The way in which children who have

The way in which children who have visual impairments construct cognitive maps of their environment is of considerable theoretical
and practical importance. It sheds light on the role of sensory experience in the development of spatial cognition which can in turn
suggest how spatial skills might be nurtured in visually impaired children. In most of the studies reviewed here, groups of children
who lost their sight early in life perform less well on a variety of spatial tasks than sighted children or children who lost their sight
later in life. We will argue that it is not the lack of visual experience in itself which produces this pattern, but rather the effect of lack
of vision on the spatial coding strategies adopted by the children. Finally we will discuss a number of methods for encouraging
visually impaired children to use coding systems which are appropriate for the construction of flexible and integrated cognitive
maps, with particular reference to the use of tactile maps.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วิธีการที่เด็กที่มีบกพร่องสร้างแผนที่รับรู้สภาพแวดล้อมของพวกเขาเป็นจำนวนมากทฤษฎีและความสำคัญที่ปฏิบัติ มัน sheds แสงในบทบาทของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสในการพัฒนาของประชานปริภูมิที่สามารถจะแนะนำทักษะวิธีปริภูมิอาจหล่อเลี้ยงในเด็กผู้พิการทางสายตาได้ ส่วนใหญ่การศึกษาตรวจสอบที่นี่ กลุ่มเด็กที่สูญเสียสายตาของพวกเขาในช่วงชีวิตทำดีน้อยกับความหลากหลายของงานพื้นที่กว่าเด็ก sighted หรือเด็กที่สูญเสียสายตาของพวกเขาในชีวิต เราจะโต้เถียงว่า ไม่ขาดประสบการณ์ตัวเองที่ผลิตที่นี่รูปแบบภาพ แต่เป็นผลของการขาดของวิสัยทัศน์ในพื้นที่กำหนดกลยุทธ์ที่นำมาใช้ โดยเด็ก ๆ สุดท้าย เราจะหารือจำนวนวิธีในการส่งเสริมเด็กผู้พิการทางสายตาใช้ระบบรหัสที่เหมาะสมสำหรับการก่อสร้างมีความยืดหยุ่น และรวมรับรู้แผนที่ กับการอ้างอิงไปใช้เพราะแผนที่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการที่เด็กที่มีความบกพร่องทางสายตาสร้างแผนที่ความรู้ความเข้าใจของสภาพแวดล้อมของพวกเขาเป็นอย่างมากของทฤษฎีความสำคัญและการปฏิบัติ
มันหายไฟในบทบาทของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสในการพัฒนาของความรู้ความเข้าใจเชิงพื้นที่ซึ่งสามารถในการเปิดแนะนำวิธีการทักษะเชิงพื้นที่อาจจะหล่อเลี้ยงในเด็กพิการทางสายตา ในส่วนของการศึกษาดูที่นี่กลุ่มของเด็กที่หายไปจากสายตาของพวกเขาในช่วงต้นชีวิตดำเนินการไม่ดีเกี่ยวกับความหลากหลายของงานเชิงพื้นที่กว่าเด็กสายตาหรือเด็กที่หายไปจากสายตาของพวกเขาต่อไปในชีวิต เราจะยืนยันว่ามันไม่ได้ขาดประสบการณ์การมองเห็นในตัวเองซึ่งเป็นผู้ผลิตรูปแบบนี้ แต่ผลของการขาดวิสัยทัศน์ในการเขียนโปรแกรมเชิงพื้นที่กลยุทธ์ที่นำมาใช้โดยเด็ก ในที่สุดเราจะหารือเกี่ยวกับจำนวนของวิธีการในการส่งเสริมให้เด็กพิการทางสายตาที่จะใช้ระบบการเข้ารหัสที่มีความเหมาะสมสำหรับการก่อสร้างองค์ความรู้แบบบูรณาการที่มีความยืดหยุ่นและแผนที่ที่มีการอ้างอิงโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการใช้แผนที่สัมผัส

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีที่เด็กมีตาพร่ามัวสร้างแผนที่ความรู้ของสภาพแวดล้อมของพวกเขามีมากทางทฤษฎี
และการปฏิบัติที่สําคัญ มัน sheds แสงในบทบาทของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสในการพัฒนาเชิงพื้นที่ทางปัญญา ซึ่งจะแสดงให้เห็นว่าทักษะมิติสัมพันธ์
อาจจะใหม่ในความบกพร่องทางสายตาเด็ก ในส่วนของการศึกษาทบทวนตรงนี้ กลุ่มของเด็ก
ที่สูญเสียสายตาของพวกเขาในช่วงต้นชีวิตแสดงน้อยได้ดีในความหลากหลายของงานที่พื้นที่มากกว่าตัวเด็ก หรือ เด็กที่เสียสายตา
ในภายหลังในชีวิต เราก็เถียงว่ามันไม่ขาดประสบการณ์ด้านภาพในตัวเอง ซึ่งสร้างรูปแบบนี้ แต่ผลของการขาดวิสัยทัศน์ในด้านการเข้ารหัส
กลยุทธ์นำโดยเด็กในที่สุดเราก็จะหารือเกี่ยวกับจำนวนของวิธีการที่ให้กำลังใจ
บกพร่อง เด็กจะใช้ระบบการเข้ารหัสที่เหมาะสมเพื่อสร้างความยืดหยุ่นและแผนที่ทางปัญญา
รวมด้วยโดยเฉพาะการอ้างอิงเพื่อการใช้งานของหน้าสัมผัส