The model was premised on hospital

The model was premised on hospital inpatient data, at the US population level, on four chronic conditions typically managed in disease management: asthma, acute myocardial infarction, congestive heart failure, and diabetes mellitus. As inpatient utilization represents the single largest health expenditure (30% in 2004),[2] it is logical to focus on reducing hospitalizations as a means of achieving large cost savings. Similarly, as approximately 14% of emergency department visits result in hospital admission,[3] it is reasonable to target emergency department utilization as well. Moreover, disease management programs have been unable to consistently control financially-related outcomes beyond hospital admissions and emergency department visits.[4] This result is not surprising, as physician encounters and pharmacy utilization are both likely to increase as a result of a successful disease management
interventions based on evidence-based practice guidelines.[4]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แบบไม่ premised ข้อมูลห้องคลอดโรงพยาบาล ระดับสหรัฐอเมริกาประชากร บนสี่โรคเรื้อรังโดยทั่วไปจัดการในการจัดการโรค: โรคหอบหืด กล้ามเนื้อหัวใจเฉียบพลันตาย congestive หัวใจล้มเหลว และเบาหวาน เป็นห้องคลอด ใช้แทนการเดียวที่ใหญ่ที่สุดสุขภาพรายจ่าย (30% ในปี 2004), [2] มันเป็นตรรกะที่จะเน้นในการลด hospitalizations เป็นวิธีการบรรลุเป้าหมายใหญ่ต้นทุนประหยัด ในทำนองเดียวกัน เป็นประมาณ 14% ของแผนกฉุกเฉินเข้าชมผลเข้าโรงพยาบาล, [3] ได้เหมาะสมกับเป้าหมายแผนกฉุกเฉินใช้ประโยชน์เช่นการ นอกจากนี้ โปรแกรมการจัดการโรคแล้วไม่สามารถควบคุมผลที่เกี่ยวข้องทางการเงินนอกเหนือจากการรับสมัครพยาบาลและเยี่ยมชมแผนกฉุกเฉินอย่างต่อเนื่อง [4] ผลนี้ไม่น่าแปลกใจ เป็นแพทย์ พบและใช้ประโยชน์ยามีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นจากการจัดการโรคที่ประสบความสำเร็จงานวิจัยตามแนวทางปฏิบัติตามหลักฐาน [4]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รูปแบบที่ได้รับการหนุนของข้อมูลผู้ป่วยในโรงพยาบาลในระดับประชากรสหรัฐสี่โรคเรื้อรังที่มีการจัดการโดยทั่วไปในการจัดการโรค: หอบหืด, โรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน, โรคหัวใจล้มเหลวและโรคเบาหวาน ในฐานะที่เป็นผู้ป่วยในการใช้แสดงให้เห็นถึงค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพที่ใหญ่ที่สุด (30% ในปี 2004) [2] มันเป็นตรรกะที่จะมุ่งเน้นไปที่การลดการรักษาในโรงพยาบาลเป็นวิธีการประหยัดค่าใช้จ่ายที่มีขนาดใหญ่ ในทำนองเดียวกันเป็นประมาณ 14% ของการเข้าชมแผนกฉุกเฉินส่งผลในการเข้าโรงพยาบาล [3] มันก็มีเหตุผลที่จะกำหนดเป้าหมายการใช้แผนกฉุกเฉินเช่นกัน นอกจากนี้โปรแกรมการจัดการโรคได้รับไม่สามารถที่จะควบคุมอย่างต่อเนื่องผลลัพธ์ทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับการเกินกว่าโรงพยาบาลและการเข้าชมแผนกฉุกเฉิน. [4] ผลที่ได้นี้ไม่น่าแปลกใจขณะที่การเผชิญหน้าแพทย์และการใช้ประโยชน์ของร้านขายยาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเป็นผลมาจากการเป็นโรคที่ประสบความสำเร็จ
การจัดการการแทรกแซงตามหลักเกณฑ์การปฏิบัติตามหลักฐาน. [4]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แบบจำลอง premised ข้อมูลผู้ป่วยในโรงพยาบาลที่เราประชากรระดับสี่เรื้อรังเงื่อนไขโดยทั่วไปการจัดการในการจัดการโรคหอบหืด , กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน , หัวใจล้มเหลว , และโรคเบาหวาน เป็นผู้ป่วยในการใช้เป็นค่าใช้จ่ายสุขภาพที่ใหญ่ที่สุดเดียว ( 30 % ในปี 2004 )[ 2 ] มันเป็นตรรกะที่จะเน้นการลด ซึ่งเป็นวิธีการบรรลุการประหยัดต้นทุนมาก ในทํานองเดียวกัน เป็นประมาณ 14% ของแผนกฉุกเฉินเข้าชมผลในการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล , [ 3 ] มันสมเหตุสมผลเป้าหมายการใช้แผนกฉุกเฉินได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้โปรแกรมการจัดการโรคได้รับไม่สามารถที่จะควบคุมทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับผลเสมอมากกว่าผู้ป่วยในโรงพยาบาลและการเข้าชมแผนกฉุกเฉิน [ 4 ] ผลนี้ไม่น่าแปลกใจเมื่อพบแพทย์และการใช้ยาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเป็นผลจากความสำเร็จในการจัดการโรคโดยยึดตามหลักฐาน

[ 4 ] แนวทางการปฏิบัติ