การค้นคว้าเกี่ยวกับอารยธรรมของอินเดียโบราณ ก็ยังคงเป็นไปทางวรรฑคดีและภาษาเป็นส่วนใหญ่จากหลักฐานที่มีอยู่จนกร ทั่ง ค.ศ. 1862 รัฐบาลอินเดียจึงได้เริ่มตั้งสมาคมทางโบราณคดีขึ้น การค้นพบโบราณวัตถุที่สำคัญในอินเดียภายใต้การนำของเซอร์ จอห์น มาร์แชล คือการค้นพบอารยธรรมแถบลุ่มแม่น้ำสินธุ ใกล้กับเมืองฮารัปปา แถบแคว้นปัญจาบ ใน ค.ศ. 1912 และต่อมาอีกหนึ่งปีก็ได้มีการขุดพบซากเมืองโมเฮ็นโจดาโร ในแคว้นซินด์ พิสูจน์กันว่าคงเป็นซากของอารยธรรมของพวกดราวิเดีย ซึ่งเป็นพวกแรกที่เจริญมากในอินเดีย อาจสันนิษฐานว่าเมืองเหล่านี้รุ่งเรืองอยู่ระหว่างประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสต์กาล และเจริญมาถึง 2,000 ปีก่อนคริสตกาล
ทั้งเมืองโมเฮ็นโจดาโรและฮารัปปา มีการสร้างวางผังเมืองเหมือนกัน มีการค้นพบบ้านเล็กบ้านใหญ่ ประตู หน้าต่าง มีการขุดท่อไปที่สาธารณะ บ่อน้ำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยบ่อน้ำขนาดเล็ก มีการขุดถนน มีทางระบายอย่างดี
แต่อารยธรรมรอบๆลุ่มเเม่น้ำสินธุก็ค่อยๆเสื่อมลงก่อนจะสูญหายไป สังเกตจาก บ้านเมืองที่มีการสร้างแบบธรรมดาลงและผังเมืองก็ไม่ได้ป็นระเบียบแบบสมัยที่เจริญรุ่งเรือง.