิยมผู้รับสิทธิ์และแชมป์ของ underdog เชย สาวดีกำหนดด้วยตนเองและดาวเสือหิวเด็กแท็บลอยด์ รอดอุตสาหกรรมเพลงและ บาง การลื่นมาตรฐานศิลปะต่ำสุดวันนี้ ชุดเงาป๊อปอัพเกม สิ่งที่เธอเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ในชีวิตจริงเธออยู่ ได้เพลงและเป็นนักดนตรี เธอเขียนของเธอเองวัสดุ เล่นเครื่องมือสี่ และ โดยบ่งชี้ทั้งหมดเป็นสถาปนิกหลักของเสียงตนเอง ยัง เช่นผู้หญิงส่วนใหญ่ศิลปินผ่านประวัติศาสตร์ของ 40 ด้านบน Swift ส่วนใหญ่รับ accolades และ damnation สำหรับข้อความที่ส่ง ไม่แบบเธอรูปร่างพวกเขาภายในองค์การและบันทึกของเธอ นี้ต้องเคืองค่อนข้างสำหรับผู้หญิงดังนั้นชัดเจนเพื่อรองรับการ perfecting เทคนิคของเธอA generation has grown up with Swift, loving her as an accessible everygirl who understood 15 and 22 and every awkward growth spurt in between like no one since the age of The Shirelles. Most of these fans don't sweat the details of how she creates songs they claim as their own. Yet her transition from teen star to self-actualized young adult powerhouse has been mostly a musical one. Swift's well-paced movement away from country-based balladry to more complex, electronically oriented, often beat-driven, productions shows that she is an artist (call her a craftsperson if that other word makes you uncomfortable) eager to challenge herself. That's the overwhelming message of her new album, 1989 — not that she's a grown-up now, or more interested in sex, or sick of Nashville, or in love with New York. 1989 is about Taylor Swift experimenting with new sonic approaches. And most of all, it's about her finding a new voice — actually, several new voices, which she assumes like new characters while always remaining herself.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นราชินีขาวของป๊อปอาณาจักรที่ดาวเป็น avatar ย้ายชิ้นหมากรุกในด้านอื่น ๆที่แฟนๆเคยเปลี่ยนกระจกมอง , Taylor Swift ได้รับการสามารถที่จะอาศัยอยู่ในตัวตนที่ขัดแย้งกันมากมาย เธอเป็นคนสวย ผลประโยชน์ที่ได้รับความนิยมของสิทธิพิเศษและแชมป์ของเนิร์ดตกอับ ; ตนเองกำหนดเด็กดีเด็กหมกมุ่นซุบซิบดารา ; อุตสาหกรรมเพลงผู้ช่วยให้รอดและบางกลุ่มก้อนของต่ำมาตรฐานวันนี้เงาศิลปะ Pop เกมชุด สิ่งที่เธอเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ในชีวิตเธอจริง ๆ ชีวิต เป็น นักแต่งเพลง และนักดนตรี เธอเขียนส่วนใหญ่ของวัสดุของตัวเอง เล่นสี่เครื่องมือ และทุกข้อบ่งชี้เป็นสถาปนิกหลักของเสียงของเธอเอง ยังชอบผู้หญิงส่วนใหญ่ศิลปินผ่านท็อป 40 ของประวัติศาสตร์อย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่จะได้รับทั้งรางวัลและการสาปแช่งสำหรับข้อความที่เธอส่ง ไม่ใช่ทางที่เธอรูปร่างภายในของเธอ องค์ประกอบ และการบันทึก นี้จะค่อนข้างน่ารำคาญสำหรับผู้หญิงให้ชัดเจนเพื่อรองรับการปรับปรุงแก้ไขเทคนิคของเธอ

รุ่นมีการเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วความรักของเธอเป็นที่เข้าใจได้ everygirl 15 และ 22 และทุกการปะทุระหว่างอึดอัดไม่เหมือนใครตั้งแต่อายุเดอะเชอเรลเลส . ส่วนใหญ่ของแฟน ๆเหล่านี้ไม่เหงื่อรายละเอียดของวิธีการที่เธอสร้างเพลงที่พวกเขาอ้างว่าเป็นของตนเอง แต่เปลี่ยนจากวัยรุ่นดาวเอง actualized โรงไฟฟ้าผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ได้รับดนตรีคนหนึ่งรวดเร็วดี paced เคลื่อนไหวห่างจาก balladry ประเทศขึ้นอยู่กับซับซ้อนอิเล็กทรอนิกส์เชิงมักชนะขับรถ , การผลิตแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นศิลปิน ( เรียกเธอว่า craftsperson ถ้าคำอื่น ๆที่ทำให้คุณไม่สบายใจ ) อยากท้าทายตัวเอง นั่นคือข้อความที่น่าหนักใจของอัลบั้มใหม่ของเธอ , 1989 - ไม่ เธอโตแล้ว หรือ สนใจ ใน เพศ หรือป่วยของแนชวิลล์หรือความรักกับนิวยอร์ก 1989 เกี่ยวกับ Taylor Swift การทดสอบด้วยวิธีโซนิคใหม่ และส่วนใหญ่ของทั้งหมดมันเกี่ยวกับเธอในการหาเสียงใหม่จริง ๆ ใหม่ เสียงซึ่งเธอจะชอบตัวละครใหม่ในขณะที่เสมอที่เหลือเอง