The easy answer is that movie-watch

The easy answer is that movie-watching engages all of the actual senses and only a portion of the imagination. It’s an almost totally passive act of consumption. Reading, on the other hand, engages the brain and forces our minds to paint vivid pictures for us. Yes, we are lapping up the offerings of the author when we read, but he or she forces us to use our imaginations in a very active way. My knowledge of neuroscience hovers somewhere between “abysmal” and “laughably abysmal”, but is it too much to assume that when our minds are engaged in such levels of overdrive, we get better at blocking out the pesky annoyances around us? Isn’t this why you can sometimes miss your bus stop when you’re engaged in a really engrossing book, but accidentally re-read the same page fifteen times when you’re slogging through a terrible one?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำตอบง่ายคือ ให้ดูภาพยนตร์เกี่ยวความจริงทั้งหมดและเฉพาะส่วนของจินตนาการ มันเป็นการกระทำที่แฝงเกือบทั้งหมดของปริมาณการใช้ อ่าน ในทางกลับกัน เกี่ยวสมอง และบังคับจิตใจของเราในการวาดภาพสดใสสำหรับเรา ใช่ เราจะซัดสาดค่าเหนื่อยของผู้เขียนเมื่อเราอ่าน แต่เขาบังคับเราใช้กวีนิพนธ์ในวิธีการใช้งานมากขึ้น ความรู้ของฉันของประสาทการค้างไว้ที่ใดที่หนึ่งระหว่าง "abysmal" และ "laughably abysmal" แต่มันมากเกินไปคิดว่า เมื่อจิตของเราเข้าร่วมอยู่ในระดับดังกล่าวของ overdrive เราได้รับดีกว่าที่บล็อกออก annoyances น่ารำคาญรอบ ๆ เรา ไม่นี้ทำไมคุณสามารถบางครั้งพลาดรถเมล์ของคุณเมื่อคุณกำลังหมั้นในหนังสือจริง ๆ ให้ แต่ตั้งใจอ่านใหม่หน้าเหมือนครั้งที่ห้าเมื่อคุณกำลัง slogging ผ่านหนึ่งน่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำตอบที่ง่ายคือการที่หนังดูประกอบทั้งหมดของความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงและมีเพียงส่วนหนึ่งของจินตนาการ มันเป็นการกระทำเรื่อย ๆ เกือบทั้งหมดของการบริโภค อ่านหนังสือ, บนมืออื่น ๆ ประกอบสมองและบังคับจิตใจของเราในการวาดภาพที่สดใสสำหรับเรา ใช่เรากำลังซัดขึ้นข้อเสนอของผู้เขียนเมื่อเราอ่าน แต่เขาหรือเธอบังคับให้เราใช้จินตนาการของเราในทางที่ใช้งานมาก ความรู้ของฉันของประสาทวนเวียนอยู่ที่ไหนสักแห่งระหว่าง "สุดซึ้ง" และ "หาญสุดซึ้ง" แต่มันก็มากเกินไปที่จะสรุปว่าเมื่อจิตใจของเรามีส่วนร่วมในระดับดังกล่าวของพิกัดที่เราได้รับที่ดีกว่าในการปิดกั้น annoyances ที่น่ารำคาญอยู่รอบตัวเรา? นี้ไม่ได้เป็นเหตุผลที่บางครั้งคุณสามารถพลาดป้ายรถประจำทางของคุณเมื่อคุณกำลังทำงานอยู่ในหนังสือเล่มนี้น่าสนใจจริงๆ แต่บังเอิญอีกครั้งอ่านหน้าเดียวกันสิบห้าครั้งเมื่อคุณกำลังหวดผ่านหนึ่งที่น่ากลัว?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คำตอบง่ายๆคือ ภาพยนตร์ประกอบทั้งหมดของความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงและเฉพาะส่วนของจินตนาการ มันทำตัวเรื่อย ๆเกือบทั้งหมดของการบริโภค การอ่าน , บนมืออื่น ๆที่เกี่ยวสมองและบังคับจิตใจของเราในการวาดภาพที่สดใสสำหรับเรา ใช่ เรากำลังกินข้อเสนอของผู้เขียน เมื่อเราอ่าน แต่เขาหรือเธอจะบังคับให้เราใช้จินตนาการในทางที่ใช้งานมากความรู้เกี่ยวกับสมองของฉันเลื่อนที่ไหนสักแห่งระหว่าง " ใจบาป " และ " อย่างน่าเย้ยหยันล่ะ " แต่มันมากเกินไปที่จะสันนิษฐานว่า เมื่อจิตใจของเราเป็นธุระในระดับของ Overdrive , เราได้รับดีกว่าที่ปิดกั้นน่ารําคาญ annoyances รอบตัวเรา ? นี่ไม่ใช่เหตุผลที่บางครั้งคุณสามารถพลาดรถเมล์หยุดเมื่อคุณมีส่วนร่วมในจริงๆหมกมุ่นอยู่กับหนังสือแต่ตั้งใจจะอ่านหน้าเดียวห้าครั้งเมื่อคุณผ่านหวดมันแย่มาก ?