Now, Su Wan’s complexion was as whi

Now, Su Wan’s complexion was as white as paper, it seemed like she had only a flimsy thread of breath left and she looked exceedingly weak. It seemed possible that with the very next breath, she would die.

Nobody dared to step forward to lift Su Wan down from the wall. First, because it was His Highness Prince Jin who had acted, and second, it was because Su Wan had already broken away from the Su family. So as far as they were concerned, she was only an outsider now.

“For, for what reason?” Su Wan weakly opened her mouth to ask. While she was speaking, another mouthful of blood violently sprayed out.

A loud ‘thump’ sound rang out when her body tumbled to the floor. She almost passed out due to the severity of the pain from the fall.

Nangong Liuyun’s gaze was lazy and devilishly charming. He cast an indifferent sidelong glance at her.

“For what reason… Your Highness is treating me like this… just a moment ago… didn’t you say… I am Your Highness’s woman… uhm?” Su Wan’s pair of eyes stared fixedly at Nangong Liuyun. Her breath was feeble as she stared at him.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตอนนี้ Su Wan ผิวได้ขาวเป็นกระดาษ มันดูเหมือนเธอมีบอบบางเธรดของลมซ้าย และเธอดูอ่อนแอเหลือเกิน มันดูเหมือนเป็นไปได้ว่า มีลมหายใจถัดไป เธอจะตายไม่มีใครกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าจะยก Su Wan ลงจากผนัง ครั้งแรก เพราะมันจิ้นสมเด็จเจ้าของพระองค์ที่ได้ทำหน้าที่ และที่สอง ก็ เพราะ Su Wan ได้เสียแล้วอยู่ห่างจากครอบครัว Su ดังนั้น เท่าที่พวกเขากังวล เธอเป็นเพียงคนนอกขณะนี้"สำหรับ เรื่องอะไร? " Su Wan weakly เปิดปากของเธอให้ ในขณะที่เธอพูด อีกคำหนึ่งของเลือดอย่างรุนแรงพ่นออกดัง 'thump' เสียงรังออกเมื่อร่างกายของเธอร่วงลงพื้น เธอเกือบสลบเนื่องจากความรุนแรงของความเจ็บปวดจากการตกสายตา Nangong Liuyun คือขี้เกียจ และมีเสน่ห์ devilishly เขาโยนทันที sidelong ไม่แยแสเธอ"เรื่องอะไร... ฝ่าบาทเป็นมิตรเช่นนี้...เพียงครู่...คุณไม่ได้... ฉันผู้หญิงของถวายพระ... uhm ? " Su Wan คู่ตาจ้อง fixedly ที่ Nangong Liuyun ลมหายใจของเธอถูกดูจะเป็นเธอจ้องเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตอนนี้ผิวซูวานก็เป็นสีขาวเป็นกระดาษมันดูเหมือนเธอมีเพียงด้ายบอบบางของลมหายใจซ้ายและเธอดูอ่อนแอเหลือเกิน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปได้ที่มีลมหายใจต่อไปมากที่เธอจะตาย. ไม่มีใครกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อยกซู Wan ลงจากผนัง ประการแรกเพราะมันเป็นสมเด็จเจ้าฟ้าชายจินที่มีการดำเนินการและสองมันเป็นเพราะซู Wan ได้เสียแล้วออกไปจากครอบครัวซู ดังนั้นเท่าที่พวกเขาเป็นห่วงเธอเป็นเพียงคนนอกในขณะนี้. "สำหรับสำหรับสิ่งที่เหตุผล?" ซูวรรณอ่อนอ้าปากถาม ขณะที่เธอกำลังพูดคำหนึ่งของเลือดอีกรุนแรงพ่นออก. ดัง 'กระหน่ำ' เสียงดังออกมาเมื่อร่างของเธอร่วงลงไปกองกับพื้น เธอเกือบจะผ่านออกมาเนื่องจากความรุนแรงของอาการปวดจากฤดูใบไม้ร่วงได้. จ้องมอง Nangong Liuyun เป็นขี้เกียจและมีเสน่ห์ระยำตำบอน เขาโยนได้อย่างรวดเร็วเอียงไม่แยแสเธอ. "ด้วยเหตุผลอะไร ... ใต้ฝ่าพระบาทจะรักษาผมเป็นแบบนี้ ... เพียงแค่ช่วงเวลาที่ผ่านมา ... ไม่ได้ ... พูดว่าฉันเป็นผู้หญิงทรงคุณ ... อืมม์?" คู่ซู Wan ของตาจ้องเป๋งที่ Nangong Liuyun ลมหายใจของเธอก็อ่อนแอขณะที่เธอจ้องมองมาที่เขา