Several comparisons are notable. Fi

Several comparisons are notable. First, diagnosed cases of DSM-III-R MDD from our epidemiological survey are phenomenologically very similar to clinical cases of MDD in treatment settings. With two exceptions, prevalence rates of DSM-III-R symptoms in the OADP sample fall within the range of the six patient samples. The exceptions are weight/appetite disturbance and sleep difficulties, which were more often reported by the OADP participants. Another trend was for community subjects to report fewer thoughts of death and/or suicidal tendencies than their clinical counterparts, albeit the 55% prevalence rate is well within the range of 49% to 92% in the clinical samples.

Age Differences in Symptom Presentation

Given that the community cases of MDD appeared comparable to clinic cases, we examined whether the phenomenology of MDD changes during childhood and adolescence. To accomplish this, symptom prevalence values were compared in MDD episodes that occurred before age 14 (n = 100) with episodes that occurred after age 14 (n = 292). None of the differences in symptom prevalence for the two age groups were significant.

A more important test of the age question would be to compare the symptom prevalence rates for MDD in adult samples. The pattern of symptoms in our depressed adolescents is generally similar to results from depressed adults identified in the Epidemiologic Catchment Area study. Depressed adolescents were more likely to report worthlessness/guilt than depressed adults and were less likely to report weight/appetite changes and thoughts of death or suicide. Overall, these findings suggest that there are relatively few differences in the MDD phenomenology for adults and younger and older adolescents.

Gender Differences in Symptom Presentation

The next question we addressed was whether patterns of MDD symptoms in girls and boys differ. Among OADP participants with MDD (269 girls and 123 boys), prevalence rates of two of the nine symptoms were significantly different. Compared to depressed boys, depressed girls more often reported weight/appetite disturbance (77.0% vs. 58.5%) and worthlessness/guilt (82.5% vs. 67.5%). These differences may indicate a slightly different focus for treatment of depressed adolescent girls versus boys. Among the non-cases, MDD symptom rates in girls were consistently higher than for boys, but the two patterns are quite similar and none of the gender differences were statistically significant.

Epidemiology of depression
Data from the OADP provide estimates of the basic parameters of MDD epidemiology including point prevalence (i.e., percentage in an episode of MDD at a given point in time), lifetime prevalence (i.e., percentage who have experienced an MDD episode during their lifetime), and incidence (i.e., percentage who are not depressed at the beginning of an observation period who develop an MDD episode during a specified period of time; in our case, 1 year). Incidence rates are customarily divided into first incidence (i.e., percentage who develop an MDD episode for the first time during the incidence interval) and recurrence (i.e., percentage with a previous episode of MDD who developed another episode during the interval). From a public health perspective, the total incidence rate is important for planning the delivery of mental health services in that it indicates how many individuals in the population will become depressed during a certain time period. Epidemiologic data from the OADP are shown in Table 3.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เปรียบเทียบหลายโดดเด่น กรณีแรก วินิจฉัย MDD DSM-III-R จากการสำรวจของเราความ phenomenologically คล้ายกรณีคลินิก MDD ในการตั้งค่ารักษาได้ มีข้อยกเว้นสอง อัตราชุกของอาการ DSM-III-R ในตัวอย่าง OADP อยู่ในช่วงของตัวอย่างผู้ป่วย 6 น้ำหนัก/อาหารรบกวนและนอนลำบาก ที่ถูกรายงานบ่อยการ OADP ข้อยกเว้นได้ แนวโน้มอื่นได้สำหรับชุมชนเรื่องการรายงานความคิดน้อยตายและ/หรือแนวโน้มที่อยากฆ่าตัวตายมากกว่าการปราบปรามทางคลินิก แม้ว่า 55% อัตราเป็นอย่างดีในช่วงของ 49% ให้ 92% ในตัวอย่างทางคลินิกอายุความแตกต่างในการนำเสนออาการกำหนดว่า กรณีชุมชนของ MDD ปรากฏเทียบได้กับกรณีคลินิก เราตรวจสอบว่า phenomenology ของ MDD เปลี่ยนระหว่างวัยเด็กและวัยรุ่น การทำ อาการชุกค่าถูกเปรียบเทียบในตอน MDD ที่เกิดขึ้นก่อนอายุ 14 (n = 100) กับตอนที่เกิดขึ้นหลังจากอายุ 14 (n = 292) ไม่มีความแตกต่างในชุกอาการสำหรับสองกลุ่มอายุไม่สำคัญการทดสอบที่สำคัญของคำถามอายุจะมีการ เปรียบเทียบอัตราชุกของอาการ MDD สำหรับในตัวอย่างผู้ใหญ่ รูปแบบของอาการในวัยรุ่นของเราตกต่ำได้โดยทั่วไปคล้ายกับผลลัพธ์จากผู้ใหญ่คนที่ระบุในการศึกษาพื้นที่เก็บกักน้ำ Epidemiologic วัยรุ่นซึมเศร้ามักรายงาน worthlessness/ผิด มากกว่าหดหู่ผู้ใหญ่ และถูกโน้มรายงานน้ำหนัก/ความอยากอาหารเปลี่ยนแปลงและความคิดฆ่าตัวตายหรือเสียชีวิตได้ โดยรวม ผลการวิจัยเหล่านี้แนะนำว่า มีความแตกต่างค่อนข้างน้อยใน phenomenology MDD สำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่นอายุน้อยกว่า และมากกว่าเพศความแตกต่างในการนำเสนออาการคำถามถัดไปที่เราระบุได้ว่ารูปแบบของอาการ MDD ในหญิงและชายแตกต่างกัน อัตราชุกของอาการเก้าสองได้ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างผู้เข้าร่วม OADP กับ MDD (หญิง 269 และชาย 123), เมื่อเทียบกับเด็กผู้ชายตก ตกหญิงบ่อยรายงานน้ำหนัก/อาหารรบกวน (77.0% เทียบกับ 58.5%) และ worthlessness (82.5 อาศานั้น%เทียบกับ 67.5%) ผิด ความแตกต่างเหล่านี้อาจบ่งชี้ความแตกต่างกันเล็กน้อยสำหรับรักษาเด็กหญิงที่ต่ำเมื่อเทียบกับเด็กผู้ชาย นี่ไม่ใช่กรณี ราคาอาการ MDD ในหญิงได้อย่างต่อเนื่องมากกว่าสำหรับเด็กผู้ชาย แต่สองรูปแบบจะค่อนข้างคล้ายกัน และไม่มีความแตกต่างเพศได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระบาดวิทยาของโรคซึมเศร้าข้อมูลจาก OADP ให้ราคาประเมินของพารามิเตอร์พื้นฐานวิทยาการระบาด MDD ชุกจุด (เช่น เปอร์เซ็นต์ในตอน MDD จุดในเวลาที่กำหนด), อายุการใช้งานชุก (เช่น เปอร์เซ็นต์ที่เคยมีตอน MDD ในระหว่างอายุการใช้งานของพวกเขา), และอุบัติการณ์ (เช่น เปอร์เซ็นต์ที่ไม่ได้ตกที่จุดเริ่มต้นของรอบระยะเวลาสังเกตผู้พัฒนาตอน MDD ในระหว่างระยะเวลา ในกรณีของเรา , 1 ปี) อัตราอุบัติการณ์ customarily แบ่งออกเป็นแรกเกิด (เช่น เปอร์เซ็นต์ผู้พัฒนาตอน MDD เป็นครั้งแรกในระหว่างช่วงเวลาเกิด) และการเกิดซ้ำ (เช่น เปอร์เซ็นต์กับตอนก่อนหน้าของ MDD ที่พัฒนาตอนอื่นในระหว่างช่วงเวลา) จากมุมมองสาธารณสุข อัตราอุบัติการณ์รวมเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการวางแผนการจัดบริการสุขภาพจิตในการบ่งชี้บุคคลจำนวนประชากรที่จะตกในระหว่างช่วงเวลา ข้อมูล epidemiologic จาก OADP จะแสดงในตาราง 3

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เปรียบเทียบหลายมีความโดดเด่น ครั้งแรกที่ได้รับการวินิจฉัยกรณีของ DSM-III-R MDD จากการสำรวจทางระบาดวิทยาของเรามี phenomenologically คล้ายกับกรณีที่ทางคลินิกของโรคซึมเศร้าในการตั้งค่าการรักษา ยกเว้นสองอัตราความชุกของอาการ DSM-III-R ในฤดูใบไม้ร่วง OADP ตัวอย่างอยู่ในช่วงของหกตัวอย่างผู้ป่วย ยกเว้นมีน้ำหนัก / รบกวนความอยากอาหารและความยากลำบากในการนอนหลับที่ถูกมากขึ้นมักจะรายงานโดยผู้เข้าร่วม OADP แนวโน้มอีกประการหนึ่งคืออาสาสมัครชุมชนเพื่อรายงานความคิดน้อยลงของการตายและ / หรือแนวโน้มฆ่าตัวตายกว่าคลินิกของพวกเขาแม้ว่าอัตราความชุก 55% เป็นอย่างดีในช่วง 49% ถึง 92% ในตัวอย่างทางคลินิก. อายุความแตกต่างในการนำเสนออาการป.ร. ให้ไว้ ว่ากรณีชุมชน MDD ปรากฏเทียบเคียงได้กับกรณีคลินิกเราตรวจสอบไม่ว่าจะเป็นปรากฏการณ์ของการเปลี่ยนแปลง MDD ในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น เพื่อให้บรรลุนี้อาการค่าเปรียบเทียบความชุกในตอน MDD ที่เกิดขึ้นก่อนอายุ 14 (n = 100) กับตอนที่เกิดขึ้นหลังจากอายุ 14 (n = 292) ไม่มีความแตกต่างในความชุกอาการทั้งสองกลุ่มอายุอย่างมีนัยสำคัญ. การทดสอบความสำคัญมากขึ้นของคำถามอายุจะเปรียบเทียบอัตราความชุกอาการสำหรับ MDD ในตัวอย่างที่เป็นผู้ใหญ่ รูปแบบของอาการซึมเศร้าในวัยรุ่นของเราโดยทั่วไปคล้ายกับผลลัพธ์ที่ได้จากผู้ใหญ่ที่มีภาวะซึมเศร้าที่ระบุไว้ในการศึกษาระบาดวิทยาพื้นที่เก็บกักน้ำ วัยรุ่นซึมเศร้ามีแนวโน้มที่จะรายงานความเหลวแหลก / ผิดกว่าผู้ใหญ่หดหู่และมีโอกาสน้อยที่จะรายงานน้ำหนัก / ความอยากอาหารและการเปลี่ยนแปลงความคิดของการเสียชีวิตหรือการฆ่าตัวตาย โดยรวม, การค้นพบนี้แสดงให้เห็นว่ามีความแตกต่างค่อนข้างน้อยในปรากฏการณ์ MDD สำหรับผู้ใหญ่ที่อายุและวัยรุ่นที่มีอายุมากกว่า. เพศแตกต่างในการนำเสนออาการคำถามต่อไปที่เราแก้ไขไม่ว่าจะเป็นรูปแบบของอาการโรคซึมเศร้าในหญิงและชายที่แตกต่างกัน ท่ามกลางผู้เข้าร่วม OADP กับ MDD (269 เด็กหญิงและเด็กชาย 123) อัตราความชุกของทั้งสองในเก้าอาการที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญได้ เมื่อเทียบกับเด็กผู้ชายที่มีความสุข, หญิงน้ำหนักหดหู่รายงานบ่อยขึ้น / การรบกวนความอยากอาหาร (77.0% เทียบกับ 58.5%) และไร้ค่า / ผิด (82.5% เทียบกับ 67.5%) แตกต่างเหล่านี้อาจบ่งบอกถึงการมุ่งเน้นที่แตกต่างกันเล็กน้อยสำหรับการรักษาของเด็กวัยรุ่นหญิงมีความสุขกับเด็กผู้ชาย ท่ามกลางกรณีบุหรี่, MDD อัตราอาการในหมู่สาว ๆ ได้อย่างต่อเนื่องสูงกว่าสำหรับเด็ก ๆ แต่ทั้งสองรูปแบบจะค่อนข้างใกล้เคียงกันและไม่มีความแตกต่างทางเพศอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ. ระบาดวิทยาของภาวะซึมเศร้าข้อมูลจาก OADP ให้ประมาณการของพารามิเตอร์พื้นฐานของ MDD ระบาดวิทยารวมทั้งความชุกจุด (กล่าวคือร้อยละในกรณีของโรคซึมเศร้าที่จุดที่กำหนดในเวลา) ชุกอายุการใช้งาน (เช่นร้อยละที่มีประสบการณ์ตอนที่ MDD ในช่วงชีวิตของพวกเขา) และอุบัติการณ์ (กล่าวคือร้อยละที่ไม่ได้มีความสุขที่ จุดเริ่มต้นของช่วงเวลาการสังเกตที่พัฒนาตอน MDD ในช่วงระยะเวลาที่กำหนดของเวลาในกรณีของเรา 1 ปี) อัตราอุบัติการณ์จะถูกแบ่งออกเป็นปรกติอุบัติการณ์ครั้งแรก (เช่นร้อยละที่พัฒนาตอน MDD เป็นครั้งแรกในระหว่างช่วงเวลาการเกิด) และการเกิดซ้ำ (เช่นร้อยละกับตอนก่อนหน้าของ MDD ผู้พัฒนาอีกครั้งในระหว่างช่วงเวลา) จากมุมมองของสุขภาพของประชาชนที่อัตราอุบัติการณ์รวมเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการวางแผนการส่งมอบบริการสุขภาพจิตในการที่จะแสดงให้เห็นว่าหลายคนในประชากรจะกลายเป็นซึมเศร้าในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ข้อมูลทางระบาดวิทยาจาก OADP จะแสดงในตารางที่ 3

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเปรียบเทียบหลายเด่น ก่อนการวินิจฉัยกรณีของ dsm-iii-r เต็มจากการสำรวจระบาดวิทยาของเรา phenomenologically คล้ายกับอาการทางคลินิกของเต็มในการตั้งค่าการรักษา กับสองข้อยกเว้น อัตราความชุกของอาการ dsm-iii-r ใน oadp ตัวอย่างที่อยู่ในช่วงของหกผู้ป่วยตัวอย่าง ยกเว้นน้ำหนัก / อาหารรบกวน และปัญหานอนซึ่งเป็นบ่อยที่รายงานโดยผู้เข้าร่วม oadp . แนวโน้มอีกอย่างคือชุมชนคนรายงานน้อยกว่าความคิดของความตายและ / หรือแนวโน้มฆ่าตัวตายกว่า counterparts ทางคลินิกของพวกเขา , แม้ว่า 55% อัตราความชุกเป็นอย่างดีในช่วง 49 % ถึง 92% ในตัวอย่างทางคลินิก .



อาการนำเสนอความแตกต่างในอายุระบุว่าชุมชนกรณีของ mdd ปรากฏเทียบเท่ากับกรณีคลินิก เราตรวจสอบว่า ปรากฏการณ์ของการเปลี่ยนแปลงเต็มในช่วงวัยเด็ก และวัยรุ่น เพื่อให้บรรลุนี้ , ความชุกอาการค่าเปรียบเทียบใน MDD เอพที่เกิดก่อนอายุ 14 ( n = 100 ) กับตอน ที่เกิดขึ้นหลังจากอายุ 14 ( n = 0 )ไม่มีความแตกต่างในความชุกอาการสำหรับสองกลุ่มอายุอย่างมีนัยสำคัญ

การทดสอบที่สำคัญของยุคคำถามจะเปรียบเทียบกับอัตราความชุกของการติดเชื้อสำหรับ MDD ในตัวอย่างผู้ใหญ่ รูปแบบของอาการซึมเศร้าในวัยรุ่นของเราโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับผลจากหดหู่ผู้ใหญ่ระบุในทางระบาดวิทยาพื้นที่รับน้ำ พื้นที่ศึกษาวัยรุ่นซึมเศร้ามีแนวโน้มที่จะรายงานความไร้ค่า / ความผิดมากกว่าผู้ใหญ่ซบเซา และมีแนวโน้มน้อยที่จะรายงานการเปลี่ยนแปลงน้ำหนัก / ความอยาก และความคิดของความตายหรือการฆ่าตัวตาย โดยรวม พบว่า มีความแตกต่างกันค่อนข้างน้อยในปรากฏการณ์ MDD สำหรับผู้ใหญ่ และน้องกับพี่วัยรุ่น



อาการความแตกต่างในการนำเสนอคำถามต่อไปเราอยู่ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบของ mdd อาการในหญิงและชายที่แตกต่างกันออกไป ในหมู่ผู้เข้าร่วม oadp กับ MDD ( 269 เด็กหญิงและเด็กชาย , 123 ) อัตราความชุกของอาการสองเก้าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเทียบกับหนุ่มๆ รันทด หดหู่ สาวรายงานบ่อยน้ำหนัก / อาหารรบกวน ( 77.0 % และ 58.5 % ) และความไร้ค่า / ความผิด ( 82.5 % และ 67.5 % )ความแตกต่างเหล่านี้อาจบ่งบอกถึงการโฟกัสที่แตกต่างกันเล็กน้อยสำหรับการรักษาโรคซึมเศร้า วัยรุ่นหญิงและชาย ของไม่เต็มราคากรณีอาการสาวๆอย่างต่อเนื่องสูงกว่าสำหรับเด็กชาย แต่ทั้งสองรูปแบบจะค่อนข้างใกล้เคียงกันและไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของ


ระบาดวิทยาของภาวะซึมเศร้าข้อมูลจาก oadp ให้ประมาณการของพารามิเตอร์พื้นฐานของระบาดวิทยาความชุกเต็มรวมทั้งจุด ( เช่น ค่าในตอนของ MDD ที่จุดที่กําหนดในเวลา ) , ความชุกตลอดชีวิต ( เช่น ค่าร้อยละที่ได้มีประสบการณ์เต็มตอนช่วงชีวิตของพวกเขา ) , และการ ( เช่นเปอร์เซ็นต์ที่ไม่หดหู่ที่จุดเริ่มต้นของระยะเวลาที่พัฒนาแบบเต็มตอน ในระหว่างรอบระยะเวลาที่ระบุ ในกรณีของเรา 1 ปี ) อัตราอุบัติการณ์จะมักแบ่งออกเป็นเกิดก่อน ( เช่น ค่าร้อยละที่พัฒนาเต็มตอนครั้งแรกในระหว่างช่วงเวลาการเกิดอุบัติการณ์ ) ( เช่นเปอร์เซ็นต์กับตอนก่อนหน้าของ MDD ที่พัฒนาตอนอื่นในระหว่างช่วงเวลา ) จากสาธารณสุขมุมมองอัตราอุบัติการณ์โดยรวมเป็นสำคัญสำหรับการวางแผนการส่งมอบบริการสุขภาพจิตในการที่จะแสดงกี่บุคคลในประชากรจะกลายเป็นคนซึมเศร้า ในช่วงระยะเวลาที่แน่นอน ข้อมูลทางระบาดวิทยาจาก oadp แสดงในตารางที่ 3