“No!” That answer was fast and sure

“No!” That answer was fast and sure. “I don’t know, hyung. I guess I was tired. And she keeps getting emotional over small things. I suddenly lose it.”
“You know… to women, nothing is a ‘small thing’… and you made Jihyo like that… You turned her into that mellow sensitive girl. You liked her clinging to you. Isn’t that what you’ve always wanted? Now that she had finally let her guard down, you find it suffocating?” Sukjin was calmly putting the pieces together for him. “No, hyung…” His voice filled with regret. “It wasn’t her that suffocated me… It wasn’t suffocation…” He started realizing. “Hyung, I think I should call her.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ไม่" ตอบได้รวดเร็ว และไม่ "ฉันไม่รู้ ฮย็อง ผมคิดว่า ผมเบื่อ และเธอจะได้รับอารมณ์สิ่งเล็ก ฉันก็สูญเสียดังกล่าว""คุณรู้...กับผู้หญิง ไม่มีอะไรเป็นสิ่ง'เล็ก'... และคุณทำ Jihyo เช่นนั้น... คุณเปลี่ยนเธอเป็นหญิงสาวบอบบางที่เมลโลว์ คุณชอบเธอยึดมั่นคุณ ไม่ว่าอะไรคุณฝัน ขณะที่ในที่สุดเธอก็ให้เธอยามลง คุณพบว่าสำลัก" Sukjin ถูกใจเย็นวางชิ้นกันสำหรับเขา "ไม่ ฮย็อง..." เสียงของเขาเต็มไป ด้วยความเสียใจ "ไม่ใช่เธอที่ suffocated ฉัน. ... มันไม่ได้หายใจไม่ออก..." เขาเริ่มตระหนักถึง "ฮย็อง ผมคิดว่า ผมควรเรียกเธอ"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ไม่!" คำตอบที่เป็นไปอย่างรวดเร็วและแน่ใจว่า "ผมไม่ทราบว่าพี่ ผมคิดว่าผมก็เหนื่อย และเธอเรื่อยอารมณ์มากกว่าสิ่งเล็ก ๆ ผมก็จะสูญเสียมัน. "
" คุณรู้ว่า ... ผู้หญิงอะไรคือ 'สิ่งเล็ก ๆ ' ... และคุณทำ Jihyo เช่นนั้น ... คุณทำให้เธอกลายว่าผู้หญิงมีความละเอียดอ่อนกลมกล่อม คุณชอบเธอยึดมั่นอยู่กับคุณ ไม่ว่าสิ่งที่คุณได้เสมอต้องการ? ตอนนี้เธอได้ในที่สุดก็ปล่อยให้เธอยามลงคุณพบว่ามันหอบ? "Sukjin ถูกใจเย็นวางชิ้นด้วยกันสำหรับเขา "ไม่มีพี่ ... " เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "มันไม่ได้หายใจไม่ออกเธอว่าฉัน ... มันไม่ได้หายใจไม่ออก ... " เขาเริ่มตระหนักถึง "พี่ครับผมคิดว่าผมควรจะเรียกเธอ."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ไม่ ! ! ! ! ! " ที่ตอบได้รวดเร็วและมั่นใจ " ไม่รู้สิพี่ ฉันเดาว่า ฉันเหนื่อย และเธอยังได้รับอารมณ์กับเรื่องเล็กน้อย ฉันก็สูญเสียมัน" รู้มั้ย . . . . . . . ผู้หญิงอะไร " สิ่งเล็กน้อย " . . . . . . . และทำให้ จิฮโย แบบนั้น . . . . . . . คุณทำให้เธอร่าเริง อ่อนไหว เกิร์ล คุณชอบเธอยึดติดกับคุณ นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการเหรอ ตอนนี้เธอ สุดท้าย ก็ให้ยามเธอลง เธอพบว่ามันหายใจไม่ออก " ซอกจินก็ค่อยๆ วางชิ้นด้วยกันกับเขา " เปล่าพี่ . . . . . . . " เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ " มันไม่ใช่เธอหายใจไม่ออก . . . มันไม่ได้ขาดอากาศหายใจ . . . . . . . " เขาเริ่มรู้ตัว . " พี่ ฉันคิดว่า ฉันควรเรียกเธอ " .