The speed of change during the seco

The speed of change during the second half of the 20th century
has brought about an unprecedented growth in cities and
attracted people in from surrounding areas. Much building and
new infrastructure has encroached on traditional landscapes making
them increasingly fragmented and causing a loss of identity. So,
new landscapes have been created with progressively diminished
agricultural land and a significant amount of abandoned land or
land of miscellaneous use. The urban fringe with its great mix of
land use (construction, infrastructure, crops, etc.) has an extremely
fragmented morphology (Antrop, 2004).
Many zones are still agricultural spaces, traditionally cultivated
or with new crops in vogue with the local population, or they
are community gardens or areas illegally occupied by evermore permanent nomadic groups or by non-EU groups waiting for a visa
(Branduini, 2008). Whatever the configuration, they are “voids
at the margins of the city” which will be inexorably absorbed or
transformed by urbanisation.
Nevertheless, some areas have preserved the peculiarities of
an agricultural type although marginal (Antrop, 2000) which, with
minimal intervention, would provide a modest return and which
could continue to generate a relationship of mutual dependence
with the city itself.
Other areas without significant agricultural value could provide
support to urban activity for recreation, farm services (holiday
farms, riding schools, educational farms) and local produce (pick
up fresh goods or products sale). Furthermore, maintenance costs
for these ‘green’ areas are very low or negligible for society as long
as they remain within the production system and are looked after
by the same farmers. If they become urban parks, their management
costs can be assimilated with those of the communal green
belt which, ifthe agricultural land is amply extended, is the responsibility
of society

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษ 20ส่งผลให้การเจริญเติบโตเป็นประวัติการณ์ในเมือง และดึงดูดคนจากพื้นที่โดยรอบ อาคารมาก และโครงสร้างพื้นฐานใหม่มี encroached บนภูมิประเทศดั้งเดิมที่ทำให้นั้นกระจัดกระจาย และทำให้เกิดการสูญเสียตัวตนมากขึ้น ดังนั้นภูมิทัศน์ใหม่ได้มีความก้าวหน้าลดลงเกษตรและสำคัญของที่ดินละทิ้ง หรือที่ดินของใช้เบ็ดเตล็ด รอบนอกเมือง ด้วยการผสมผสานที่ดีของมีการใช้ที่ดิน (ก่อสร้าง โครงสร้าง พืชไร่ ฯลฯ) เป็นอย่างมากมีการกระจายตัวสัณฐานวิทยา (Antrop, 2004)หลายเขตมีพื้นที่เกษตรยังคง ประเพณี cultivatedหรือพืชใหม่ในสมัยกับประชากรในท้องถิ่น หรือเป็นสวนชุมชนหรือพื้นที่ผิดกฎหมายครอบครองโดยกลุ่ม nomadic ตลอดถาวร หรือกลุ่ม EU ไม่ใช่รอวีซ่า(Branduini, 2008) สิ่งที่กำหนด มี "voidsที่ขอบของเมือง"ซึ่งจะดูดซึมได้ inexorably หรือแปลง โดยของอย่างไรก็ตาม บางพื้นที่ได้รับข้องของการเกษตรชนิดแม้กำไร (Antrop, 2000) ซึ่งมีแทรกแซงน้อยที่สุด จะให้กลับเจียมเนื้อเจียมตัวเป็นและที่สามารถดำเนินต่อเพื่อสร้างความสัมพันธ์พึ่งพาซึ่งกันและกันกับเมืองตัวเองสามารถให้พื้นที่อื่น ๆ ไม่มีมูลค่าทางการเกษตรอย่างมีนัยสำคัญสนับสนุนกิจกรรมเมืองสำหรับพักผ่อนหย่อนใจ ฟาร์มบริการ (ฮอลิเดย์ฟาร์ม โรงเรียนขี่ ศึกษาฟาร์ม) และผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น (รับค่าสดสินค้าหรือผลิตภัณฑ์ยอดขาย) นอกจากนี้ ค่าบำรุงรักษาพื้นที่เหล่านี้ 'สีเขียว' จะต่ำ หรือระยะสังคมเป็นเวลานานพวกเขายังคงอยู่ในระบบการผลิต และมองหลังโดยเกษตรกรเหมือนกัน ถ้าพวกเขากลายเป็นเมืองสวนสาธารณะ การบริหารจัดการต้นทุนสามารถมีขนบธรรมเนียมประเพณีกับชุมชนสีเขียวสายพาน amply จะขยาย ifthe เกษตร มีความรับผิดชอบของสังคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20
ได้นำเกี่ยวกับการเจริญเติบโตเป็นประวัติการณ์ในเมืองและ
ดึงดูดผู้คนจากพื้นที่โดยรอบ อาคารมากและ
โครงสร้างพื้นฐานใหม่ได้รุกรานภูมิทัศน์แบบดั้งเดิมทำให้
พวกเขาแยกส่วนมากขึ้นและก่อให้เกิดการสูญเสียความเป็นตัวตน ดังนั้น
ภูมิทัศน์ใหม่ได้รับการสร้างขึ้นด้วยลดลงก้าวหน้า
ที่ดินเพื่อการเกษตรและจำนวนเงินที่สำคัญของที่ดินที่ถูกทอดทิ้งหรือ
ที่ดินของการใช้งานอื่น ๆ ขอบในเมืองที่มีการผสมผสานที่ดีของ
การใช้ประโยชน์ที่ดิน (การก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของพืชและอื่น ๆ ) มีมาก
สัณฐานแยกส่วน (Antrop, 2004).
โซนหลายคนยังคงมีช่องว่างทางการเกษตรที่ปลูกแบบดั้งเดิม
หรือกับพืชใหม่ในสมัยกับประชาชนในท้องถิ่น หรือพวกเขา
มีสวนชุมชนหรือพื้นที่ที่ถูกครอบครองโดยผิดกฎหมายกลุ่มตลอดไปเร่ร่อนถาวรหรือโดยกลุ่มสหภาพยุโรปที่ไม่รอให้วีซ่า
(Branduini 2008) ไม่ว่าการตั้งค่าที่พวกเขาเป็น "ช่องว่าง
ที่ขอบของเมือง "ซึ่งจะถูกดูดซึมอย่างไม่ยอมให้หรือ
เปลี่ยนโดยการกลายเป็นเมือง.
แต่บางพื้นที่มีการเก็บรักษาไว้ลักษณะของ
ประเภทการเกษตรแม้ว่าร่อแร่ (Antrop, 2000) ซึ่งมี
การแทรกแซงน้อยที่สุด จะให้ผลตอบแทนที่เจียมเนื้อเจียมตัวและที่
สามารถดำเนินการต่อในการสร้างความสัมพันธ์ของการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน
กับเมืองตัวเอง.
พื้นที่อื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องมีมูลค่าอย่างมีนัยสำคัญทางการเกษตรที่สามารถให้
การสนับสนุนกิจกรรมในเมืองสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ, บริการฟาร์ม (วันหยุด
ฟาร์มโรงเรียนขี่ฟาร์มการศึกษา) และระดับท้องถิ่น ผลิต (รับ
สินค้าได้สดหรือขายสินค้า) นอกจากนี้ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษา
สำหรับพื้นที่เหล่านี้ 'สีเขียว' ที่ต่ำมากหรือน้อยมากสำหรับสังคมตราบใด
ที่พวกเขายังคงอยู่ในระบบการผลิตและได้รับการดูแล
โดยเกษตรกรเดียวกัน ถ้าพวกเขากลายเป็นสวนสาธารณะในเมือง, การจัดการ
ค่าใช้จ่ายสามารถหลอมรวมกับของสีเขียวชุมชน
เข็มขัดซึ่ง ifthe ที่ดินเพื่อการเกษตรที่จะขยายออกไปอย่างพอเพียงเป็นความรับผิดชอบ
ของสังคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20
ได้นำเกี่ยวกับการเจริญเติบโตอย่างในเมือง
ดึงดูดผู้คนจากพื้นที่โดยรอบ อาคารและโครงสร้างพื้นฐานใหม่มาก
บุกรุกแบบดั้งเดิมที่ทำให้พวกเขามากขึ้น
แยกส่วนและก่อให้เกิดการสูญเสียตัวตน ดังนั้น
ภูมิประเทศใหม่ที่ได้รับการสร้างขึ้นด้วยความก้าวหน้าลดลง
ที่ดินเพื่อการเกษตรและปริมาณดินที่ถูกทอดทิ้งหรือ
ที่ดินของใช้เบ็ดเตล็ด ขอบเมืองด้วยการผสมผสานที่ดีของการใช้ที่ดิน ( ก่อสร้าง
, โครงสร้างพื้นฐาน , พืช , ฯลฯ ) มีการแยกส่วนอย่างมาก
สัณฐานวิทยา ( antrop , 2004 ) .
โซนหลายยังเป็นเกษตรกรรมแบบดั้งเดิม หรือปลูก
พืชใหม่ใน Vogue กับประชากรท้องถิ่น หรือพวกเขา
เป็นสวนชุมชนหรือพื้นที่ที่ถูกครอบครองโดยผิดกฎหมายตลอดไปหรือไม่ถาวร เร่ร่อน กลุ่มสหภาพยุโรป กลุ่มรอวีซ่า
( branduini , 2008 ) สิ่งที่การตั้งค่าที่พวกเขามี " ช่องว่าง
ที่ขอบของเมือง " ซึ่งจะถูกดูดซึมหรือเปลี่ยนโดยการกลายเป็นเมืองมา
.
แต่บางพื้นที่มีการรักษาลักษณะของประเภทของการเกษตร ( แม้ว่า
antrop ขอบ ,2000 ) ซึ่งมี
การแทรกแซงน้อยที่สุด จะให้ผลตอบแทนที่เจียมเนื้อเจียมตัวและซึ่ง
จะยังคงสร้างความสัมพันธ์ของการพึ่งพาซึ่งกันและกันกับเมืองเอง
.
พื้นที่อื่น ๆโดยค่าการเกษตรที่สำคัญสามารถให้การสนับสนุนกิจกรรมของเมือง
สันทนาการบริการฟาร์ม ( วันหยุด
ฟาร์ม ขี่ม้าไปโรงเรียนฟาร์มการศึกษา ) และผลิต ท้องถิ่น ( รับ
สินค้าสดหรือการขายสินค้า )นอกจากนี้ ค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษา
สำหรับพื้นที่เหล่านี้ ' สีเขียว ' น้อยมาก หรือ น้อย สำหรับสังคมนาน
ขณะที่พวกเขายังคงอยู่ในระบบการผลิตและการดูแล
โดยเกษตรกรเหมือนกัน ถ้าพวกเขากลายเป็นสวนสาธารณะของเมือง ต้นทุนการจัดการ
ของพวกเขาสามารถปรับตัวกับบรรดาของชุมชนสีเขียว
เข็มขัดซึ่ง ที่ดินเพื่อการเกษตรอย่างพอเพียง ถ้า เป็น ขยาย เป็นความรับผิดชอบ
ของสังคม