For many days we had been tempest-t

For many days we had been tempest-tossed. Six times had the darkness closed over a wild and terrific scene, and returning light as often brought but renewed distress, for the raging storm increased in fury until on the seventh day all hope was lost.

We were driven completely out of our course; no conjecture could be formed as to our whereabouts. The crew had lost heart, and were utterly exhausted by incessant labour. The riven masts had gone by the board, leaks had been sprung in every direction, and the water, which rushed in, gained upon us rapidly.

My heart sank as I looked round upon my family in the midst of these horrors. Our four young sons were overpowered by terror. 'Dear children,' said I, 'if the Lord will, He can save us even from this fearful peril; if not, let us calmly yield our lives into His hand, and think of the joy and blessedness of finding ourselves for ever and ever united in that happy home above. Even death is not too bitter, when it does not separate those who love one another.'

At these words my weeping wife looked bravely up, and, as the boys clustered round her, she began to cheer and encourage them with calm and loving words. I rejoiced to see her fortitude, though my heart was ready to break as I gazed on my dear ones.

We knelt down together, one after another praying with deep earnestness and emotion. Fritz, in particular, besought help and deliverance for his dear parents and brothers, as though quite forgetting himself. Our hearts were soothed by the never- failing comfort of child-like confiding prayer, and the horrors of our situation seemed less overwhelming. 'Ah,' thought I, 'the Lord will hear our prayer! He will help us.'

Amid the roar of the thundering waves I suddenly heard the cry of 'Land! land!', while at the same instant the ship struck with a frightful shock, which threw everyone to the deck, and seemed to threaten her immediate destruction. Dreadful sounds betokened the breaking up of the ship, and the roaring waters poured in on all sides.
Instead of reckless oaths, the seamen now uttered frantic cries to God for mercy, mingled with strange and often ludicrous vows, to be performed should deliverance be granted. Every man on board alternately commended his soul to his Creator, and strove to bethink himself of some means of saving his life.

Then the voice of the captain was heard above the tumult, shouting, 'Lower away the boats! We are lost!'

'Lost!' I exclaimed, and the word went like a dagger to my heart; but seeing my children's terror renewed, I composed myself, calling out cheerfully, 'Take courage, my boys! We are all above water yet. There is the land not far off, let us do our best to reach it. You know God helps those that help themselves! Remain with your mother, while I go on deck to see what is best to be done now.' With that, I left them and went on deck.

A wave instantly threw me down; another followed, and then another, as I contrived to find my footing. The ship was shattered on all directions, and on one side there was a large hole in the hull.

Forgetting the passengers, the ship's company crowded into the lifeboats, and the last who entered cut the davit ropes to cast each boat into the sea.

What was my horror when through the foam and spray I beheld the last remaining boat leave the ship, the last of the seamen spring into her and push off, regardless of my cries and entreaties that we might be allowed to share their slender chance of preserving their lives. My voice was drowned in the howling of the blast, and even had the crew wished it, the return of the boat was impossible, for the waves were mountain-high.

Casting my eyes despairingly around, I became gradually aware that our position was by no means hopeless, inasmuch as the stern of the ship containing our cabin was jammed between two high rocks, and was partly raised from among the breakers which dashed the fore-part to pieces. As the clouds of mist and rain drove past, I could make out, through rents in the vaporous curtain, a line of rocky coast, and, rugged as it was, my heart bounded towards it as a sign of help in the hour of need.

Yet the sense of our lonely and forsaken condition weighed heavily upon me as I returned to my family, constraining myself to say with a smile, 'Courage, dear ones! Although our good ship will never sail more, she is so placed that our cabin will remain above water, and tomorrow, if the wind and waves abate, I see no reason why we should not be able to get ashore.'

These few words had an immediate effect on the spirits of my children, for my family had the habit of trusting in my assurances. The boys at once regarded our problematical chance of escaping as a happy certainty, and began to enjoy the relief from the violent pitching and rolling of the vessel.

My wife, however, perceived my distress and anxiety in spite of my forced composure, and I made her comprehend our real situation, greatly fearing the effect of the intelligence on her nerves. Not for a moment did her courage and trust in Providence forsake her, and on seeing this, my fortitude revived.

'We must find some food, and take a good supper,' said she, 'it will never do to grow faint by fasting too long. We shall require our utmost strength tomorrow.'

Night drew on apace, the storm was as fierce as ever, and at intervals we were startled by crashes announcing further damage to our unfortunate ship. We thought of the lifeboats, and feared that all they contained must have sunk under the foaming waves.

'God will help us soon now, won't He, father?' said my youngest child.

'You silly little thing,' said Fritz, my eldest son, sharply, 'don't you know that we must not settle what God is to do for us? We must have patience and wait His time.'

'Very well said, had it been said kindly, Fritz, my boy. You too often speak harshly to your brothers, although you may not mean to do so.'

A good meal being now ready, my youngsters ate heartily, and retiring to rest were speedily fast asleep. Fritz, who was of an age to be aware of the real danger we were in, kept watch with us. After a long silence, 'Father,' said he, 'don't you think we might contrive swimming-belts for mother and the boys? With those we might all escape to land, for you and I can swim.'

'Your idea is so good,' answered I, 'that I shall arrange something at once, in case of an accident during the night.'

We immediately searched about for what would answer the purpose, and fortunately got hold of a number of empty flasks and tin canisters, which we connected two and two together so as to form floats sufficiently buoyant to support a person in the water, and my wife and young sons each willingly put one on. I then provided myself with matches, dry tinder, knives, cord, and other portable articles, trusting that, should the vessel go to pieces before daylight, we might gain the shore, not wholly destitute.

Fritz, as well as his brothers, now slept soundly. Throughout the night my wife and I maintained our prayerful watch, dreading at every fresh sound some fatal change in the position of the wreck.

At length the faint dawn of day appeared, the long weary night was over, and with thankful hearts we perceived that the gale had begun to moderate; blue sky was seen above us, and the lovely hues of sunrise adorned the eastern horizon.

I aroused the boys, and we assembled on the remaining portion of the deck, when they, to their surprise, discovered that no one else was on board.

'Hallo, papa! What has become of everybody? Are the sailors gone? Have they taken away the boats? Oh, papa! why did they leave us behind? What can we do by ourselves!'

'My good children,' I replied, 'we must not despair, although we seem deserted. See how those on whose skill and good faith we depended have left us cruelly to our fate in the hour of danger. God will never do so. He has not forsaken us, and we will trust Him still. Only let us bestir ourselves, and each cheerily do his best. Who has anything to propose?'

'The sea will soon be calm enough for swimming,' said Fritz.

'And that would be all very fine for you,' exclaimed Ernest, 'for you can swim, but think of mother and the rest of us! Why not build a raft and all get on shore together?'

'We should find it difficult, I think, to make a raft that would carry us safe to shore. However, we must contrive something, and first let each try to procure what will be of most use to us.'

Away we all went to see what was to be found, I myself proceeding to examine, as of greatest consequence, the supplies of provisions and fresh water within our reach.

My wife took her youngest son, Franz, to help her to attend to the unfortunate animals on board, who were in a pitiful plight, having been neglected for several days.

Fritz hastened to the arms chest, Ernest to look for tools; and Jack went towards the captain's cabin, the door of which he no sooner opened, than out sprang two splendid large dogs, who testified their extreme delight and gratitude by such tremendous bounds that they knocked their little deliverer completely head over heels, frightening him nearly out of his wits.

Jack did not long yield either to fear or anger, he presently recovered himself, the dogs seemed to ask pardon by vehemently licking his face and hands, and so, seizing the larger by the ears, he jumped on his back, and, to my great amusement, coolly rode to meet me as I came up the hatchway. I could not refrain from laughing at the sight, and I praised his courage, but warned him to be cautious and remember that animals of this species might, in a state of hunger, be dangerous.

When we reassembled in the cabin, we all displayed our treasures.

Fritz brought a couple of guns, shot belt, powder-flasks, and plenty of bullets.

Ernest produced a cap full of nails, a pair of large scissors, an axe, and a hammer, while pincers, chisels and augers stuck out of all his pockets.

Even little Franz carried a box of no sma

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลายวัน เราได้รับเพราะความวุ่นวาย ครั้งที่ 6 มีความมืดปิดผ่านฉากป่า และยอดเยี่ยม และความมักจะเป็นไฟมาต่ออายุแต่ทุกข์ สำหรับพายุโกรธที่เพิ่มขึ้นในความโกรธจนกระทั่งในวันเจ็ด ความหวังทั้งหมดก็

เราได้ขับเคลื่อนสมบูรณ์จากหลักสูตรของเรา ข้อความคาดการณ์ไม่สามารถจะเกิดขึ้นกับตำแหน่งของเรา เรือได้สูญเสียหัวใจ และโคตรถูกหมด โดยแรงงานที่ incessant เมื่อ riven แล้วคณะกรรมการ รั่วได้ถูกเปิดเผยในทุกทิศทาง และน้ำ ซึ่งรีบ รับพวกเราอย่างรวดเร็ว

หัวใจจมเป็นช็อปปิ้งรอบเมื่อครอบครัวท่ามกลางความน่ากลัวเหล่านี้ ชายหนุ่มสี่ของเราถูกกำ ด้วยความหวาดกลัว กล่าวว่า 'เด็กเรียน ' ถ้าพระเจ้าจะ เขาสามารถบันทึกเราได้จากเควสอย่างนี้น่ากลัว ถ้าไม่ได้ ให้เราเบา ๆ ผลผลิตชีวิตเป็นมือของเขา และคิดถึงความสุขและ blessedness ค้นหาตนเองเคยตัว และเคยสหรัฐในข้างบ้านที่มีความสุข ตายไม่ขมเกินไป เมื่อมันแยกคนที่รักกัน '

ที่พูดภรรยาร้องไห้ล้างดูอย่างกล้าหาญขึ้น และ เป็นเด็กผู้ชายจับกลุ่มรอบเธอ เธอเริ่มให้กำลังใจ และส่งเสริมให้ มีความสงบ และรักคำ ผม rejoiced ดูฟอติตูดเธอ แม้ว่าหัวใจของฉันพร้อมจะทำลายฉันจ้องในรักของฉันคนนั้น

เรา knelt ลงกัน หนึ่งอธิษฐาน earnestness ลึกและอารมณ์ ฟริทส์ โดยเฉพาะ besought ช่วยเขารักพ่อแม่และพี่น้อง ช่วยเหลือและวิธีใช้เหมือนค่อนข้างลืมตัวเอง หัวใจของเราได้เหมาะ โดยล้มเหลวไม่สบายเหมือนเด็ก confiding อธิษฐาน และความน่ากลัวของสถานการณ์ของเราดูเหมือนน้อยครอบงำ 'Ah คิดว่า ' พระเจ้าจะได้ยินคำอธิษฐานของเรา เขาจะช่วยให้เรา '

ท่ามกลางเสียงคำรามแห่งคลื่น thundering ผมก็ได้ยินการร้องของ ' แผ่นดิน ที่ดิน!', ใน ขณะเดียวกันทันทีที่ เรือหลงกับช็อต frightful ซึ่งทุกคนโยนไปดาดฟ้า และดูเหมือนข่มขู่ของเธอทำลายทันที เสียง dreadful betokened การขึ้นเรือ และน้ำคำราม poured ในในทุกด้าน
แทน oaths เสี่ยง ชาวตอนนี้พูดคลั่งร้องไห้พระเจ้าสำหรับความเมตตา สำราญว่าแปลก และ ludicrous มักจะ ควรจะช่วยให้ ทุกคนบนเรือมาระหว่าง commended จิตพระผู้สร้างของเขา และ strove ให้ bethink บางวิธีการบันทึกชีวิตของเขาด้วยตัวเอง

แล้วได้ยินเสียงของกัปตันเหนือ tumult ตะโกน, ' ลดลงจากเรือ เราหายไป!'

'หายไป ' ฉันทางหลุดรอด และคำไปเช่นกริชหัวใจ แต่ฉันเห็นความหวาดกลัวของลูก ๆ ต่ออายุ ประกอบเอง โทรออก cheerfully, ' ใช้ความกล้าหาญ เด็กผู้ชายของฉัน เรายังน้ำดังกล่าว มีที่ดินไม่ไกล เราทำดีที่สุดถึงมัน คุณรู้ว่า พระเจ้าช่วยที่ช่วยตัวเอง ยังคงอยู่กับแม่ของคุณ ขณะไปบนดาดฟ้าเพื่อดูว่าเหมาะที่จะทำตอนนี้ ' ที่ ฉันเหลือพวกเขา และไปบนดาดฟ้า

คลื่นทันทีโยนฉันลง อีกด้วย อีก และฉันชื่นชมในการค้นหาหลักของฉัน เรือถูกทำลายอย่างราบคาบในทุกทิศทาง และด้านหนึ่ง มีหลุมขนาดใหญ่ในตัวเรือ

ลืมผู้โดยสาร บริษัทของเรือแออัดเป็นการ lifeboats และสุดท้ายที่ป้อนตัดเชือก davit ขว้างแต่ละเรือในทะเล

สิ่งสยองขวัญของฉันเมื่อผ่านโฟมสเปรย์ผม beheld สุดท้าย คงเหลือ เรือปล่อยเรือ สุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิไปเธอ และผลักดันออก, ไม่ฉันร้องไห้และ entreaties ที่เราอาจจะได้ร่วมรักษาชีวิตของพวกเขาโอกาสสเลนเดอร์ เสียงของฉันถูกจมในการเห่าหอนของการระเบิด และแม้แต่มีลูกปรารถนาจะ การกลับมาของเรือเป็นไปไม่ได้ สำหรับคลื่นมีภูเขา-สูง

หล่อตาประมาณ despairingly ฉันกลายเป็นค่อย ๆ ทราบว่า ตำแหน่งของเราได้โดยไม่มีตา แสดงเป็นของเรือประกอบด้วยห้องโดยสารของเราคือ jammed ระหว่างหินสองสูง และบางส่วนขึ้นจากเบรคเกอร์ซึ่งเส้นประส่วนลำเลียงสาเป็นชิ้น เมฆหมอกและฝนขับรถผ่านมา ฉันสามารถทำ ผ่านเช่าม่าน vaporous เส้นชายฝั่งหิน และ ไม่ทนทานเหมือน หัวใจล้อมรอบถอยเป็นความช่วยเหลือในยามจำเป็น

ยัง ความรู้สึกของเราโดดเดี่ยว และละทิ้งเงื่อนไขน้ำหนักมากเมื่อฉันเป็นฉันกลับครอบครัวของฉัน กีดตัวเองพูด ด้วยรอยยิ้ม, ' ความกล้าหาญ รักคน แม้ว่าเรือของเราดีจะไม่แล่นเรือขึ้น เธอจึงอยู่ที่ห้องโดยสารของเราจะอยู่เหนือน้ำ และวันพรุ่งนี้ หากลมและคลื่นร้า เห็นไม่มีเหตุผลที่ทำไมเราไม่ควรได้รับตาย.'

คำเหล่านี้ไม่มีผลกระทบทันทีวิญญาณของลูก ๆ สำหรับครอบครัวของฉันมีความเชื่อถือในของฉันมาให้เป็นนิสัย เด็กผู้ชายกันถือโอกาสของเรา problematical หลบหนีเป็นแน่นอนมีความสุข และเริ่มเพลิดเพลินกับการปลดปล่อยจากการขว้างมีความรุนแรงและการกลิ้งของเรือ

ภรรยา อย่างไรก็ตาม การรับรู้ความทุกข์และความวิตกกังวลแม้ความสงบบังคับของฉัน ของฉัน และฉันทำเธอเข้าใจสถานการณ์จริงของเรา มากกลัวผลของปัญญาที่เส้นประสาทของเธอ สำหรับครู่ไม่เธอไม่ ความกล้าหาญและความน่าเชื่อถือในจัดเตรียมสารภาพเธอ และฟื้นฟูในการเห็น ฟอติตูดของฉันว่า เธอ

'เราต้องหาอาหาร และใช้ซุปเปอร์ที่ดี ' ไม่เคยจะทำจะขยายหน้ามืดตามัวอดอาหารนานเกินไป เราจะต้องใช้ความแข็งแรงสูงสุดของวันพรุ่งนี้ '

คืนดึง apace พายุรุนแรงได้เช่นเคย และในช่วงเวลาที่ เราได้ startled โดยประกาศเพิ่มเติมความเสียหายของเรือโชคร้ายเกิดปัญหา เราคิดว่า lifeboats และกลัวว่า พวกเขามีอยู่ทั้งหมดต้องมีจมใต้คลื่น foaming

' พระเจ้าจะช่วยเราเร็ว ๆ นี้ตอนนี้ ไม่ เขาพ่อ?' กล่าวว่า เด็กอายุน้อยที่สุด

' คุณโง่สิ่งเล็กน้อย กล่าวอย่างรวดเร็ว ฟริทส์ บุตรชายคนโตของฉัน ' คุณอย่าว่า เราต้องไม่ชำระพระคือทำเกี่ยวกับอะไร เราต้องมีความอดทน และรอเวลาของเขา.'

' ดี ว่า มันได้กล่าวว่า กรุณา ฟริทส์ ผู้ชายของฉัน คุณบ่อยพูดอย่างหนักเพื่อพี่น้องของคุณ แม้ว่าคุณอาจไม่ได้หมายความ ต้องการ '

อาหารดีขณะนี้ความพร้อม เยาวชนของฉันกินพ่อ และมั่นใจได้ถึงการพักผ่อนได้หลับตัวอย่างรวดเร็ว ฟริทส์ ที่มีอายุต้องระวังอันตรายจริงเราอยู่ใน เก็บไว้ดูกับเรา หลังจากเงียบนาน 'พ่อ ว่า เขา, ' ไม่คุณคิดว่า เราอาจ contrive ว่ายน้ำเข็มขัดสำหรับแม่และเด็กผู้ชายหรือไม่ กับ เราอาจหลบหนีทั้งหมดเพื่อแผ่นดิน สำหรับคุณและสามารถว่ายน้ำได้ "

' ความคิดของคุณดี ตอบ I 'ว่า ผมจะจัดบางครั้ง ในกรณีอุบัติเหตุในตอนกลางคืน '

เราทันทีค้นหาเกี่ยวกับการที่จะตอบวัตถุประสงค์ และโชคดีได้รับถือของจำนวนน้ำที่ว่างเปล่าและกล่องดีบุก ที่เราเชื่อมต่อสองและสองร่วมกันเพื่อฟอร์ม ลอย buoyant พอสนับสนุนคนในน้ำ และภรรยาและเด็กท่านละด้วยความเต็มใจใส่หนึ่งใน ฉันแล้วให้ฉันตรง tinder แห้ง มีด สายไฟ และบท ความอื่น ๆ แบบพกพา โดยที่ เรือควรไปหาชิ้นก่อน เราอาจเข้าฝั่ง สถานบำบัดทั้งหมดไม่

ฟริทส์ เป็นพี่น้องของเขา ตอนนี้นอนหลับสนิท ตลอดทั้งคืนผมและภรรยารักษานาฬิกาของเราถ่อม dreading ที่ทุกเสียงสดเปลี่ยนแปลงบางอย่างร้ายแรงในตำแหน่งของพินาศ

ยาว ปรากฏจาง ๆ รุ่งอรุณของวัน กลางคืนยาวนานก็ได้ และ มีหัวใจขอบคุณ เรามองเห็นว่า การล่าเกลเริ่มบรรเทา ฟ้าได้เห็นเหนือ และโทนน่ารักของพระอาทิตย์ขึ้นประดับอีสเทิร์นฮอไรซอน

ฉัน aroused เด็กผู้ชาย และเรารวบรวมในส่วนที่เหลือของดาดฟ้า เมื่อ พวกเขาจะแปลกใจของพวกเขา ค้นพบว่า ไม่มีใครถูกบนเรือ

'Hallo ปาป้า อะไรเป็นของทุกคน มีลูกเรือหายไปไหน พวกเขาได้เก็บเรือ โอ้ ปาป้า ทำไมไม่ได้จะทิ้งเราหรือไม่ เราทำอะไร ด้วยตนเอง!'

'ดีลูก ๆ ที่ผมตอบ, "เราต้องไม่สิ้นหวัง แม้ว่าเราดูเหมือนจะร้าง ดูว่าผู้ที่มีทักษะและสุจริตเราพร้อมเว้นเรา cruelly กับชะตากรรมของเราในชั่วโมงของอันตราย พระเจ้าจะไม่ทำเช่นนั้น เขาได้ละทิ้งเรา และเราจะเชื่อเขายัง เฉพาะ ให้เรา bestir ตนเอง และแต่ละ cheerily ทำดีที่สุด ใครมีอะไรเสนอ?'

' ทะเลเร็ว ๆ นี้จะเงียบสงบเพียงพอสำหรับการว่ายน้ำ กล่าวว่า ฟริทส์

'และที่จะทั้งหมดดีมากสำหรับคุณ ทางหลุดรอดเออร์เนสต์, ' คุณสามารถว่ายน้ำ แต่คิดว่า แม่และส่วนเหลือของเรา ทำไมไม่สร้างแพ และทั้งหมดได้รับบนฝั่งกัน?'

' เราจะพบมันยาก คิด จะทำให้แพที่จะมีเราปลอดภัยชายฝั่ง อย่างไรก็ตาม เราต้อง contrive สิ่ง และก่อน ปล่อยให้แต่ละพยายามที่จะใช้มากที่สุดเราจัดหา '

ไปเราไปดูสิ่งที่จะพบ ตัวผมดำเนินการตรวจสอบ ณสุดสัจจะ อุปกรณ์เสบียงและน้ำภายในเข้าถึงเรา

ภรรยาเอาลูกชายคนเล็ก ฟรานซ์ เพื่อช่วยให้เธอเข้าไปสัตว์โชคร้ายบนเรือ คนในสหัสน่าสงสาร มีที่ไม่มีกิจกรรมสำหรับหลายวัน

ฟริทส์ hastened การหน้าอกแขน เออร์เนสต์หาเครื่องมือ และแจ็คต่อเคบินของกัปตัน ประตูซึ่งเขาไม่เร็วเปิด กว่าออก sprang สุนัขสวยงามขนาดใหญ่ 2 ที่ testified ความสุขมากและความกตัญญู โดยขอบเขตดังกล่าวอย่างมากว่า พวกเขาโบว์ลิ่ง deliverer น้อยของพวกเขาทั้งหมดคลั่ง frightening เขาเกือบหมดปัญญาเขา

แจ็คได้ไม่นานผลผลิตความกลัวหรือความโกรธ เขาปัจจุบันกู้เอง สุนัขดูเหมือนจะ ขอโทษ โดยโดยเลียใบหน้าของเขาและมือ และ ปฏิบัติการยึดสถานใหญ่ โดยหู, เขาไปบนหลังของเขา และ การสนุกดีของฉัน coolly ขี่ไปพบผมผมมา hatchway ฉันไม่สามารถละเว้นการหัวเราะที่สายตา และฉันได้รับการยกย่องความกล้าหาญของเขา แต่เตือนเขาให้ระมัดระวัง และอย่าลืมว่า สัตว์พันธุ์นี้ ในรัฐหิว อาจอันตราย

เมื่อเราตกในกระท่อม เราแสดงสมบัติของเราขึ้น

ฟริทส์นำคู่ของปืน ยิงดาว ผงน้ำ และมากมายของสัญลักษณ์

เออร์เนสต์ผลิตฝาครอบเต็มเล็บ คู่ของกรรไกรขนาดใหญ่ ขวานผ่าซาก และ ค้อน ขณะ pincers, chisels และท่อนเกลียวที่ติดอยู่ออกทั้งหมดของเขากระเป๋า

คู่ฟรานซ์น้อยทำกล่องไม่ sma

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หลายวันที่เราได้ถูกพายุทำลาย 6 ครั้ง มีความมืดปิดเหนือป่าและที่ยอดเยี่ยมฉากคืนแสงมักจะนำแต่ความทุกข์มาต่ออายุ , บ้าคลั่งพายุเพิ่มขึ้นในความโกรธ จนในวันที่เจ็ดความหวังทั้งหมดก็หายไป

เราถูกขับเคลื่อนออกไปจากหลักสูตรของเรา ไม่มีการคาดเดาที่อาจจะเกิดขึ้นกับตัวของเรา ลูกเรือต้องสูญเสียหัวใจและโคตรเหนื่อย โดยแรงงานไม่หยุดหย่อน โดยขูดเสาหายไปจากบอร์ดบริหาร รั่วไหล ถูกเด้ง ในทุกทิศทาง และน้ำ ซึ่งวิ่งในที่ได้รับเมื่อเราอย่างรวดเร็ว

หัวใจของฉันจม ฉันมองรอบๆเมื่อครอบครัวของฉันในท่ามกลางความกลัวเหล่านี้ บุตรสาวของเราทั้งสี่สู้ความความหวาดกลัว’ เด็กรัก ' บอกว่า ' ถ้าพระองค์จะเขาสามารถช่วยเราจากอันตรายที่น่ากลัวนี้ แต่ถ้าไม่ ให้เราใจเย็นต่อชีวิตของเราไว้ในมือของเขา และคิดว่าของความสุขและความสุขของการค้นหาตัวเองและเป็นนิตย์ ยูไนเต็ดในบ้านมีความสุข ข้างต้น แม้แต่ความตายก็ไม่ขมเกินไป เมื่อมันไม่ได้แยกคนที่รักกัน '

จากคำพูดของฉันร้องไห้ภรรยาดูกล้าหาญ และเป็นพวกเป็นกลุ่มรอบเธอเธอเริ่มที่จะเชียร์และให้กำลังใจพวกเขาด้วยความสงบและคำความรัก ข้าพเจ้ามีความยินดีที่จะเห็นความอดทนของเธอ แม้ว่าหัวใจของฉันพร้อมที่จะแตกที่ฉันจ้องมองที่ที่รัก . .

เราคุกเข่าลงด้วยกัน หนึ่งหลังจากที่อื่นอธิษฐานด้วยความลึกและอารมณ์ ฟริทซ์ ใน โดยเฉพาะ วิงวอนช่วยปลดปล่อยสำหรับพ่อแม่ที่รักของเขาและพี่ชาย แม้ว่าค่อนข้างลืมเองหัวใจของเราก็เบาใจ ด้วยไม่เคย - ล้มเหลวในความสะดวกสบายของเด็ก เช่น สวดมนต์ วางใจ และความน่ากลัวของสถานการณ์ของเราดูเหมือนจะยุ่งยากน้อยกว่า . อ่า . . . ' ฉันคิดว่า ' พระเจ้าจะได้ยินคำอธิษฐานของเรา เขาจะช่วยเรา . . .

ท่ามกลางเสียงกึกก้องของฟ้าร้องคลื่น ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงร้องของที่ดิน ที่ดิน ! ในขณะที่เดียวกันทันทีเรือหลงกับช็อตที่น่ากลัวซึ่งทิ้งทุกคนไปที่ดาดฟ้าและดูเหมือนจะข่มขู่ทำลายเธอทันที ฟังดูน่ากลัว betokened การเลิกกันของเรือ , และเสียงคำรามน้ำเทลงในทุกด้าน
แทนที่จะเสี่ยงคำสาบาน , ลูกเรือแล้ว uttered คลั่งร้องพระเจ้าสำหรับความเมตตา ระคนกับแปลกและมักจะหัวเราะปฏิญาณที่จะปฏิบัติการควรจะได้รับ . ทุกคนในบอร์ดนี้ สลับวิญญาณของเขาให้กับผู้สร้างของเขาและ พยายามจะ bethink ตัวเองบางวิธีการบันทึกชีวิต

แล้วเสียงกัปตันดังขึ้นอยู่เหนือความวุ่นวาย , ตะโกน , ลดลงไปที่เรือ เราแพ้ !

'lost ! ฉันอุทาน และคำพูดก็เหมือนกริชกับหัวใจของฉัน แต่เห็นเด็กน่ากลัวต่ออายุ ที่ผมแต่งเอง เรียกร่า ' ใช้ความกล้า เด็กๆของฉัน เราทั้งหมดเหนือน้ำเลยมีที่ดินไม่ไกล เราทำของเราดีที่สุดในการเข้าถึงมัน คุณรู้จักพระเจ้าช่วยบรรดาผู้ที่ช่วยเหลือตัวเอง อยู่กับแม่ ในขณะที่ฉันไปบนดาดฟ้าเพื่อดูสิ่งที่ดีที่สุดที่จะทำได้ตอนนี้ กับ ที่ผมทิ้งไว้และเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า

คลื่นทันที โยนฉันลง อีก ตาม แล้ว อีก อย่าง ผมวางแผนที่จะหาจุดยืนของฉัน เรือแตกบนทุกเส้นทางและในด้านหนึ่งมีรูขนาดใหญ่ในเรือ

ลืมผู้โดยสาร บริษัทเรือแออัดในเรือชูชีพ และล่าสุดที่เข้าตัดเชือกโยนแต่ละเดวิทเรือลงทะเล

อะไรที่น่ากลัวของฉันเมื่อผ่านโฟมสเปรย์ผมเห็นเหลือเรือทิ้ง เรือ สุดท้ายร่างกายฤดูใบไม้ผลิในของเธอและดันออกไม่ว่าข้าจะร้องไห้ และ entreaties ที่เราอาจจะอนุญาตให้หุ้นของพวกเขาโอกาสเรียวรักษาชีวิตของพวกเขา เสียงของฉันและจมอยู่ในเสียงของระเบิด และยังมีลูกเรือปรารถนามัน , การกลับมาของเรือนั้นเป็นไปไม่ได้ สำหรับคลื่นภูเขาสูง

หล่อดวงตาของฉันอย่างหมดหวังอยู่ ผมก็ค่อยๆ ตระหนักว่า จุดยืนของเราคือไม่สิ้นหวังเพราะท้ายเรือของเรือที่มีกระท่อมของเราถูกรบกวนระหว่างโขดหินสูงและมีกำไรเพิ่มขึ้นจากระหว่างเบรกเกอร์ซึ่งสาด ส่วน 4 ชิ้น เป็นเมฆหมอกและฝนขับรถผ่าน ผม จะ ทำให้ ออก ผ่านเมืองในม่านแก๊ส , สายของชายฝั่งหินและขรุขระเป็นหัวใจล้อมรอบต่อมันเป็นสัญลักษณ์ของความช่วยเหลือในชั่วโมงของความต้องการ .

แต่ความรู้สึกเราเหงาและละทิ้งอาการหนักมากเมื่อฉันเป็นฉันกลับไปที่ครอบครัวฉัน จำกัด ตัวเองพูดด้วยรอยยิ้ม " ความกล้าหาญ คนรัก ! แม้ว่าเรือที่ดีของเราจะไม่ไปอีก เธอจึงอยู่ที่กระท่อมของเราจะยังคงอยู่เหนือน้ำ พรุ่งนี้ถ้าลมและคลื่นกระหน่ำ ผมไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมเราไม่ควรที่จะได้ขึ้นฝั่ง '

คำไม่กี่คำเหล่านี้มีผลทันทีในจิตใจของเด็ก ๆ ของฉัน ครอบครัวของฉันมีนิสัยไว้ใจในคำพูดของฉัน เด็กผู้ชายที่เคยถือโอกาสหนีเป็น 2 แน่นอน มีความสุข และเริ่มที่จะสนุกกับการบรรเทาจากความรุนแรง ขว้างและกลิ้งของเรือ

ภรรยา อย่างไรก็ตาม การรับรู้ความทุกข์และความกังวลของฉันทั้งๆที่ฉันบังคับให้ความสงบของจิตใจฉันทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริงของเรามาก กลัวผลของความฉลาดทางสมองของเธอ ไม่ได้สักครู่แล้วความกล้าหาญของเธอ และไว้วางใจในพระเจ้าทอดทิ้งเธอ และเห็นผม ความอดทนฟื้นขึ้นมา

เราต้องหาอาหารบางอย่างและจะเย็นดี ' เธอ ' จะไม่เติบโตเป็นลมเพราะอดอาหารนาน เราจะต้องใช้แรงอย่างเต็มที่ของเรา '

พรุ่งนี้เมื่อคืนวาดรูปอย่างเร็วพายุที่ดุร้ายเช่นเคย และในช่วงเวลาที่เราตกใจ โดยเกิดปัญหาการความเสียหายต่อเรือโชคร้ายของเรา เราคิดว่า เรือชูชีพ และกลัวว่าพวกเขาทั้งหมดที่มีอยู่ต้องจมอยู่ใต้ฟองคลื่น

'god จะช่วยให้เราเร็ว ๆนี้ ตอนนี้เขาไม่ , พ่อ ? บอกว่าลูกคนสุดท้องของฉัน

" โง่เล็กน้อย ' ฟริทซ์ ลูกชายคนโตของฉันอย่างรวดเร็ว ,' คุณไม่รู้หรอกว่า เราต้องไม่ทำสิ่งที่พระเจ้าจะทำเพื่อเรา เราต้องอดทนและรอเวลาของเขา . '

'very พูดได้ดี มันมีบอกว่า กรุณา ฟริทซ์ พ่อหนุ่ม คุณก็มักจะพูดไม่สุภาพกับพี่น้องของคุณ แม้ว่าคุณอาจจะไม่ทำแล้ว "

อาหารที่ดีเป็นแล้ว เด็กของฉันกินอย่างเอร็ดอร่อย และครบ ส่วนที่เหลือเป็นถี่ยิบ หลับเร็ว ฟริทซ์ใครที่อายุถึงอันตรายที่แท้จริงเราอยู่เฝ้าเรา หลังจากความเงียบยาวนาน ' พ่อ ' เขากล่าว ' คุณไม่คิดว่าเราอาจจะประดิษฐ์เข็มขัดว่ายสำหรับแม่และเด็ก ? กับผู้ที่เราทุกคนอาจหลบหนีไปยังดินแดนสำหรับคุณและฉันสามารถว่ายน้ำค่ะ

มีความคิดที่ดีมาก " ข้าพเจ้าตอบว่า ' ข้าจะจัดการบางอย่างทันที ในกรณีของการเกิดอุบัติเหตุในช่วงกลางคืน . . .

เราได้ทันทีค้นหาเกี่ยวกับสิ่งที่จะตอบวัตถุประสงค์ และโชคดีที่ได้ถือของจํานวนของขวดเปล่าและกระป๋องดีบุก ซึ่งเราเชื่อมต่อสองและสองเข้าด้วยกันเพื่อฟอร์มลอย พอลอยตัวเพื่อสนับสนุนคนที่อยู่ในน้ำ และ ภรรยา และบุตรชายหนุ่มแต่ละอย่างใส่หนึ่งบน จากนั้นผมก็ให้ตัวเองกับไม้ขีดไฟจุดไฟแห้ง , มีด , สายไฟ , และบทความแบบพกพาอื่น ๆเชื่อ ว่าควรเรือไปชิ้นก่อนตอนกลางวัน เราอาจเข้าฝั่งไม่ได้ทั้งหมดยากจน

ฟริทซ์ เช่นเดียวกับพี่น้องของเขา ตอนนี้หลับสนิท ตลอดทั้งคืนผมและภรรยายังคงดูที่เคร่งของเรา ร้ายกาจที่ทุกเสียงสดร้ายแรงบางอย่างเปลี่ยนในตำแหน่งของซาก

ในที่สุดรุ่งอรุณลมของวันปรากฏว่า กลางคืนเหนื่อยนานจบและขอบคุณหัวใจเรารับรู้ว่า เกล ก็เริ่ม ปานกลาง ได้เห็นท้องฟ้าเบื้องบน และเฉดสีที่น่ารักของพระอาทิตย์ขึ้นประดับขอบฟ้าตะวันออก

ผมกระตุ้นเด็กและเราประกอบอยู่ในส่วนของดาดฟ้าเมื่อพวกเขาต้องแปลกใจ พบว่าไม่มีใครอยู่บน บอร์ด

'hallo ป๋า เกิดอะไรขึ้นกับทุกคน เป็นลูกเรือแล้วพวกเขาเอาเรือไหม โอ้ พ่อ ! ทำไมพวกเขาทิ้งเราไว้ข้างหลัง สิ่งที่เราสามารถทำเองได้ !

เด็กที่ดี ' ของฉัน ' ฉันตอบ ' เราต้องไม่สิ้นหวัง แม้ว่าเราดูเหมือนจะร้างนะ ดูว่าผู้ที่มีทักษะและความเชื่อมั่น เราต้องทิ้งเราอย่างโหดร้ายต่อโชคชะตาของเราในชั่วโมงอันตราย พระเจ้าจะไม่ทำเช่นนั้น เขาไม่ได้ทอดทิ้งเรา และเราก็เชื่อใจเค้าเพียงให้เรากระตุ้นให้ทำเอง และแต่ละอย่างเบิกบานใจทำให้ดีที่สุด ใครมีอะไรจะเสนอ ?

" ทะเลจะสงบพอที่จะว่าย ' ฟริ

และที่ทั้งหมดจะดีมากสำหรับคุณ ' เออร์เนสต์ , ' คุณสามารถว่ายน้ำได้ แต่ คิด ของ แม่ และพวกเราที่เหลือ ! ทำไมไม่สร้างแพและได้รับบนชายฝั่งด้วยกัน ?

เราน่าจะหายาก ผมคิดสร้างแพก็พาเราปลอดภัยชายฝั่ง อย่างไรก็ตาม เราต้องวางแผนบางอย่าง และให้แต่ละคนพยายามที่จะจัดหาสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับเรา '

ไป เราก็จะดูได้ ผมเองกำลังศึกษา เป็น ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนั้น วัสดุของเสบียงและน้ำบริสุทธิ์ในการเข้าถึงของเรา

ภรรยาของฉัน เอาลูกคนเล็กของเธอ ฟรานซ์เพื่อช่วยให้เธอไปถึงสัตว์ที่โชคร้ายในบอร์ด คนที่อยู่ในชะตากรรมที่น่าสงสาร ที่ถูกละเลยมานานหลายวัน

Fritz รีบแขนหน้าอก เนสท์ หาเครื่องมือ และแจ็คเดินไปที่กระท่อมของกัปตัน ประตู ซึ่งเขาไม่มีเร็วกว่ากระโดดสุนัขสองตัวเปิด ขนาดใหญ่ที่สวยงามเป็นพยาน พอใจมาก และความกตัญญูกตเวที โดยขอบเขตที่ยิ่งใหญ่เช่นที่พวกเขาตีผู้ช่วยเหลือน้อยของพวกเขาอย่างสมบูรณ์หัวมากกว่าส้นเท้า น่ากลัวเขาเกือบหมดสติ

แจ็คไม่ได้นานผลผลิตทั้งความกลัวหรือความโกรธ เขาปัจจุบันหายเอง สุนัขที่ดูเหมือนจะขออภัยโดยร้อนแรงเลียของเขา ใบหน้า มือ และดังนั้น ยึดขนาดใหญ่โดยหูเขากระโดดขึ้นบนหลังของเขา และ สวนสนุกที่ยิ่งใหญ่ของฉันเลยขี่ตามผมมาขึ้น hatchway . ผมไม่อาจจะงดหัวเราะกับสายตา และยกย่องความกล้าหาญของเขา แต่เตือนให้ระมัดระวัง และจำได้ว่า สัตว์ชนิดนี้อาจจะอยู่ในสถานะของความหิว จะอันตราย

เมื่อเราประกอบในกระท่อม เราแสดงสมบัติของเรา

ฟริทซ์ พาคู่ของปืนยิงสายพาน , ขวดแป้ง และ กระสุนมากมาย

เออเนสผลิตหมวกเต็มเล็บกรรไกรขนาดใหญ่ ขวาน และฆ้อน ในขณะที่ปากนกแก้ว , สิ่วสว่านติดและออกจากกระเป๋าของเขา

แม้แต่น้อย ฟรานซ์ แบกกล่องไม่มี SMA