DISCUSSIONThis study examined the e

DISCUSSION
This study examined the effect of core stabilization exercise on dynamic balance and gait functions of stroke patients. In this study, TUG was used to evaluate dynamic balance. Ranges of TUG scores have been reported for various samples of elderly people. In a previous study, men and women without known pathology, aged 70 to 84 years (mean=75 years), had a mean TUG score of 8.50 seconds (range=7–10)12). Geiger et al.14) reported that conduction biofeedback and conventional physical therapy programs resulted in a decrease in TUG from 23.08 before participation in an exercise program to 14.62 after participation in an exercise program. In our study, the before and after TUG score for subjects in the core stabilization exercise group showed a significant decrease, from 33.06±18.39 sec to 27.64±13.73 sec (p=0.029); no significant difference (from 30.33±12.58 sec to 24.85±8.76 sec) was observed in the control group (p=0.057). Core training presumably improved the balance of the lumbo-pelvic-hip complex, corrected postural alignments, and increased balance of the whole body. As a result, dynamic balance ability for transfer of center of gravity (COG) showed gradual improvement15).

More than 85% of stroke survivors eventually walk with or without assistance16). The common features of walking after stroke include decreased gait velocity and asymmetrical gait pattern17, 18). Achievement of normal gait patterns and speed is usually the ultimate goal of gait training. Bohannon et al.19) reported that mean comfortable gait speed ranged from 127.2 cm/sec for women in their 70s to 146.2 cm/sec for men in their 40s. Mean maximum gait speed ranged from 174.9 cm/sec for women in their 70s to 253.3 cm/sec for men in their 20s. Both gait speed measures were reliable (coefficients≥0.903) and showed significant correlation with age (r≥−0.210), height (r≥0.220), and the strengths of lower extremity muscle actions (r=0.190–0.500). Holden et al.20) reported that the velocity of gait in hemiparetic subjects (n=10) was 41% of normal. Duncan et al.21) investigated the effect of a home program aimed at improvement of endurance, balance, and strength for stroke subjects whose mean duration after onset was 66 days. After eight weeks, mean gait speed increased by 25 cm/sec among patients. Yang et al.22) studied dual task programs in stroke subjects and measured the speed of 5 m of walking. They found that gait speed showed a significant increase after participation in the dual task program, from 86.52 cm/sec to 115.35 cm/sec in chronic patients after stroke (p

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สนทนาการศึกษานี้ตรวจสอบผลของการออกกำลังกายหลักเสถียรภาพแบบสมดุลและเดินหน้าที่ของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในการศึกษานี้ TUG ถูกใช้ในการประเมินสมดุลไดนามิก ช่วงของ TUG คะแนนมีการรายงานตัวอย่างต่าง ๆ ของผู้สูงอายุ ในการศึกษาก่อนหน้านี้ ผู้ชาย และผู้หญิงไม่รู้จักพยาธิ อายุ 70-84 ปี (หมายถึง = 75 ปี), มี TUG คะแนนเฉลี่ย 8.50 วินาที (ช่วง 7 – 10 =) 12) Geiger et al.14) รายงานว่า นำ biofeedback และโปรแกรมทั่วไปกายภาพบำบัดให้ลดลง TUG จาก 23.08 ก่อนเข้าร่วมโปรแกรมออกกำลังกายกับ 14.62 หลังเข้าร่วมโปรแกรมออกกำลังกาย ในการศึกษาของเรา การก่อน และ หลัง TUG คะแนนสำหรับหัวข้อในการออกกำลังกายเสถียรภาพหลักกลุ่มพบว่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ จาก sec 33.06±18.39 เพื่อ 27.64±13.73 วินาที (p = 0.029); ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (จาก 30.33±12.58 ทรัพย์เพื่อ 24.85±8.76 วินาทีถูกสังเกตในกลุ่มควบคุม (p = 0.057) ฝึกอบรมหลักน่าจะปรับปรุงยอดดุลของคอมเพล็กซ์ lumbo-อุ้งเชิงกรานสะโพก แก้ไขจัดแนวเนื้อ postural แล้วเพิ่มสมดุลของร่างกายทั้งหมด เป็นผล ความสมดุลแบบไดนามิกสำหรับการโอนย้ายศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วง (COG) พบ improvement15 สมดุล)กว่า 85% ของผู้รอดชีวิตจังหวะสุดเดิน หรือ ไม่ assistance16) ลักษณะทั่วไปการเดินหลังจังหวะไว้ลดลงเดินเร็วและเดิน asymmetrical pattern17, 18) ความสำเร็จของรูปแบบการเดินปกติและเร็วมักจะเป็นเป้าหมายสูงสุดของการฝึกอบรมการเดิน Bohannon et al.19) รายงานว่า เดินสบายหมายถึงความเร็วอยู่ในช่วงจาก 127.2 cm/sec สำหรับผู้หญิงของ 70s-146.2 cm/sec สำหรับผู้ชายในยุค 40 ของพวกเขา หมายถึง ความเร็วในการเดินสูงสุดอยู่ในช่วงจาก 174.9 cm/sec สำหรับผู้หญิงของ 70s-253.3 cm/sec สำหรับผู้ชายในวัย 20 ทั้งจุดแข็งของส่วนปลายฟื้นฟูกล้ามเนื้อการเดินเร็วมีความน่าเชื่อถือ (coefficients≥0.903) และพบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับอายุ (r≥−0.210), ความสูง (r≥0.220), และ (r = 0.190 – 0.500) โฮลเดน et al.20) รายงานว่า ความเร็วของการเดินในเรื่อง hemiparetic (n = 10) 41% ของปกติ ดันแคน et al.21) ตรวจสอบผลของโปรแกรมบ้านมุ่งพัฒนาความอดทน ความสมดุล และความแข็งแรงในเรื่องจังหวะหมายถึงระยะเวลาหลังจากเริ่มมีอาการคือ วัน 66 หลังจาก 8 สัปดาห์ ความเร็วเฉลี่ยเดิน 25 cm/วินาที ระหว่างผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้น ยาง et al.22) ศึกษาโปรแกรมงานคู่ในเรื่องจังหวะ และวัดความเร็วของการเดิน 5 เมตร พวกเขาพบว่า ความเร็วในการเดินพบการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังจากเข้าร่วมในงานสองโปรแกรม 86.52 cm/sec การ 115.35 cm/sec ในผู้ป่วยเรื้อรังจากโรคหลอดเลือดสมอง (p < 0.05) ในการศึกษาของเรา กลุ่มออกกำลังกายเสถียรภาพหลักแสดงให้เห็นความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเดิน (จาก 44.83±18.83 cm/s ไปยัง 58.91±18.21 cm/s, p = 0.024) และลีลา (จากขั้นตอน 74.55±13.85/min การ 84.07±14.00 ขั้น ตอน/min, p = 0.041), และความแตกต่างสำคัญเท่าที่สังเกตระหว่างกลุ่มหลักและกลุ่มควบคุมในความเร็ว (p = 0.039) ผลการวิจัยนี้สอดคล้องกับการศึกษาก่อนหน้านี้ และแนะนำว่า หลักเสถียรภาพออกกำลังกายเพิ่มขึ้นเอียงหลังของเชิงกรานและ COG โอนระยะสวิงผ่านการฝึกอบรมหลัก Lamoth et al.23) ศึกษาที่ประสานงานลำตัวมีผลกระทบในพารามิเตอร์การเดิน และที่ท้องมีความยืดหยุ่นในลำตัวการประสานงานกับการเปลี่ยนแปลงความเร็วการเดินกำลังจัดเตรียมเดินยก และเป็นพบในลีลา กลุ่มออกกำลังกายเสถียรภาพหลักแสดงขนาดใหญ่ขึ้นกว่ากลุ่มควบคุม แต่มีไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่ม ขอแนะนำว่า ฝึกหลักอาจปรับปรุงเสถียรภาพของลำตัวด้านล่าง และเชิงกรานและผลในความสามารถที่เพิ่มขึ้นตามยอดดุลคง สมดุลไดนามิก และน้ำหนักสนับสนุนฝั่งได้รับผลกระทบมากขึ้น และในที่สุด อาจจะเดินมั่นคงโดยงานวิจัยนี้ ออกกำลังกายเสถียรภาพหลักพบจะมีประสิทธิภาพในหน้าที่สมดุลและการเดินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เราคาดหวังว่า แบบฝึกหัดนี้เสถียรภาพหลักจะใช้ที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในกายภาพบำบัดเป็นแบบที่มีประสิทธิภาพของการฝึกอบรมสำหรับยอดดุลและเดิน วิจัยเพิ่มเติมเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อยืนยัน generalization สิ่งเหล่านี้ และระบุซึ่งผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอาจได้รับประโยชน์จาก treadmill ฝึกเดิน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อภิปราย
การศึกษาครั้งนี้ตรวจสอบผลของการออกกำลังกายรักษาเสถียรภาพหลักความสมดุลแบบไดนามิกและฟังก์ชั่นการเดินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในการศึกษานี้ TUG ถูกนำมาใช้ในการประเมินความสมดุลแบบไดนามิก ช่วงของคะแนน TUG ได้รับรายงานสำหรับตัวอย่างต่าง ๆ ของผู้สูงอายุ ในการศึกษาก่อนหน้านี้ชายและหญิงโดยไม่ต้องพยาธิวิทยาที่รู้จักกันอายุ 70-84 ปี (เฉลี่ย = 75 ปี) มีค่าเฉลี่ยคะแนนของ TUG 8.50 วินาที (ช่วง = 7-10) 12) วัดและ al.14) รายงานว่าการนำ biofeedback และโปรแกรมการบำบัดทางกายภาพทั่วไปส่งผลให้ลดลงจาก 23.08 TUG ก่อนที่จะมีส่วนร่วมในโปรแกรมการออกกำลังกายที่ 14.62 หลังจากที่มีส่วนร่วมในโปรแกรมการออกกำลังกาย ในการศึกษาของเราก่อนและหลังการลากจูงคะแนนสำหรับวิชาในการออกกำลังกายรักษาเสถียรภาพหลักกลุ่มที่แสดงให้เห็นถึงการลดลงอย่างมีนัยสำคัญจาก 33.06 ± 18.39 วินาทีถึง 27.64 ± 13.73 วินาที (p = 0.029); ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (จาก 30.33 ± 12.58 วินาทีถึง 24.85 ± 8.76 วินาที) พบว่าในกลุ่มควบคุม (p = 0.057) การฝึกอบรมหลักน่าจะดีขึ้นความสมดุลของ lumbo-เชิงกรานสะโพกที่ซับซ้อน, การแก้ไขการจัดแนวการทรงตัวและความสมดุลที่เพิ่มขึ้นของร่างกายทั้งหมด เป็นผลให้ความสามารถในการปรับสมดุลแบบไดนามิกสำหรับการถ่ายโอนจากศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วง (COG) แสดงให้เห็น improvement15 ค่อยเป็นค่อยไป). มากกว่า 85% ของผู้รอดชีวิตโรคหลอดเลือดสมองในที่สุดก็เดินไปด้วยหรือไม่ assistance16) คุณสมบัติทั่วไปของการเดินหลังจากที่จังหวะรวมถึงการลดความเร็วการเดินและเดิน pattern17 อสมมาตร 18) ความสำเร็จของรูปแบบการเดินปกติและความเร็วมักจะเป็นเป้าหมายสูงสุดของการฝึกอบรมการเดิน Bohannon และ al.19) รายงานว่าความเร็วในการเดินหมายถึงความสะดวกสบายตั้งแต่ 127.2 ซม. / วินาทีสำหรับผู้หญิงในยุค 70 ของพวกเขาที่จะ 146.2 ซม. / วินาทีสำหรับผู้ชายในยุค 40 ของพวกเขา หมายถึงความเร็วในการเดินสูงสุดตั้งแต่ 174.9 ซม. / วินาทีสำหรับผู้หญิงในยุค 70 ของพวกเขาที่จะ 253.3 ซม. / วินาทีสำหรับผู้ชายในยุค 20 ของพวกเขา ทั้งความเร็วการเดินเป็นมาตรการที่เชื่อถือได้ (coefficients≥0.903) และแสดงให้เห็นความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับอายุ (r≥-.210) ความสูง (r≥0.220) และจุดแข็งของการกระทำของกล้ามเนื้อขา (r = 0.190-0.500) โฮลเดนและ al.20) รายงานว่าความเร็วของการเดินในวิชาอัมพาตครึ่งซีก (n = 10) เป็น 41% ของปกติ ดันแคนและ al.21) ตรวจสอบผลของโปรแกรมการบ้านมุ่งเป้าไปที่การปรับปรุงความอดทน, ความสมดุลและความแข็งแรงสำหรับวิชาโรคหลอดเลือดสมองที่มีระยะเวลาเฉลี่ยหลังจากที่เริ่มมีอาการเป็น 66 วัน หลังจากแปดสัปดาห์หมายถึงความเร็วในการเดินเพิ่มขึ้น 25 ซม. / วินาทีในผู้ป่วย ยางและ al.22) ศึกษาโปรแกรมงานคู่ในวิชาโรคหลอดเลือดสมองและวัดความเร็วของ 5 เมตรของการเดิน พวกเขาพบว่าความเร็วในการเดินที่แสดงให้เห็นการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังจากการมีส่วนร่วมในโปรแกรมงานคู่จาก 86.52 เซนติเมตร / วินาทีถึง 115.35 ซม. / วินาทีในผู้ป่วยเรื้อรังหลังจากที่จังหวะ (p <0.05) ในการศึกษาของเรารักษาเสถียรภาพหลักการออกกำลังกายกลุ่มแสดงให้เห็นว่าความเร็วการเดินเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (จาก 44.83 ± 18.83 ซม. / s เพื่อ 58.91 ± 18.21 เซนติเมตร / วินาที, p = 0.024) และจังหวะ (จาก 74.55 ± 13.85 ขั้นตอน / นาทีถึง 84.07 ± 14.00 ตามขั้นตอน / นาที, p = 0.041) และความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญเพียงข้อสังเกตระหว่างกลุ่มหลักและกลุ่มควบคุมอยู่ในความเร็ว (p = 0.039) การค้นพบนี้มีความสอดคล้องกับการศึกษาก่อนหน้านี้และชี้ให้เห็นว่าการออกกำลังกายรักษาเสถียรภาพหลักเพิ่มขึ้นเอียงหลังของกระดูกเชิงกรานและการถ่ายโอน COG ระหว่างขั้นตอนการแกว่งผ่านการฝึกอบรมหลัก Lamoth และ al.23) การประสานงานการศึกษาที่ลำต้นมีผลต่อค่าการเดินและการปรับตัวที่มีความยืดหยุ่นในการประสานงานลำต้นไปสู่การเปลี่ยนแปลงในการเดินเร็วจะถือว่าเป็นจุดเด่นของการเดินได้รับผลกระทบ และเป็นจังหวะที่พบสำหรับเสถียรภาพแกนออกกำลังกายกลุ่มแสดงให้เห็นว่ามีขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นกว่ากลุ่มควบคุม แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่ม เราขอแนะนำว่าการฝึกอบรมแกนอาจปรับปรุงเสถียรภาพของลำต้นที่ต่ำกว่าและกระดูกเชิงกรานและผลในการเพิ่มความสามารถในเรื่องเกี่ยวกับความสมดุลคงที่สมดุลแบบไดนามิกและการสนับสนุนน้ำหนักของด้านข้างได้รับผลกระทบมากขึ้นและในที่สุดอาจนำไปสู่การเดินมีเสถียรภาพมากขึ้น. ผ่านการวิจัยนี้ , การออกกำลังกายรักษาเสถียรภาพหลักถูกพบว่ามีประสิทธิภาพในการปรับสมดุลและฟังก์ชั่นการเดินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เราคาดหวังว่าการออกกำลังกายรักษาเสถียรภาพหลักนี้จะถูกนำมาใช้ในผู้ป่วยศูนย์ดูแลโรคหลอดเลือดสมองในการบำบัดทางกายภาพเป็นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพของการฝึกอบรมเพื่อความสมดุลและฟังก์ชั่นการเดิน นอกจากนี้การวิจัยเป็นสิ่งจำเป็นในการสั่งซื้อเพื่อยืนยันการทั่วไปของการค้นพบเหล่านี้และที่จะระบุว่าผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอาจได้รับประโยชน์จากการฝึกอบรมการเดินลู่วิ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การอภิปราย
ศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบหลักในการทรงตัวแบบไดนามิกและการเดินการทำงานของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในการศึกษานี้ ง้างประเมินผลสมดุลแบบไดนามิก ช่วงของคะแนนลากจูงถูกรายงานว่ามีตัวอย่างต่าง ๆของผู้สูงอายุ ในการศึกษาก่อนหน้านี้ ชายและหญิง โดยไม่รู้จักโรค อายุ 70 ปี 84   ( ค่าเฉลี่ย = 75  ปี ) ก็หมายถึงดึงคะแนน 850 วินาที ( พิสัย = 7 - 10 ) 12 ) ไกเกอร์ et al . 14 ) รายงานว่าการ biofeedback และโปรแกรมกายภาพบำบัดตามปกติ ส่งผลให้เกิดการลดลง 23.08 ลากจูงจากก่อนการมีส่วนร่วมในโปรแกรมการออกกำลังกายที่จะจบหลังจากการมีส่วนร่วมในโปรแกรมการออกกำลังกาย ในการศึกษาของเรา ก่อน และ หลังคะแนนลากจูงสำหรับวิชาในหลักการออกกำลังกายกลุ่มพบว่าลดลงอย่างเห็นได้ชัดจาก 33.06 ± 18.39 วินาที - ± 13.73 วินาที ( p = 0.029 ) ; ไม่แตกต่างกัน ( จาก 30.33 ± 12.58 วินาที 24.85 ± 8.76 วินาที ) พบว่าในกลุ่มควบคุม ( p = 0.047 ) อบรมหลักน่าจะปรับปรุงความสมดุลของแลมโบ้กระดูกเชิงกราน สะโพกที่ซับซ้อน , การแก้ไขท่าทางแนวร่วม และเพิ่มความสมดุลของร่างกายทั้ง ผลการทรงตัวการโอนศูนย์ของแรงโน้มถ่วง ( ฟันเฟือง ) พบ improvement15 ทีละน้อย )

มากกว่า 85% ของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในที่สุด เดิน มี หรือ ไม่มี assistance16 ) ลักษณะทั่วไปของการเดินตามจังหวะก้าวเดินและไม่รวมลดความเร็วการเดิน pattern17 , 18 ) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนจากรูปแบบและความเร็วในการเดินปกติมักจะเป็นเป้าหมายสูงสุดของการฝึกการเดินโบ นน et al . 19 ) รายงานว่าสบายเดินความเร็วอยู่ระหว่าง 127.2 ซม. / วินาทีสำหรับผู้หญิงใน 70s ของพวกเขา 146.2 ซม. / วินาทีสำหรับผู้ชายในยุค 40 ของพวกเขา หมายถึงความเร็วในการเดินสูงสุดระหว่าง 174.9 ซม. / วินาทีสำหรับผู้หญิงใน 70s ของพวกเขา 253.3 ซม. / วินาทีสำหรับผู้ชายในยุค 20 ของพวกเขา วัดความเร็ว ทั้งการเดิน เชื่อถือ ( 1 ≥ 0.903 ) และมีความสัมพันธ์กับอายุ ( r ≥− 0.210 ) ความสูง ( R ≥ 0.220 )และจุดแข็งของกล้ามเนื้อลดสุดขีดการกระทำ ( r = 0.190 และ 0.500 ) โฮลเดน et al . 20 ) รายงานว่า ความเร็วของการเดินในวิชา hemiparetic ( N = 10 ) เท่ากับ 41 % ของปกติ ดันแคน et al . 21 ) เป็นการศึกษาลักษณะของบ้านโปรแกรมมุ่งการปรับปรุงความอดทน ความสมดุลและความแข็งแรงจังหวะวิชาซึ่งหมายถึงระยะเวลาหลังเริ่มเป็น 66 วัน หลังจากแปดสัปดาห์หมายถึงความเร็วในการเดินเพิ่มขึ้น 25 เซนติเมตร / วินาที ของผู้ป่วย หยาง et al . 22 ) ศึกษาโปรแกรมวิชางานสองจังหวะและวัดความเร็ว 5 เมตร เดิน พวกเขาพบว่า ความเร็วในการเดิน พบเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากการมีส่วนร่วมในโปรแกรมงานคู่ จาก 86.52  ซม. / วินาที 115.35 เซนติเมตร / วินาที ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเรื้อรังหลังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p < 0.05 ) ในการศึกษาของเราแกนเสถียรภาพการออกกำลังกายกลุ่มมีผลอย่างมากในการเดินเร็ว ( จาก 44.83 ± 18.83   cm / s 58.91 ± 18.21   cm / s , p = 0.024 ) และจังหวะ ( จาก 74.55 ± 13.85 ก้าว / นาที เพื่อความรอบรู้± 14.00 ก้าว / นาที , p = 0.041 ) และความแตกต่างระหว่างสังเกตเท่านั้น กลุ่มหลัก และกลุ่มควบคุมในความเร็ว ( p = 0.039 )ข้อมูลเหล่านี้สอดคล้องกับการศึกษาก่อนหน้านี้ และแนะนำว่า การออกกำลังกายของการเพิ่มขึ้นของแกนเอียงของกระดูกเชิงกรานและโอนฟันเฟืองในระหว่างการแกว่งเฟสผ่านการฝึกอบรมหลัก lamoth et al .23 ) ศึกษาการประสานงาน ลำต้นมี ผลต่อการก้าวเดินและพารามิเตอร์ที่ยืดหยุ่นในการดัดแปลงรถเพื่อเปลี่ยนความเร็วในการเดิน ถือเป็นจุดเด่นของผลกระทบ การเดิน และพบลีลา แกนเสถียรภาพการออกกำลังกายแบบกลุ่มมีขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นกว่ากลุ่มควบคุม แต่ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มเราขอแนะนำว่า การฝึกหลัก อาจปรับปรุงเสถียรภาพของรถที่ลดลงและกระดูกเชิงกรานและการเพิ่มขึ้นความสามารถในเรื่องความสมดุล ความสมดุลแบบไดนามิกและแบบคงที่ , พยุงน้ำหนักของผลกระทบมากขึ้นและในที่สุดอาจนำไปสู่การเดินที่มั่นคงมากขึ้น

ผ่านการวิจัยนี้ เป็นหลัก การพบว่ามีประสิทธิภาพในการทรงตัวและการเดินการทำงานของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเราคาดว่าการใช้หลักนี้จะใช้ในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในศูนย์กายภาพบำบัด เป็นแบบฟอร์มที่มีประสิทธิภาพของการฝึกการทรงตัวและการเดิน การทำงาน การวิจัยเพิ่มเติมเป็นสิ่งจำเป็นในการยืนยันการพบเหล่านี้และระบุซึ่งผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอาจได้รับประโยชน์จากการฝึกเดินบนสายพาน .