Greco-Buddhist art is the artistic

Greco-Buddhist art is the artistic manifestation of Greco-Buddhism, a cultural syncretism between the Classical Greek culture and Buddhism, which developed over a period of close to 1000 years in Central Asia, between the conquests of Alexander the Great in the 4th century BC, and the Islamic conquests of the 7th century AD. Greco-Buddhist art is characterized by the strong idealistic realism and sensuous description of Hellenistic art and the first representations of the Buddha in human form, which have helped define the artistic (and particularly, sculptural) canon for Buddhist art throughout the Asian continent up to the present. It is also a strong example of cultural syncretism between eastern and western traditions.

The origins of Greco-Buddhist art are to be found in the Hellenistic Greco-Bactrian kingdom (250 BC- 130 BC), located in today’s Afghanistan, from which Hellenistic culture radiated into the Indian subcontinent with the establishment of the Indo-Greek kingdom (180 BC-10 BC). Under the Indo-Greeks and then the Kushans, the interaction of Greek and Buddhist culture flourished in the area of Gandhara, in today’s northern Pakistan, before spreading further into India, influencing the art of Mathura, and then the Hindu art of the Gupta empire, which was to extend to the rest of South-East Asia. The influence of Greco-Buddhist art also spread northward towards Central Asia, strongly affecting the art of the Tarim Basin, and ultimately the arts of China, Korea, and Japan.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Greco-พุทธศิลป์เป็นยามศิลปะศาสนา พุทธ Greco ประสานทัศน์วัฒนธรรมระหว่างวัฒนธรรมคลาสสิกกรีกและพุทธศาสนา การพัฒนาในช่วงใกล้กับ 1000 ปีในเอเชียกลาง ระหว่างพ่วงของอเล็กซานเดอร์มหาราชในก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 4 และพ่วงอิสลามของ AD ศตวรรษที่ 7 Greco-พุทธศิลป์เป็นลักษณะสัจนิยมอุดมการณ์แข็งแกร่งและเมนท์บนใบอธิบายศิลปะเฮเลนนิสติค และนำเสนอแรกของพระพุทธเจ้าในฟอร์มมนุษย์ ซึ่งได้ช่วยกำหนดแบบศิลปะ (และโดย เฉพาะ รูป) แคนนอนสำหรับพุทธศิลป์ทั่วทวีปเอเชียจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเป็นตัวอย่างแข็งแกร่งของประสานทัศน์วัฒนธรรมระหว่างประเพณีตะวันออก และตะวันตกกำเนิดของ Greco-พุทธศิลป์จะพบในราชอาณาจักรเฮเลนนิสติค Greco-แบกเตรีย (250 BC - 130 BC), อยู่ในอัฟกานิสถานวันนี้ จากวัฒนธรรมเฮเลนนิสติคที่ radiated ในอนุทวีปอินเดียด้วยการจัดตั้งราชอาณาจักรอินโดกรีก (180 BC - 10 BC) ภายใต้อินโดกรีก และการ Kushans การโต้ตอบของวัฒนธรรมกรีกและพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองในพื้นที่ของแคว้นคันธาระ ในวันนี้เหนือปากีสถาน ก่อนแพร่กระจายเพิ่มเติม เข้าไปในอินเดีย มีอิทธิพลต่อศิลปะของมธุระ และศิลปะฮินดูของจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งเป็นการขยายไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อิทธิพลของ Greco-พุทธศิลป์ยังแพร่กระจาย northward สู่เอเชียกลาง ขอส่งผลกระทบต่อศิลปะลุ่ม Tarim และศิลปะของจีน เกาหลี และญี่ปุ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศิลปะกรีกที่นับถือศาสนาพุทธเป็นอาการทางศิลปะของกรีกพุทธศาสนาวัฒนธรรม syncretism ระหว่างวัฒนธรรมกรีกคลาสสิกและพุทธศาสนาซึ่งการพัฒนาในช่วงใกล้เคียงกับปี 1000 ในเอเชียกลางระหว่างพ่วงของอเล็กซานเดที่ยิ่งใหญ่ในศตวรรษที่ 4 และพ่วงอิสลามแห่งศตวรรษที่ 7 ศิลปะกรีกที่นับถือศาสนาพุทธเป็นลักษณะความสมจริงในอุดมคติที่แข็งแกร่งและคำอธิบายเกี่ยวกับความรู้สึกของศิลปะขนมผสมน้ำยาและการแสดงครั้งแรกของพระพุทธเจ้าในรูปแบบของมนุษย์ซึ่งได้ช่วยกำหนดศิลปะ (และโดยเฉพาะอย่างยิ่งประติมากรรม) แคนนอนสำหรับพุทธศิลปะทั่วทวีปเอเชียถึง ปัจจุบัน. นอกจากนี้ยังเป็นตัวอย่างที่แข็งแกร่งของวัฒนธรรม syncretism ระหว่างประเพณีตะวันออกและตะวันตก. ต้นกำเนิดของศิลปะกรีกที่นับถือศาสนาพุทธจะพบในขนมผสมน้ำยากรีก Bactrian อาณาจักร (250 BC- 130 BC) ที่ตั้งอยู่ในอัฟกานิสถานวันนี้จากการที่ขนมผสมน้ำยาวัฒนธรรม แผ่เข้ามาในชมพูทวีปที่ตั้งของอาณาจักรอินโดกรีก (180 BC-10 BC) ภายใต้อินโดกรีกแล้ว Kushans ปฏิสัมพันธ์ของกรีกและวัฒนธรรมชาวพุทธเจริญรุ่งเรืองในพื้นที่ของคันธาระในวันนี้ทางตอนเหนือของปากีสถานก่อนที่จะแพร่กระจายต่อไปในประเทศอินเดียที่มีอิทธิพลต่อศิลปะของมถุราและจากนั้นศิลปะฮินดูของจักรวรรดิแคนด์ ซึ่งจะขยายไปยังส่วนอื่น ๆ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อิทธิพลของศิลปะกรีกที่นับถือศาสนาพุทธยังแพร่กระจายไปทางทิศเหนือไปทางเอเชียกลางอย่างรุนแรงส่งผลกระทบต่องานศิลปะของ Tarim Basin และในที่สุดศิลปะของจีนเกาหลีและญี่ปุ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกรโคพุทธศิลปะเป็นเครื่องศิลปะเกรโกพระพุทธศาสนา , ประสานทัศน์ทางวัฒนธรรมระหว่างคลาสสิกกรีกวัฒนธรรม และพุทธศาสนา ซึ่งพัฒนาขึ้นช่วงใกล้ถึง 1000 ปีในเอเชียกลางระหว่างชัยชนะของอเล็กซานเดอร์มหาราชในศตวรรษที่ 4 และชัยชนะของอิสลามในศตวรรษที่ 7 โฆษณาเกรโค พุทธศิลป์เป็นลักษณะแข็งเป็นสัจนิยมและรายละเอียดเกี่ยวกับความรู้สึกของขนมผสมน้ำยาศิลปะและการแสดงครั้งแรกของพระพุทธเจ้าในร่างของมนุษย์ ซึ่งได้ช่วยให้นิยามของศิลปะ ( และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง , ประติมากรรม ) Canon พุทธศิลป์ตลอดทวีปเอเชีย จนถึงปัจจุบันนอกจากนี้ยังมีตัวอย่างที่แข็งแกร่งของวัฒนธรรมระหว่างตะวันออกและตะวันตก ณ จัมปาศักดิ์ประเพณี

ต้นกำเนิดของเกรโคพุทธศิลป์จะพบได้ในราชอาณาจักรขนมผสมน้ำยา เกรโคภาษาแบกเตรียน ( 250 BC - พ.ศ. 130 ) ตั้งอยู่ในวันนี้ของอัฟกานิสถาน ซึ่งวัฒนธรรมขนมผสมน้ำยาแผ่เข้าไปในคาบสมุทรอินเดียกับการก่อตั้งอาณาจักร กรีก นโด ( 180 bc-10 ก่อนคริสต์ศักราช )ภายใต้อินโดกรีกแล้ว คุชาน การโต้ตอบของภาษากรีกวัฒนธรรมและเจริญรุ่งเรืองในพื้นที่ของคันธาระ ในวันนี้ ทางตอนเหนือของปากีสถาน ก่อนที่จะแพร่กระจายไปสู่ประเทศอินเดีย มีอิทธิพลต่อศิลปะมถุรา และฮินดูศิลปะของจักรวรรดิจ้ะ ซึ่งถูกขยายไปยังส่วนที่เหลือของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อิทธิพลของพุทธศิลปะเกรโกกระจายยังเหนือสู่เอเชียกลาง ขอต่อศิลปะของแอ่งทาริม และในที่สุดศิลปะของจีน เกาหลี และญี่ปุ่น