Economic reformsMain articles: Chin

Economic reforms
Main articles: Chinese economic reform and Socialist market economy
China's nominal GDP trend from 1952 to 2005, showing the rapid increase since the reforms of the late 1970s.

Improving relations with the outside world was the second of two important philosophical shifts outlined in Deng's program of reform termed Gaige Kaifang (lit. Reforms and Openness). China's domestic social, political, and most notably, economic systems would undergo significant changes during Deng's time as leader. The goals of Deng's reforms were summed up by the Four Modernizations, those of agriculture, industry, science and technology and the military.

The strategy for achieving these aims of becoming a modern, industrial nation was the socialist market economy. Deng argued that China was in the primary stage of socialism and that the duty of the party was to perfect so-called "socialism with Chinese characteristics", and "seek truth from facts". (This somewhat resembles the Leninist theoretical justification of the New Economic Policy (NEP) in the 1920s, which argued that the Soviet Union had not gone deeply enough into the capitalist phase and therefore needed limited capitalism in order to fully evolve its means of production.)

This interpretation of Maoism reduced the role of ideology in economic decision-making. Downgrading communitarian values, but not necessarily the criticising the ideology of Marxism-Leninism, Deng emphasized that "socialism does not mean shared poverty". His theoretical justification for allowing market forces was given as such:

"Planning and market forces are not the essential difference between socialism and capitalism. A planned economy is not the definition of socialism, because there is planning under capitalism; the market economy happens under socialism, too. Planning and market forces are both ways of controlling economic activity."[28]

Unlike Hua Guofeng, Deng believed that no policy should be rejected outright simply because it was not associated with Mao. Unlike more conservative leaders such as Chen Yun, Deng did not object to policies on the grounds that they were similar to ones which were found in capitalist nations.

This political flexibility towards the foundations of socialism is strongly supported by quotes such as:

We mustn't fear to adopt the advanced management methods applied in capitalist countries (...) The very essence of socialism is the liberation and development of the productive systems (...) Socialism and market economy are not incompatible (...) We should be concerned about right-wing deviations, but most of all, we must be concerned about left-wing deviations.[29]

Although Deng provided the theoretical background and the political support to allow economic reform to occur, it is in general consensus amongst historians that few of the economic reforms that Deng introduced were originated by Deng himself. Premier Zhou Enlai, for example, pioneered the Four Modernizations years before Deng. In addition, many reforms would be introduced by local leaders, often not sanctioned by central government directives. If successful and promising, these reforms would be adopted by larger and larger areas and ultimately introduced nationally. An often cited example is the household-responsibility system, which was first secretly implemented by a poor rural village at the risk of being convicted as "counter-revolutionary." This experiment proved very successful.[30] Deng openly supported it and it was later adopted nationally. Many other reforms were influenced by the experiences of the East Asian Tigers.[31]

This is in sharp contrast to the pattern in the perestroika undertaken by Mikhail Gorbachev in which most of the major reforms were originated by Gorbachev himself. The bottom-up approach of the Deng reforms, in contrast to the top-down approach of perestroika, was likely a key factor in the success of the former.[32]

Deng's reforms actually included the introduction of planned, centralized management of the macro-economy by technically proficient bureaucrats, abandoning Mao's mass campaign style of economic construction. However, unlike the Soviet model, management was indirect through market mechanisms. Deng sustained Mao's legacy to the extent that he stressed the primacy of agricultural output and encouraged a significant decentralization of decision making in the rural economy teams and individual peasant households. At the local level, material incentives, rather than political appeals, were to be used to motivate the labor force, including allowing peasants to earn extra income by selling the produce of their private plots at free market.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปฏิรูปทางเศรษฐกิจบทความหลัก: การปฏิรูปเศรษฐกิจจีนและสังคมนิยมเศรษฐกิจตลาดของจีนระบุ GDP แนวโน้มจาก 1952 ถึง 2005 แสดงการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่การปฏิรูปของปลายทศวรรษที่ 1970ปรับปรุงความสัมพันธ์กับโลกภายนอกได้สองสำคัญปรัชญากะระบุไว้ในโปรแกรมของเตงปฏิรูปที่เรียกว่า Gaige Kaifang (สว่าง ปฏิรูปและการเปิดรับ) สุดยวด เศรษฐกิจระบบและสังคมภายในประเทศ การเมือง ของจีนจะรับเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาของเตงเป็นผู้นำ เป้าหมายของการปฏิรูปของเตงถูกรวมยอด โดย Modernizations 4 คนเกษตร อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีและกองทัพกลยุทธ์เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์เหล่านี้กลายเป็น ประเทศที่ทันสมัย อุตสาหกรรมเศรษฐกิจการตลาดสังคมนิยมได้ เตงโต้เถียงว่า จีนอยู่ในขั้นตอนหลักของสังคมนิยม และว่า หน้าที่ของพรรคได้สมบูรณ์แบบเรียกว่า "สังคมนิยมจีนลักษณะ" และ "ค้นหาความจริงจากข้อเท็จจริง" (นี้ค่อนข้างคล้ายกับ Leninist ทฤษฎีเหตุผลของใหม่ทางเศรษฐกิจนโยบาย (NEP) ในปี 1920 ที่โต้เถียงว่า สหภาพโซเวียตได้ไม่ลึกพอระยะทุน และลงดังนั้น จำเป็นต้องจำกัดทุนนิยมเพื่อพัฒนาวิธีการผลิตอย่างเต็ม)การตีความของ Maoism ลดบทบาทของอุดมการณ์ในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจ รด communitarian ค่า แต่ไม่จำเป็นต้องที่ criticising อุดมการณ์ของ Marxism-Leninism เต็งเน้นว่า "สังคมนิยมไม่ได้หมายความ ความยากจนร่วมกัน" ให้เหตุผลของเขาทฤษฎีเพื่อให้กลไกตลาดเช่น: "กองวางแผนและการตลาดไม่แตกต่างที่สำคัญระหว่างสังคมนิยมและทุนนิยม เศรษฐกิจวางแผนไว้ไม่นิยามของสังคมนิยม เนื่องจากมีการวางภายใต้ทุนนิยม เศรษฐกิจตลาดเกิดขึ้นภายใต้สังคมนิยม เกินไป กองวางแผนและการตลาดได้ทั้งสองวิธีของการควบคุมกิจกรรมทางเศรษฐกิจ"[28]ซึ่งแตกต่างจากหัวกั้วเฟง เต็งเชื่อว่า ควรจะปฏิเสธไม่มีนโยบายจัดก็ได้เนื่องจากไม่เกี่ยวข้องกับเมา ซึ่งแตกต่างจากผู้นำที่หัวเก่ามากเช่นเฉินหยุน เต็งได้ไม่วัตถุไปที่นโยบายใน grounds ว่าพวกเขาเหมือนกับคนที่พบในประเทศทุนไว้ความยืดหยุ่นนี้เมืองต่อรากฐานของสังคมนิยมจะขอรับการสนับสนุน โดยใบเสนอราคาเช่น: เราจะกลัวการนำวิธีการจัดการขั้นสูงที่ใช้ในประเทศทุน (...) สำคัญของสังคมนิยมเป็นการปลดปล่อยและพัฒนาระบบการผลิต (...) เศรษฐกิจสังคมนิยมและตลาดไม่เข้ากันไม่ได้ (...) เราควรกังวลเกี่ยวกับความแตกต่างของปีกขวา แต่ที่สุดทั้งหมด เราต้องกังวลเกี่ยวกับความแตกต่างของปีกซ้าย[29]แม้ว่าเตงให้เบื้องหลังทฤษฎีและการสนับสนุนทางการเมืองให้ปฏิรูปเศรษฐกิจให้เกิดขึ้น ได้โดยทั่วไปช่วยให้บรรดานักประวัติศาสตร์ที่ไม่กี่ของการปฏิรูปทางเศรษฐกิจที่นำเต็งได้กำเนิด โดยเตงเอง พรีเมียร์โจวเอินไหล เช่น เป็นผู้บุกเบิก Modernizations 4 ปีก่อนเต็ง นอกจากนี้ ปฏิรูปจำนวนมากจะนำ โดยผู้นำท้องถิ่น มักจะไม่ได้อนุมัติตามคำสั่งของรัฐบาลกลาง ถ้าประสบความสำเร็จ และสัญญา ปฏิรูปเหล่านี้จะเป็นบุตรบุญธรรม โดยมีขนาดใหญ่ และขนาดใหญ่ และสุด แนะนำผลงาน ตัวอย่างอ้างอิงมักจะเป็นระบบความรับผิดชอบในครัวเรือน ซึ่งถูกแรกแอบดำเนินการ โดยหมู่บ้านชนบทจนเสี่ยงต่อการถูกตั้งเป็น "revolutionary เคาน์เตอร์" การทดลองนี้ได้ประสบความสำเร็จมาก[30] เต็งอย่างเปิดเผยได้รับการสนับสนุนได้ และในภายหลังถึงผลงาน ปฏิรูปอื่น ๆ จำนวนมากได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ของเสือเอเชียตะวันออก[31]นี่คือในความคมชัดคมชัดรูปแบบใน perestroika ที่ดำเนินการ โดยมิคาอิลซึ่งเป็นการปฏิรูปที่สำคัญมีต้นกำเนิด โดยคาอิลเอง ลาดล่างสายปฏิรูปเต็ง ตรงข้ามวิธีแบบบนลงล่างของ perestroika อาจเป็นปัจจัยสำคัญในความสำเร็จของอดีต[32]ปฏิรูปของเต็งจริงรวมบทนำของวางแผน ส่วนกลางจัดการเศรษฐกิจแมโดย bureaucrats ความเชี่ยวชาญทางเทคนิค การละทิ้งแบบก่อสร้างเศรษฐกิจส่งเสริมการขายโดยรวมของเมา อย่างไรก็ตาม ซึ่งแตกต่างจากแบบโซเวียต จัดการได้ทางอ้อมโดยผ่านกลไกตลาด เตงยั่งยืนมรดกของเมาที่เขาเน้น primacy ของผลผลิตทางการเกษตร และส่งเสริมการกระจายอำนาจการแพร่กระจายอย่างมีนัยสำคัญของการตัดสินใจในทีมเศรษฐกิจชนบทและชาวนาแต่ละครัวเรือน ที่ในระดับท้องถิ่น จูงวัสดุ มากกว่าเมืองอุทธรณ์ ถูกใช้ในการจูงใจกองทัพแรงงาน รวมทั้งช่วยให้ชาวนาเพื่อหารายได้พิเศษ โดยขายผลิตของที่ดินส่วนตัวของพวกเขาในตลาดเสรี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทความหลัก : การปฏิรูปทางเศรษฐกิจ
จีนปฏิรูปเศรษฐกิจ และระบบเศรษฐกิจตลาดสังคมนิยมของจีน GDP
ระบุแนวโน้มจากปี 2005 แสดงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากการปฏิรูปของปี 1970 .

ปรับปรุงความสัมพันธ์กับโลกภายนอก เป็นครั้งที่สองที่สำคัญที่ระบุไว้ในโปรแกรมของปรัชญากะเติ้งปฏิรูปเรียกว่า gaige ไคฝ่าง ( จ้า . การปฏิรูปและเปิดกว้าง )จีนในประเทศ สังคม การเมือง และโดยเฉพาะ ระบบเศรษฐกิจจะเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในช่วงเด้ง เวลาเป็นผู้นํา เป้าหมายของการปฏิรูปของเติ้งถูกสรุปโดยสี่ modernizations เหล่านั้น การเกษตร อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการทหาร

กลยุทธ์ในการบรรลุเป้าหมายเหล่านี้กลายเป็นประเทศอุตสาหกรรมสมัยใหม่ เป็นเศรษฐกิจสังคมนิยมตลาด .เติ้งแย้งว่าจีนอยู่ในขั้นตอนหลักของระบบสังคมนิยม และหน้าที่ของพรรคที่สมบูรณ์แบบที่เรียกว่า " สังคมนิยมที่มีลักษณะจีน " และ " การแสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริง " นี้ค่อนข้างคล้ายกับ leninist ทฤษฎีเหตุผลของนโยบายเศรษฐกิจใหม่ ( เนป ) ในช่วงปีซึ่งแย้งว่าสหภาพโซเวียตไม่ได้ไปดูด พอเข้าระยะที่นายทุนและดังนั้นจึงต้องการจำกัดทุนนิยมเพื่อให้ครบวิวัฒนาการของวิธีการผลิต )

นี้ตีความลัทธิเหมาเซตุงลดบทบาทของอุดมการณ์ในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจ ออกกลยุทธ์ค่า แต่ไม่ใช่ตำหนิอุดมการณ์มาร์กซิสม์ ลัทธิเลนิน ,เติ้ง เน้นว่า " สังคมนิยมไม่ได้หมายความว่าความยากจน " แบ่งปัน เหตุผลเชิงทฤษฎีของเขาเพื่อช่วยให้กลไกตลาดได้เช่น :

" การวางแผนและกลไกตลาดไม่ได้มีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างสังคมนิยมและทุนนิยม วางแผนเศรษฐกิจ ไม่ใช่ความหมายของสังคมนิยม เพราะมีการวางแผนภายใต้ระบบทุนนิยม ; ตลาดเศรษฐกิจเกิดขึ้นภายใต้ระบบสังคมนิยมด้วยการวางแผนและกลไกตลาดมีทั้งวิธีของการควบคุมกิจกรรมทางเศรษฐกิจ . " [ 28 ]

ไม่เหมือนหัวกั๊วเฟิง เต่ง เชื่อว่านโยบายควรจะปฏิเสธทันทีเพียงเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหมา ซึ่งแตกต่างจากผู้นำอนุรักษ์นิยมมากขึ้น เช่น เฉินหยุน เติ้งไม่ได้คัดค้านนโยบายในพื้นที่ที่พวกเขามีความคล้ายคลึงกับที่พบในประเทศทุนนิยม

พรรคการเมืองนี้มีความยืดหยุ่นต่อพื้นฐานของสังคมนิยมได้รับการสนับสนุนอย่างมาก โดยเสนอราคาเช่น :

เราต้องไม่กลัวที่จะยอมรับการจัดการขั้นสูง วิธีการที่ใช้ในประเทศทุนนิยม ( . . . ) สาระสําคัญมากของสังคมนิยมคือการปลดปล่อยและพัฒนาระบบการผลิต ( . . . ) ระบบสังคมนิยมและระบบตลาดไม่เข้ากัน ( . . . . . . .เราควรจะกังวลเกี่ยวกับปีกขวาที่เบี่ยงเบน แต่ส่วนมากของทั้งหมดที่เราต้องกังวลเกี่ยวกับ ปีกซ้ายเบี่ยงเบน [ 29 ]

แม้ว่าเติ้งให้ทฤษฎีและภูมิหลังทางการเมืองสนับสนุนให้ปฏิรูปเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้น มันเป็นมติทั่วไปในหมู่นักประวัติศาสตร์ที่ไม่กี่ของการปฏิรูปทางเศรษฐกิจที่เติ้งแนะนำได้มาโดยเติ้ง ตัวเอง นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล ,ตัวอย่างเช่น หัวหอกสี่ modernizations ปีก่อนเติ้ง นอกจากนี้ การปฏิรูปหลายจะถูกนำโดยผู้นำท้องถิ่น มักจะไม่อนุมัติโดยรัฐบาลกลางคำสั่ง ถ้าประสบความสำเร็จ และนำไปสู่การปฏิรูปเหล่านี้จะใช้พื้นที่ขนาดใหญ่และขนาดใหญ่และในที่สุดเปิดตัวทั่วประเทศ มักจะอ้างเป็นตัวอย่างของระบบความรับผิดชอบในครัวเรือนซึ่งเป็นครั้งแรกที่แอบใช้ของหมู่บ้านในชนบทที่ยากจนที่เสี่ยงต่อการถูกตัดสินว่าเป็น " การปฏิวัติเคาน์เตอร์ " การทดลองนี้พิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จมาก [ 30 ] เติ้งอย่างเปิดเผยสนับสนุนมันและมันถูกนำมาใช้ในภายหลังในระดับประเทศ การปฏิรูปอื่น ๆอีกมากมายได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ของเสือเอเชียตะวันออก [ 31 ]

นี่คือในคมชัดกับรูปแบบในการปรับเปลี่ยนโครงสร้างที่ดำเนินการโดยมิคาอิล กอร์บาชอฟซึ่งส่วนใหญ่ของการปฏิรูปหลักได้มาจากกอร์บาชอฟได้เอง ด้านล่างขึ้นวิธีการของเติ้งการปฏิรูปในทางตรงกันข้ามกับแนวทางของการปรับเปลี่ยนโครงสร้างแบบบนลงล่าง ก็อาจเป็นปัจจัยสำคัญในความสำเร็จของอดีต [ 32 ]

เติ้งคือการปฏิรูปจริงรวมเบื้องต้นของแผนการจัดการแบบรวมศูนย์ของ macro-economy โดยความเชี่ยวชาญทางเทคนิคหรือทิ้งเหมาของมวลแคมเปญลักษณะของการก่อสร้างทางเศรษฐกิจ แต่แตกต่างแบบโซเวียต การจัดการเป็นทางอ้อมผ่านกลไกตลาดเติ้งได้รับเหมาของมรดกในขอบเขตที่เขาเน้นๆ ของผลผลิตทางการเกษตรและส่งเสริมให้มีการกระจายอำนาจที่สำคัญของการตัดสินใจในแต่ละทีมเศรษฐกิจชนบทและชาวนาครัวเรือน ในระดับท้องถิ่น วัสดุบริเวณ แทนที่จะสนใจการเมือง ถูกใช้เพื่อกระตุ้นแรงงานบังคับรวมทั้งช่วยให้ชาวบ้านมีรายได้เสริมจากการขายผลผลิตของแปลงส่วนบุคคลของพวกเขาที่ตลาดฟรี