D. magna exhibited dose-dependent m

D. magna exhibited dose-dependent mortality for all five types of particles in Bioassay 1 (Fig. 1). common-scale montmorillonite was the most toxic particles with respective 5 d LC50 values of 0.9122 (95% confidence interval 0.0497, 16.7399), 27.3559 (18.9667, 39.4557), and 9.3407 (2.7946, 31.2197) mg L1 for MN, MNn, and KN. From these, MN was shown to be much more toxic than KN, which is consistent with the mortality results reported by (Robertson (1957b); Robinson et al. (2010))). These differences in toxicity may be due to differences among clay structures. MN is
an expandable clay (with the interplanar spacing varying from 0.96 to 2.14 nm) and has a very high specific surface area of 600–800 m2 g1, with the inner surface accounting for 80%, which signifies that water molecules and cations will enter the interlayer.
This expandability, as well as the specific surface area and greater
cation exchange capacity of MN being greater than KN, is likely the
cause of its higher level of toxicity.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดีนาแสดงปริมาณการตายขึ้นอยู่กับทั้งห้าชนิดของอนุภาคในชีวภาพ 1 (รูปที่ 1). มอนต์มอริลโลไนต์ที่พบบ่อยขนาดเป็นอนุภาคที่เป็นพิษมากที่สุดที่เกี่ยวข้อง 5 d ค่า LC50 ของ 0.9122 (95% confidence interval 0.0497, 16.7399) 27.3559 (18.9667, 39.4557) และ 9.3407 (2.7946, 31.2197) mg L? 1 สำหรับ MN, mnn, และ KN จากนี้ MN ก็แสดงให้เห็นเป็นพิษมากขึ้นกว่า KN ซึ่งสอดคล้องกับผลการตายรายงานโดย (โรเบิร์ต (1957b);. โรบินสัน, et al (2010))) ความแตกต่างเหล่านี้เป็นพิษอาจจะเป็นเพราะความแตกต่างระหว่างโครงสร้างดิน มินนิโซตาเป็นดินขยาย (ที่มีระยะห่างที่แตกต่างกัน interplanar 0.96-2.14 นาโนเมตร) และมีพื้นที่ผิวจำเพาะที่สูงมากของ 600-800 กรัม m2? 1 กับพื้นผิวด้านในบัญชีสำหรับ 80% ซึ่งหมายความว่าโมเลกุลของน้ำและไพเพอร์ จะเข้าสู่ interlayer ได้. ขยายนี้เช่นเดียวกับพื้นที่ผิวที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้นและความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุบวกของมินนิโซตาเป็นมากกว่า KN น่าจะเป็นสาเหตุของระดับที่สูงขึ้นของความเป็นพิษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

D . Magna มีรายงานการตายของทั้งห้าประเภทของอนุภาคในวิธีที่ 1 ( รูปที่ 1 ) มอนต์มอริลโลไนต์ พบว่าขนาดอนุภาคที่เป็นพิษมากที่สุดที่เกี่ยวข้องกับ 5 D ) 0.9122 ( ค่าความเชื่อมั่น 95% 0.0497 16.7399 , ) , 27.3559 ( 18.9667 39.4557 , ) , และ 9.3407 ( 2.7946 31.2197 , มก. ผม  1 และ mnn และราบ จากสิ่งเหล่านี้ และได้แสดงให้รู้ว่าเป็นพิษมากกว่า ,ซึ่งสอดคล้องกับผลจากรายงานโดย ( โรเบิร์ตสัน ( 1957b ) ; โรบินสัน et al . ( 2010 ) ) ) ความแตกต่างเหล่านี้ในความเป็นพิษอาจเกิดจากความแตกต่างของโครงสร้างดิน แมงกานีสเป็น
ดินขยาย ( ด้วย interplanar ระยะห่าง 0.96 จะแตกต่างจาก 2.14 nm ) และมีพื้นที่ผิวจำเพาะสูงมาก 600 – 800 m2 g  1 กับบัญชีผิวด้านใน 80 %ซึ่งหมายถึงว่า โมเลกุลของน้ำ และไอออนจะป้อนชั้น .
เพิ่มขยายนี้ ตลอดจนพื้นที่ผิวจำเพาะ และความจุในการแลกเปลี่ยนประจุบวกมากขึ้น
แมงกานีสถูกมากกว่าในมีโอกาส
สาเหตุของระดับของความเป็นพิษ