I began to cry Niang continued to s

I began to cry Niang continued to scream at me, and hit me again. Go downstairs now and tell them to leave the house. They are not welcome here. I left the room and went downstairs. There was now silence among my friends. They had heard every word. I stood in front of them, unloved and unwanted by my own parents, my face covered in tears and blood. I tried to speak as calmly as possible. I'm sorry. My father wishes to sleep. They ask me to tell you to go home. One special friend, Wu Chun-mei, took out her handkerchief and handed it to me. I saw the loving sadness in her eyes. With tears pouring down my face, I said, "Thank you all for coming. I shall never forget your kindness. They left the room, leaving the presents they had brought me. As Wu Chun-mei passed the stairs, she shouted up, "You are unfair and cruel! I'll tell my father!' Father made me throw all the presents away. He and Niang said that I had asked all my friends to come to the house to insult them. He was very angry.

What's going to happen to me?' I asked fearfully. "We're not sure was Father's cruel reply. "Since you're not happy here, you must go somewhere else. I dropped to my knees in front of them and apologized. I knew that I had no choice. They had the money and the power My elder sister Lydia did not do well in school. With her damaged left arm, her future did not look hopeful. Father and Niang decided to arrange a marriage for her On their next visit to Tianjin they took Lydia and introduced her to Samuel Sung, the younger son of our family doctor in Tianjin. He had been studying in America, but had now returned and was looking for a wife. He was already thirty-one years old, not good-looking, but intelligent

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมเริ่มที่จะร้องไห้เนียงยังคงกรีดร้องที่ฉันและตีผมอีกครั้ง ไปข้างล่างนี้และบอกพวกเขาจะออกจากบ้าน พวกเขาจะไม่ยินดีต้อนรับที่นี่ ผมออกจากห้องและลงมาชั้นล่าง ขณะนี้ได้รับการเงียบในหมู่เพื่อนของฉัน พวกเขาเคยได้ยินทุกคำพูด ฉันยืนอยู่ในด้านหน้าของพวกเขาไม่มีใครรักและไม่พึงประสงค์จากพ่อแม่ของตัวเองใบหน้าของฉันปกคลุมไปด้วยน้ำตาและเลือด ผมพยายามที่จะพูดอย่างใจเย็นที่เป็นไปได้ ฉันขอโทษ. พ่อของฉันมีความประสงค์ที่จะนอนหลับ พวกเขาถามฉันจะบอกคุณที่จะกลับบ้าน หนึ่งเพื่อนคนพิเศษ, อู๋จุน-mei, เอาผ้าเช็ดหน้าของเธอและส่งมันมาให้ฉัน ผมเห็นความโศกเศร้าความรักในดวงตาของเธอ ด้วยน้ำตาไหลลงใบหน้าของฉันฉันกล่าวว่า "ขอขอบคุณทุกท่านที่มา. ฉันจะไม่มีวันลืมความเมตตาของคุณ. พวกเขาออกจากห้องไปทิ้งของขวัญที่พวกเขาได้นำฉัน. เป็นอู๋จุน-mei ผ่านบันไดเธอตะโกนขึ้น "คุณจะไม่เป็นธรรมและโหดร้าย! ฉันจะบอกพ่อของฉัน! พ่อทำให้ฉันโยนของขวัญทั้งหมดออกไป และเขาเนียงบอกว่าผมได้ขอให้เพื่อน ๆ ทุกคนที่จะมาถึงบ้านที่จะดูถูกพวกเขา เขาโกรธมาก. สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับผมหรือเปล่า ' ฉันถามตระหนก "เราไม่แน่ใจว่าได้รับการตอบกลับโหดร้ายพ่อ." ตั้งแต่คุณไม่ได้มีความสุขที่นี่คุณต้องไปที่อื่น ผมลดลงไปที่หัวเข่าของฉันในด้านหน้าของพวกเขาและขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันไม่มีทางเลือก พวกเขามีเงินและอำนาจพี่สาวของฉันลิเดียไม่ได้ทำดีในโรงเรียน แขนซ้ายได้รับความเสียหายของเธอในอนาคตของเธอไม่ได้มองความหวัง เนียงบิดาและตัดสินใจที่จะจัดให้มีการแต่งงานของเธอในครั้งต่อไปของพวกเขาเพื่อที่พวกเขาเอาเทียนจินลิเดียและแนะนำเธอให้กับซามูเอลซองลูกชายคนเล็กของแพทย์ครอบครัวของเราในเทียนจิน เขาได้รับการศึกษาในอเมริกา แต่ตอนนี้กลับมาและกำลังมองหาภรรยา เขาได้แล้วสามสิบเอ็ดปี, ไม่ได้ดูดี แต่ฉลาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันเริ่มร้องไห้ เนียงยังคงตะโกนใส่ฉันและตีฉันอีก ลงไปข้างล่าง แล้วบอกให้พวกเขาออกไปจากบ้าน พวกเขาเข้ามาไม่ได้ ผมก็ออกจากห้องไปข้างล่าง มีตอนนี้เงียบในหมู่เพื่อนๆ เขาได้ยินทุกคำพูด ฉันยืนอยู่ในด้านหน้าของพวกเขา ไม่มีใครรักและไม่พึงประสงค์ โดยพ่อแม่ของตัวเอง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและเลือด ฉันพยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุดฉันขอโทษ พ่ออยากนอน พวกเขาบอกคุณให้กลับบ้าน เพื่อนพิเศษ , อู๋ชุนเหมย หยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วยื่นมาให้ฉัน ผมเห็นความเศร้า รัก ในสายตาของเธอ กับน้ำตาที่ไหลลงมาที่หน้าของฉัน ฉันพูดว่า " ขอบคุณทุกคนที่มา ข้าจะไม่ลืมความเมตตาของคุณ พวกเขาจะออกจากห้อง ทิ้งของขวัญที่เขาพาฉันมา เป็นอู๋ชุนเม ผ่านบันไดเธอตะโกนขึ้น " คุณจะไม่เป็นธรรมและโหดร้าย ผมจะบอกพ่อ " พ่อทำให้ผมโยนของขวัญทั้งหมดไป เขา และ เนียงบอกว่าผมได้ถามเพื่อนๆมาบ้านดูถูกพวกเขา เขาโกรธมาก

อะไรจะเกิดขึ้นกับฉัน ? ฉันถาม fearfully ” เราไม่แน่ใจว่าถูกตอบกลับที่โหดร้ายของพ่อ” ในเมื่อคุณไม่มีความสุข คุณต้องไปที่อื่นฉันลดลงไปที่หัวเข่าของฉันในด้านหน้าของพวกเขาและขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันไม่มีทางเลือก พวกเขามีทั้งเงินและอำนาจ พี่สาวของฉันลิเดียไม่ได้ทำดีในโรงเรียน เธอเสียแขนซ้าย อนาคตของเธอไม่ได้ดูมีความหวัง พ่อ และ เนียง ตัดสินใจที่จะจัดการแต่งงานให้เธอคราวหน้าไปเทียนจิน พวกเขาเอาลิเดียและแนะนำให้รู้จักกับซามูเอลซุงลูกชายคนเล็กของครอบครัวแพทย์ของเราในเทียนจิน เขาเคยเรียนที่อเมริกา แต่ตอนนี้กลับมาและกำลังมองหาภรรยา เขาได้ 31 ปี ไม่หล่อ แต่ฉลาด