Junho quickly uncovered himself and

Junho quickly uncovered himself and saw Chansung standing at his door. “Oh! Did I wake you up? I’m so sorry. I didn’t know you can hear my screams. I-I’m so sorry….”

“W-why are you screaming? And why are you hiding under the blanket?”

Junho stood up from the bed and was about to walk to Chansung when a thunder suddenly hit his ears. “Aaahh!” Junho screamed, and froze for about three seconds. He looked at Chansung, now the younger boy was the one walking towards him. “I’m so sorry. Y-you know I’ve always been like this whenever…” Junho’s words were cut off as Chansung suddenly pulled him into a bearhug almost lifting his foot from the floor.

“Oh my God. I’m so sorry, Junho. I’m so sorry I forgot you’re afraid of thunder. You haven’t slept since you went here inside your room?”

Junho, still in Chansung’s bearhug answered, “Yes…. Channie, can you please… release me now?… I… can’t… breathe…”

“Oh! Sorry.” He released the smaller boy from his arms. “You should’ve told us. You should’ve reminded us. You know we’ll accompany you.” He said to Junho still feeling sorry. “Aish! How did everyone forget about you. We’re all babos.”

“Sshh! You’ll wake the others!” said Junho in low voice. “I don’t want to bother anyone. We’re all tired yesterday and we have a schedule today…” Junho bit his lip.

“You know I wouldn’t mind to be bothered by you.” Chansung lifted Junho’s face. “Okay, sleep now. It’s already 4am. I’ll be just here beside you. I won’t leave.”

“You don’t have to, Channie. I’ve already waken you up. I can’t make you babysit me. I’ll be fine. Go back to your room and sleep.”

“No. I won’t leave until I see you sleeping.”

“But…” Another thunder was heard making Junho yell and froze.

Chansung chuckled. “See? How can I leave you like that, Junho? Now, let’s go to bed.” The two boys climed the bed and lay down facing each other. “Just relax. Don’t think about it.”

Junho nodded. He closed his eyes and said, “Thank you, Channie. Now I feel like I’m the maknae with you taking care of me.”

Chansung kissed Junho’s forehead lightly. “We’re both maknaes. Good night, Junho. Ooops. I mean good morning.” He laughed, making the older boy open his eyes. “I don’t get why you always wanted to have double eyelids. Your eyes are gorgeous as it is.”

Junho was about to say something when another thunder hit his ears again. “Aaah!” The taller boy put his arms around Junho’s waist. “Aish! I don’t know why I’ve never gotten over this fear. It’s so embarassing.” Junho pouted as he sees Chansung chuckling.

“You know Junho, everyone of us has something we’re afraid of. Yours is thunder and there’s nothing embarassing about that. Junsu-hyung is afraid of the dentist. Khun-hyung is afraid of heights. Taecyeon-hyung is afraid of cockroaches, and Wooyoung-hyung is afraid of needles.” Chansung started chuckling again.

“You’re not afraid of anything, Channie?” Junho asked, still pouting.

“I’m afraid of starving.” the two boys laughed. ‘I’m afraid of losing you’ was what’s really on the maknae’s mind. Chansung knew long time ago that he has these special feelings for Junho, not as a friend, not as a co-member, not as a brother. He love Junho.

“Well, that makes sense. You’re afraid of being hungry. And I think everybody knows about that.” Junho said, smiling.

“Okay. Now, seriously, you have to sleep. I think the rain already subsided a bit.”

Junho quickly closed his eyes and just after a few minutes, he’s already asleep.

Chansung kissed the smaller boy’s forehead again and muttered “I love you.”

—-

“Chansung-ah! Wake up!” Taec opened Chansung’s door only to find an empty bed. “He’s up already?” he said to himself walking towards Junho’s room. “Junho-yah, wake up!” Taec’s eyes widened as he saw the two youngest cuddling on the bed. He quickly shake Chansung, “Yah!”

The maknae’s eyes opened, he placed his index finger close to his lips signaling Taec to keep quiet. He pushed the older boy outside the room together with him and closed the door behind them. He noticed that the sky is now clear as if it never rained.

“Yah! What are you doing in Junho’s room? Don’t tell me you sleep walk ‘coz I’ll smack you hard in the face! Yah! Chansung-ah!” The taller boy said, as he follows the maknae down the stairs.

“Of course not! I don’t sleep walk.” Chansung went directly to the kitchen only to find the other three members sitting at the table.

“I found him sleeping next to Junho!” Taec said to the three.

Khun, Junsu and Wooyoung gave the maknae a death stare making the young boy nervous.

“I promise I didn’t do anything. Stop staring at me.” He’s looking at Khun, who is holding a cup of coffee. He’s always been afraid of the Thai’s glare. “It’s all our fault that I ended up there. I woke up at 4am and found Junho tossing and turning and screaming. He can’t sleep because of the…” The maknae’s words were cut off by the other four members around him.

“Thunder!” his hyungs said in unison.

“See? So stop glaring at me now, okay? I can’t believe we all forgot about it. Junho slept like 4:30am a while ago.” Chansung said.

“But we’re leaving in less than an hour. He need to wake up.” Wooyoung said, munching a toast.

“How about you guys go first, and we’ll be there like maybe 10am? Just tell them to take your photos first, me and Junho will go last.” the maknae suggested.

“I think that’ll work.” Taec answered.

“Yeah, I think so too. It’s the least we can do for Junho. Let’s prepare, Woodong, Taec, Junsu!” Khun said leaving the table.

—-

“Be sure to be there by 10, okay? I’ll explain everything to Minjae-hyung. Drive safely.” Junsu said sitting at the passenger’s seat of the car beside Taec, who is in-charge of driving that day.

“Roger that.” Chansung said, as the car drived away. He went back inside the house and decided to cook something for breakfast. Forty-five minutes had passed, he’s almost finished cooking when he suddenly heard heavy footsteps behind him.

“Channie! Why are we still here? Where are the others? Is the photoshoot cancelled?” Junho said rushing to Chansung’s side almost panting.

“They left first. I told them what happened and they all agreed to let you sleep some more. We’ll leave in an hour. Here, I made breakfast.” Chansung smiled, placing the bowl at the table, one for him and one for Junho. He lead the older boy to a chair, pulling it.

“You should’ve just woke me up.” Junho pouted. “And you didn’t have to tell them what happened.”

“They all felt sorry for forgetting about you last night. As Khun-hyung said, it’s the least they can do for you.” the maknae said, patting Junho’s shoulder. “Now eat, then let’s prepare to leave.”

Junho scooped rice from his bowl and put it in his mouth. He actually felt happy with what Chansung said. He mumbled, “Ah. What did I do to deserve such a kind family.” He scooped another, now smiling, and slowly chewed his food.

“What did you say? You want to start a family?” Chansung said, almost choking on the rice from his mouth.

Junho laughed. “No. I didn’t said that. Here’s some water.”

“Then what did you just say about ‘family’?”

“Nothing. It’s personal. It’s a top secret!” Junho said, joking.

“Yah! That’s what you’re gonna say to me after making you breakfast?” Chansung frowned.

“Aish! What am I doing mumbling things like that.” Junho said. He faced the maknae, put his spoon down and swallowed dry. “Okay, I’ll tell you but this is kind of embarassing. Don’t laugh. You asked for it.”

The taller boy nodded, pulling a banana from the center of the table and started peeling it.

“I don’t think you’ve noticed, but I’ve always been telling people around that I consider 2PM my family.” he picked up the spoon again and bowed his head as he continued to speak. “…It’s because that’s what I see and feel. And it’s not like a family of brothers, I know you’re thinking about that. You guys are lik

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุนโฮได้อย่างรวดเร็วเปิดตัวเองและเห็นชานซองที่ยืนอยู่ที่ประตูของเขา "โอ้! ไม่ฉันให้คุณตื่นขึ้น? ฉันขอโทษเพื่อ ผมไม่ทราบว่าคุณสามารถได้ยินเสียงกรีดร้องของฉัน i-ตาบเพื่อขอโทษ .... "

" W-ทำไมคุณกรีดร้อง? และทำไมคุณซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม "

จุนโฮลุกขึ้นจากเตียงและกำลังจะเดินไปที่ชานซองเมื่อฟ้าร้องก็ตีหูของเขา "aaahh" จุนโฮกรีดร้องและแช่แข็งเวลาประมาณสามวินาที เขามองไปที่ชานซองตอนนี้เด็กที่อายุน้อยกว่าเป็นคนหนึ่งเดินเข้าไปหาเขา "ฉันขอโทษเพื่อ y-คุณรู้ว่าฉันได้รับเสมอเช่นนี้เมื่อใดก็ตามที่ ... "คำพูดของจุนโฮถูกตัดออกเป็นชานซองก็ดึงเขาเข้าไปในอาร์เทมิสเกือบยกเท้าของเขาจากพื้น.

" โอ้พระเจ้าของฉัน ฉันขอโทษดังนั้นจุนโฮ ฉันขอโทษฉันลืมคุณกลัวฟ้าร้องคุณยังไม่ได้นอนตั้งแต่คุณไปที่นี่ภายในห้องพักของคุณหรือไม่ "

จุนโฮยังคงอยู่ในอาร์เทมิสชันซองจะตอบว่า" ใช่ .... channie, ได้โปรด ... ปล่อยฉันตอนนี้ ... ฉัน ... ไม่ ... หายใจ ... "

" โอ้! เสียใจ. "เขาปล่อยเด็กเล็กจากอ้อมแขนของเขา "คุณควรจะได้บอกกับเราว่า คุณควรจะได้เตือนเรา คุณรู้ว่าเราจะมากับคุณ. "เขากล่าวกับจุนโฮยังคงรู้สึกเสียใจ "ไอช์!วิธีการที่ทุกคนลืมเกี่ยวกับคุณ เราทุกคน Babos. "

" sshh! คุณจะตื่นคนอื่น ๆ "จุนโฮในเสียงต่ำกล่าวว่า "ฉันไม่ต้องการรบกวนใคร เราทุกคนเหนื่อยเมื่อวานนี้และเรามีช่วงเวลาที่วันนี้ ... "จุนโฮกัดริมฝีปากของเขา.

" คุณรู้ว่าฉันจะไม่คิดที่จะใส่ใจโดยคุณ. "ชานซองจุนโฮยกใบหน้าของ "โอเคตอนนี้นอนหลับ มันมีอยู่แล้ว 04:00 ฉันจะเป็นเพียงแค่ที่นี่เคียงข้างคุณ ฉันจะไม่ปล่อยให้"

" คุณไม่จำเป็นต้อง channie ฉันตื่นขึ้นแล้วคุณขึ้น ฉันไม่สามารถทำให้คุณช่วยดูแลฉัน ฉันจะได้รับการปรับ กลับไปที่ห้องและนอนหลับของคุณไป. "

" ไม่มี ฉันจะไม่ปล่อยจนกว่าฉันเห็นคุณนอนหลับ. "

" แต่ ... "ฟ้าร้องอีกก็ได้ยินเสียงตะโกนทำให้จุนโฮและแช่แข็ง

ชานซองหัวเราะ "เห็น ฉันจะปล่อยให้คุณเช่นนั้นจุนโฮ? ตอนนี้ขอไปนอน"เด็กชายทั้งสอง climed เตียงและล้มตัวลงนอนหันหน้าไปทางอื่น "เพียงแค่ผ่อนคลาย ไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน. "

จุนโฮพยักหน้า เขาปิดตาของเขาและกล่าวว่า "ขอขอบคุณ channie ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนฉันน้องเล็กกับคุณการดูแลของฉัน. "

ชานซองจุนโฮจูบหน้าผากของเบา ๆ "เราทั้งสอง maknaes คืนที่ดี, จุนโฮ ooops ผมหมายถึงตอนเช้าที่ดี. "เขาหัวเราะทำให้เด็กที่มีอายุมากกว่าที่เปิดตาของเขา"ฉันไม่ได้รับเหตุผลที่คุณอยากที่จะมีตาสองชั้น ตาของคุณที่งดงามราวกับว่ามันเป็น. "

จุนโฮกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อฟ้าร้องอื่นตีหูของเขาอีกครั้ง "aaah" เด็กสูงวางแขนของเขารอบเอวของจุนโฮ "ไอช์! ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันไม่เคยอากาศมากกว่าความกลัวนี้ ก็เพื่อให้อาย. "จุนโฮ pouted ขณะที่เขาเห็นชานซองหัวเราะเบา.

" คุณรู้ว่าจุนโฮทุกคนของเรามีสิ่งที่เรากลัว คุณเป็นฟ้าร้องและไม่มีอะไรที่น่าอายเกี่ยวกับการที่ จุนซูพี่กลัวของทันตแพทย์ คุณพี่จะกลัวความสูง แทคยอนพี่กลัวแมลงสาบและอูยองพี่กลัวเข็ม. "ชานซองเริ่มหัวเราะเบาอีกครั้ง.

" คุณไม่กลัวอะไร channie? "จุนโฮถามว่ายังคงมุ่ย.

"ฉันกลัวหิว." เด็กชายสองคนหัวเราะ 'ฉันกลัวการสูญเสียคุณคือสิ่งที่เป็นจริงในใจของน้องเล็กของ ชานซองรู้นานแล้วว่าเขามีความรู้สึกที่พิเศษเหล่านี้สำหรับจุนโฮไม่ได้เป็นเพื่อนไม่เป็นสมาชิกร่วมไม่เป็นพี่ชายของ เขารักจุนโฮ.

"ดีที่ทำให้รู้สึก คุณกลัวการหิว และฉันคิดว่าทุกคนรู้เกี่ยวกับว่า. "จุนโฮกล่าวยิ้ม.

" โอเคตอนนี้อย่างจริงจังคุณต้องนอน ฉันคิดว่าฝนที่มีอยู่แล้วลดลงบิต "

จุนโฮได้อย่างรวดเร็วปิดตาของเขาและเพียงแค่ไม่กี่นาทีหลังจากที่เขามีอยู่แล้วหลับ

ชานซองจูบหน้าผากเด็กเล็กอีกครั้งและพึมพำ." ผมรักคุณ "

-..

"ชานซอง-ah! ตื่นขึ้นมา "แทคเปิดประตูชานซองเท่านั้นที่จะหาเตียงว่างเปล่า "เขาก็ขึ้นมาแล้ว"เขากล่าวกับตัวเองเดินไปทางห้องจุนโฮ "จุนโฮร์รี่, ตื่นขึ้นมา" ตาแทคที่กว้างขึ้นในขณะที่เขาเห็นทั้งสองกอดที่อายุน้อยที่สุดบนเตียง เขารีบเขย่าชานซอง "ย่ะ!"

ตาน้องเล็กที่เปิดเขาวางนิ้วชี้ของเขาใกล้กับริมฝีปากของเขาส่งสัญญาณแทคเพื่อให้ที่เงียบสงบ เขาผลักดันให้เด็กที่มีอายุมากกว่าที่นอกห้องด้วยกันกับเขาและปิดประตูอยู่เบื้องหลังพวกเขาเขาสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าเป็นตอนนี้ชัดเจนราวกับว่ามันไม่เคยตก.

"ย่ะ! สิ่งที่คุณทำในห้องจุนโฮหรือไม่ อย่าบอกฉันเดินการนอนหลับคุณ 'coz ฉันจะตีคุณยากในหน้า! ย่ะ! ชานซอง-ah! "เด็กสูงกล่าวว่าในขณะที่เขาดังต่อไปนี้น้องเล็กลงบันได.

" ของไม่แน่นอน ฉันนอนไม่หลับเดิน. "ชานซองเดินตรงไปที่ห้องครัวเท่านั้นที่จะหาสมาชิกอีกสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะ.

"ฉันพบเขานอนหลับอยู่ติดกับจุนโฮ" แทคกล่าวถึงสาม.

คุณจุนซูและอูยองให้น้องเล็กจ้องมองความตายทำให้เด็กหนุ่มประสาท.

"ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้ทำอะไร หยุดจ้องมองมาที่ฉัน. "เขามองที่คุณที่จะถือถ้วยกาแฟ ที่เขาได้รับมักจะกลัวแสงจ้าของไทย "มันเป็นความผิดของเราที่ฉันจบลงด้วยการมีฉันตื่นขึ้นมาที่ 04:00 และพบว่าโยนจุนโฮและเปลี่ยนและกรีดร้อง เขาไม่สามารถนอนหลับได้เพราะ ... "คำพูดของน้องเล็กถูกตัดออกโดยสมาชิกคนอื่น ๆ รอบตัวเขาสี่.

" ฟ้าร้อง "พี่ ๆ ของเขากล่าวว่าในเวลาเดียวกัน.

" เห็น เพื่อหยุดการจ้องมองมาที่ฉันตอนนี้โอเค? ฉันไม่สามารถเชื่อว่าเราทุกคนลืมเกี่ยวกับเรื่องนี้ จุนโฮนอนเช่น 04:30 ในขณะที่ที่ผ่านมา. "ชานซองกล่าว.

" แต่เรากำลังจะออกจากในน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงเขาจำเป็นที่จะต้องตื่นขึ้นมา. "อูยองกล่าวว่าเคี้ยวขนมปัง.

" วิธีการเกี่ยวกับที่พวกคุณไปก่อนและเราจะอยู่ที่นั่นเช่นอาจ 10:00? เพียงแค่บอกพวกเขาในการถ่ายภาพของคุณก่อนผมและจุนโฮจะไปสุดท้าย. "น้องเล็กที่แนะนำ.

" ผมคิดว่าจะทำงาน. "แทคตอบ.

" ใช่ผมคิดอย่างนั้นเหมือนกัน มันเป็นอย่างน้อยเราสามารถทำเพื่อจุนโฮ ! ขอเตรียม woodong, แทค, จุนซู "ขุนกล่าวออกจากตาราง

-.

"ให้แน่ใจว่าจะมี 10 โอเค? ฉันจะอธิบายทุกอย่างเพื่อ minjae พี่ ขับรถอย่างปลอดภัย. "จุนซูกล่าวว่านั่งอยู่ที่ที่นั่งผู้โดยสารของรถข้างแทคที่อยู่ในค่าใช้จ่ายในการขับรถในวันนั้น.

" โรเจอร์ว่า. "ชานซองกล่าวว่าเป็นรถ drived ไป เขาเดินกลับเข้าไปในบ้านและตัดสินใจที่จะทำบางสิ่งบางอย่างสำหรับอาหารเช้า สี่สิบห้านาทีผ่านไปเขาเกือบจะเสร็จสิ้นการปรุงอาหารเมื่อจู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหลังเขา.

"channie! ทำไมเรายังคงอยู่ที่นี่ ที่คนอื่น ๆ ได้หรือไม่ ถ่ายภาพเป็นที่ยกเลิก "จุนโฮกล่าวว่าวิ่งไปทางด้านชานซองเกือบหอบ.

" พวกเขาออกเป็นครั้งแรก ผมบอกพวกเขาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นและพวกเขาทั้งหมดตกลงที่จะช่วยให้คุณนอนหลับมากขึ้นบาง เราจะออกในอีกหนึ่งชั่วโมง ที่นี่ฉันทำอาหารเช้า. "ชานซองยิ้มวางชามที่โต๊ะหนึ่งสำหรับเขาและสำหรับจุนโฮ เขานำเด็กเก่ากับเก้าอี้ดึงมัน.

"คุณควรจะเพิ่งตื่นฉันขึ้น." จุนโฮ pouted "และคุณไม่ต้องบอกพวกเขาว่าสิ่งที่เกิดขึ้น."

"พวกเขาทุกคนรู้สึกเสียใจกับการลืมเกี่ยวกับคุณเมื่อคืนที่ผ่าน เป็นคุณพี่กล่าวว่ามันน้อยพวกเขาสามารถทำเพื่อคุณ. "น้องเล็กกล่าวว่าตบไหล่ของจุนโฮ "ตอนนี้กินแล้วเราจะมาเตรียมความพร้อมที่จะออกจาก. "

จุนโฮอุ้มข้าวจากชามของเขาและวางไว้ในปากของเขา เขารู้สึกว่าจริงมีความสุขกับสิ่งที่ชานซองกล่าวว่า เขาพึมพำ "อา สิ่งที่ฉันทำเพื่อให้ได้รับดังกล่าวเป็นครอบครัวชนิด. "เขาอุ้มอีกตอนนี้ยิ้มและค่อยๆเคี้ยวอาหารของเขา.

" สิ่งที่คุณพูด คุณต้องการที่จะเริ่มต้นชีวิตครอบครัว "ชานซองกล่าวว่าเกือบสำลักข้าวออกมาจากปากของเขา.

จุนโฮหัวเราะ "ไม่มีฉันไม่ได้บอกว่า นี่คือน้ำบางส่วน. "

" แล้วสิ่งที่คุณไม่เพียงแค่พูดเกี่ยวกับ 'ครอบครัว'? "

" ไม่มีอะไร มันเป็นเรื่องส่วนบุคคล มันเป็นความลับสุดยอด! "จุนโฮกล่าวว่าล้อเล่น.

" ย่ะ! นั่นคือสิ่งที่คุณจะพูดกับผมหลังจากที่คุณเช้า "ชานซองขมวดคิ้ว.

" aish! สิ่งที่ฉันทำสิ่งที่พึมพำเช่นนั้น. "จุนโฮกล่าวว่า เขาเผชิญหน้ากับน้องเล็กที่ใส่ช้อนของเขาลงและกลืนกินแห้ง "ไม่เป็นไรฉันจะบอกคุณ แต่นี่คือชนิดของอาย ไม่หัวเราะ ที่คุณขอมัน. "

เด็กสูงพยักหน้าดึงกล้วยจากใจกลางของตารางและเริ่มลอกมัน.

" ฉันไม่คิดว่าคุณได้สังเกตเห็น แต่ฉันได้เสมอรับการบอกคนรอบข้างว่า ฉันพิจารณา 02:00 ครอบครัวของฉัน. "เขาหยิบขึ้นมาช้อนอีกครั้งและโค้งคำนับศีรษะของเขาในขณะที่เขายังคงที่จะพูด"... มันเป็นเพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันเห็นและความรู้สึก และก็ไม่ชอบครอบครัวของพี่ชายผมรู้ว่าคุณกำลังคิดเกี่ยวกับการที่ พวกคุณมี lik

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Junho เปิดตัวเอง และเห็น Chansung ยืนที่ประตูของเขาอย่างรวดเร็ว "โอ้ ผมไม่ได้ปลุกคุณขึ้น ดังนั้นขอโทษ ฉันไม่ทราบว่า คุณได้ยิน screams ของฉัน ฉัน-ฉันเสียใจมาก...คุณกรีดร้องใจ "

" W ทำไม และทำไมคุณจะซ่อนภายใต้การครอบคลุมหรือไม่"

Junho ยืนขึ้นจากเตียง และกำลังจะเดินไป Chansung เมื่อฟ้าร้องที่ตีเขาหูก็ "Aaahh" Junho กรีดร้อง และ froze ประมาณสามวินาที เขาดูที่ Chansung ตอนนี้เด็กอายุได้หนึ่งเดินไปทางเขา "ดังนั้นขอโทษ Y-คุณรู้ว่า ฉันได้รับเสมอเช่นนี้เมื่อใดก็ ตาม... " คำของ Junho ถูกตัดออกเป็น Chansung ก็แวะเขา bearhug เกือบยกเท้าของเขาจากชั้น

"Oh พระเจ้าของฉัน ดังนั้นขอ Junho ฉันขอให้ฉันลืมคุณกลัวฟ้าร้อง คุณยังไม่ได้นอนเนื่องจากคุณไปภายในห้องพัก"

Junho ยังอยู่ในของ Chansung bearhug ตอบ "ใช่... Channie สามารถโปรดปล่อยฉันเดี๋ยวนี้? ... I. .. ไม่...หายใจ... "

" Oh ขออภัยด้วย" เขาปล่อยเด็กเล็กจากแขนของเขา "คุณควรได้บอกเรา คุณควรได้เตือนเรา คุณทราบว่า เราจะแสดงพร้อมกับคุณ" เขากล่าวว่า จะยังคง รู้สึกเสียใจ Junho "Aish ทุกคนลืมเกี่ยวกับคุณด้วยว่าไม่ เรา babos ทั้งหมด"

"Sshh คุณจะปลุกคนอื่น ๆ "กล่าวว่า Junho ในเสียงต่ำ "ฉันไม่ต้องตื๊อใคร เรากำลังเหนื่อยทั้งหมดเมื่อวานนี้ และเรามีกำหนดการวันนี้..." Junho บิตลิเขา

"คุณรู้ว่า ฉันจะไม่คิดไปควร bothered โดยคุณ" Chansung ยกหน้าของ Junho "เอาล่ะ นอนตอนนี้ มันมีอยู่แล้ว 4 น. ฉันจะได้เพียงที่นี่อยู่ข้างคุณ ฉันจะไม่ปล่อย"

" คุณไม่จำเป็นต้อง Channie ฉันได้แล้ว waken คุณขึ้น ฉันไม่สามารถทำให้คุณ babysit ฉัน จะดี ย้อนกลับไปยังห้องพักและนอนหลับของคุณ"

"หมายเลขฉันจะไม่ปล่อยจนกว่าจะเห็นคุณนอนหลับ"

"แต่..." ฟ้าร้องที่อื่นได้ยินทำ Junho ร้อง และ froze

Chansung เบา ๆ "เห็นไหม วิธีสามารถฉันบ้างคุณเช่นนั้น Junho ตอนนี้ ลองไปนอน"เด็กผู้ชายสอง climed เตียงและวางลงหันหน้าเข้าหากัน"ห้องพัก ไม่คิดถึงมัน"

Junho nodded เขาปิดตาของเขา และกล่าว ว่า "ขอบคุณ Channie ตอนนี้ ฉันรู้สึกเหมือนฉัน maknae กับคุณดูแลฉัน"

Chansung รั้งหน้าผาก Junho ของเบา ๆ "เราไม่ maknaes ทั้งนี้ คืนดี Junho Ooops ผมหมายถึงสวัสดี" เขาหัวเราะ เด็กเก่าที่เปิดตาของเขาทำ "ฉันไม่ได้ทำไมคุณอยากจะมีสองชั้น ตาจะสวยก็"

Junho ถูกจะ พูดอะไรบางอย่างเมื่อฟ้าร้องอีกตีหูของเขาอีกด้วย "Aaah" เด็กความสูงใส่แขนของเขารอบเอวของ Junho "Aish ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันเคยไม่รับผ่านความกลัวนี้ มันคือ embarassing ดังนั้น" Junho pouted ตามที่เขาเห็น Chansung chuckling.

"คุณทราบ Junho คนเรามีบางสิ่งบางอย่างที่เรากลัว จะฟ้าร้อง และไม่มีอะไร embarassing ว่า Junsu hyung จะกลัวหมอฟัน คุณ hyung จะกลัวความสูง Taecyeon hyung ถูกกลัวแมลงสาบ และ Wooyoung hyung เป็นกลัวเข็ม" Chansung เริ่ม chuckling อีก

"คุณไม่กลัวอะไร Channie " Junho ถาม pouting ยัง

"ฉันกลัวอดอยาก" เด็กผู้ชายสองคนหัวเราะ 'ฉันกลัวการสูญเสียคุณ' ไม่มีอะไรจริง ๆ ในใจของ maknae Chansung รู้นานมาแล้วที่เขาได้ความเหล่านี้พิเศษรู้สึกสำหรับ Junho เป็นเพื่อนไม่ ไม่ เป็นสมาชิกร่วม ไม่ เป็นพี่น้อง รัก Junho

"ดี ที่ทำให้รู้สึก คุณกลัวจะหิว และผมคิดว่า ทุกคนรู้ว่า" Junho กล่าว ยิ้ม

"ไร ตอนนี้ จริงจัง ได้นอน ผมคิดว่า ฝนตกแล้ว subsided บิต"

Junho ปิดตาอย่างรวดเร็ว และหลังกี่นาที เขาอยู่หลับ

Chansung รั้งหน้าผากเด็กเล็กอีก และ muttered "ผมรักคุณ"

--

"Chansung-อา ตื่น" Taec เปิดประตูของ Chansung เท่านั้นในการค้นหาเตียงว่างเปล่า "เขามีค่าแล้วหรือไม่"เขากล่าวว่า ตนเองเดินไปทางห้องของ Junho"Junho-yah ปลุก" ตา Taec ของ widened เห็นสองคนเล็ก cuddling บนเตียงนอน เขาเขย่า Chansung, "Yah " อย่างรวดเร็ว

เปิดตาของ maknae เขาวางนิ้วของเขาใกล้เคียงกับริมฝีปากของเขาตามปกติ Taec ให้เงียบ เขาผลักเด็กเก่านอกห้องพร้อมกับเขา และปิดประตูนั้น เขาสังเกตเห็นว่า ท้องฟ้าขณะนี้ชัดเจนว่าไม่มีฝน

"Yah คุณกำลังทำอะไรในห้องของ Junho ไม่บอกคุณนอนหลับเดิน ' อาหารอร่อยผมจะตีคุณหนักในหน้า Yah Chansung-อา" กล่าวว่า เด็กสูง เขาดัง maknae ลงบันได

"ไม่แน่นอน ฉันไม่นอนเดิน" Chansung ไปตรงห้องครัวจะพบสมาชิกสามอื่น ๆ ที่นั่งที่ตาราง

"พบเขานอนอยู่ Junho" Taec กล่าวว่า ทั้งสาม

คุณ Junsu และ Wooyoung ให้ maknae จ้องตายที่ทำให้ชายหนุ่มประสาท

"ฉันสัญญาไม่ได้ทำอะไร หยุดจ้องฉันด้วย" เขากำลังมองหาที่คุณ ผู้ถือถ้วยกาแฟ เขาจะได้กลัวแสงจ้าของไทย "มันเป็นข้อบกพร่องของเราทั้งหมดที่ฉันสิ้นสุดขึ้นมี ฉันตื่นนอนเวลาน. 4 และพบ Junho tossing และเปิดกรีดร้อง เขานอนไม่หลับเนื่องจาก... " คำของ maknae ถูกตัด โดยสี่ทำรอบ

"ฟ้าร้อง" hyungs เขาว่า หัวใจ

"ดู เพื่อไล่แกลริงที่ฉันตอนนี้ ไร ผมไม่เชื่อว่า เราทุกคนลืมเกี่ยวกับมัน Junho นอนหลับเช่น 4:30 น.ขณะที่ผ่านมา" Chansung กล่าว

"แต่เรากำลังออกจากในน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาต้องตื่นขึ้นมา" Wooyoung กล่าว munching ขนมปัง

"คุณผู้ชายไปแรก และเราจะมีเหมือนบางที 10.00 น. เพียงแจ้งให้ทำการถ่ายภาพของคุณครั้งแรก ฉันและ Junho จะไปล่าสุด" maknae แนะนำ

"คิดที่จะทำงาน " Taec ตอบ

"ใช่ ฉันคิดอย่างนั้นเกินไป มีน้อยที่สุดเราสามารถทำ Junho ลองเตรียม Woodong, Taec, Junsu " คุณกล่าวว่า ออกจากตาราง

--

"ได้อยู่ที่นั่น 10 ล่ะ ผมจะอธิบายทุกอย่างให้ Minjae hyung ขับรถอย่างปลอดภัย" Junsu กล่าวว่า นั่งอยู่ที่นั่งผู้โดยสารของรถข้าง Taec ที่ในค่าของวันนั้นขับรถ

"โรเจอร์ที่" Chansung กล่าว เป็นรถ drived ไป เขากลับไปภายในบ้าน และตัดสินใจที่จะปรุงอาหารบางอย่างสำหรับอาหารเช้า ได้ผ่าน forty-five นาที เขาเกือบเสร็จอาหารเมื่อเขาได้ยินอย่างหนักอยู่เบื้องหลังเขาก็

"Channie เหตุใดเรายังที่นี่ อื่น ภาพที่ถูกระงับหรือไม่" Junho กล่าวว่า วิ่งไปด้านข้างของ Chansung panting เกือบ

"เหลือก่อน ฉันบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเขาตกลงที่จะให้คุณนอนหลับบ้าง เราจะปล่อยให้ในหนึ่งชั่วโมง ที่นี่ ทำอาหาร" Chansung ยิ้ม วางถ้วยที่ตาราง สำหรับเขา และสำหรับ Junho เขาทำเด็กเก่าเก้าอี้ ดึงมัน

"คุณควรได้เพียงตื่นฉัน" Junho pouted "และคุณไม่ได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น"

"พวกเขารู้สึกลืมเกี่ยวกับคุณในคืนสุดท้ายขอ คุณ hyung กล่าวว่า มันเป็นน้อยที่สุดก็ทำได้ "กล่าวว่า maknae patting Junho ของไหล่ได้ "ตอนนี้กิน แล้วลองทำไป "

Junho scooped ข้าวจากชามของเขา และใส่ในปากของเขา เขาจะรู้สึกมีความสุขกับ Chansung พูด เขา mumbled, "Ah ไม่ฉันทำอะไรเจอครอบครัวประเภทนั้น" Scooped อีก ตอนนี้ ยิ้ม และช้า chewed อาหาร

"อะไรนะ คุณต้องการเริ่มต้นครอบครัว" Chansung กล่าว เกือบ choking ข้าวจากปากของเขา

Junho หัวเราะ หมายเลข" ผมไม่ได้กล่าวว่า นี่คือบางน้ำ"

"แล้วอะไรได้คุณว่า เกี่ยวกับ "ครอบครัว" หรือไม่ "

"ไม่ ส่วนบุคคลได้ มันเป็นความลับสูงสุด" Junho กล่าว หยอกล้อกัน

"Yah นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังพูดกับผมหลังจากทำอาหารคุณ" Chansung frowned

"Aish ว่าฉันทำสิ่ง mumbling เช่นนั้น" Junho กล่าว เขาต้องเผชิญ maknae วางช้อนเขา และกลืนกินแห้ง "เอาล่ะ จะบอกคุณ แต่นี้เป็นชนิดของ embarassing ไม่หัวเราะ คุณถามมัน"

เด็กสูง nodded ดึงกล้วยเป็นจากศูนย์กลางของตาราง และเริ่มปอกเปลือกมัน

"ฉันไม่คิดว่า คุณได้สังเกตเห็น แต่ฉันได้เสมอแล้วบอกผู้คนรอบข้างให้ พิจารณา 2 PM ครอบครัวของฉัน "เขารับช้อนขึ้นอีกครั้ง และลงศีรษะของเขาเป็นที่เขายังคงพูด “…ก็เนื่องจากว่าเป็นสิ่งที่ผมเห็น และรู้สึก และไม่ได้เป็นเหมือนครอบครัวของพี่น้อง ฉันรู้ว่า คุณกำลังคิดว่า พวกคุณจะบานธัท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

junho คลุมตัวได้อย่างรวดเร็วและเห็น chansung ยืนอยู่ที่หน้าประตูของเขา "อ๋อ! ไม่ปลุกคุณให้ตื่นขึ้น ผมขอ อภัย ดังนั้น ผมไม่รู้ว่าคุณจะสามารถได้ยินเสียงหวีดร้องของฉัน I - ผมจึงขอ อภัย ....."

" W - ทำไมคุณร้อง และแล้วทำไมคุณซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มหรือไม่?"

junho ลุกขึ้นจากเตียงและกำลังจะเดินเข้าไป chansung เมื่อเสียงฟ้าร้องมายิงหูของเขา " aaahh !" junho ร้องโอดโอยและค้างไว้ประมาณ 3 วินาที เขามองไปที่ chansung ตอนนี้ชายคนที่หนุ่มกว่าที่เป็นคนหนึ่งที่เดินไปถึงยังไปหาเขา "ผมเสียใจมาก Y - คุณก็รู้ว่าผมจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง...." junho ของคำว่าก็ถูกตัดออกเป็น chansung ก็ดึงตัวเขาไปใน bearhug ที่เกือบจะยกเท้าของเขาจากชั้นที่.

"โอ้พระเจ้าของข้าพเจ้าเสมอ ผมขอ อภัย ดังนั้น junho ผมจึงขอ อภัย ผมลืมคุณจะกลัวเสียงฟ้าร้องคุณไม่ได้หลับมาก่อนนับตั้งแต่คุณก็อยู่ที่นี่ ภายใน ห้องพักของท่านหรือไม่?"

junho ยังคงอยู่ใน bearhug ของ chansung ตอบว่า"ใช่... channie ,คุณสามารถโปรด...ปล่อยผมในตอนนี้หรือไม่?...ผม...สามารถ' t ...หายใจ..."

"โอ" ขอ อภัย "เขาปล่อยเด็กมีขนาดเล็กกว่าจากอ้อมแขนของเขา. "คุณควรจะบอกเรา คุณควรจะเตือนให้เรา คุณทราบหรือไม่ว่าเราจะได้เดินทางไปพร้อมกับท่าน"เขาพูดกับ junho ยังคงรู้สึกเสียใจ " aish !ได้อย่างไรทุกคนต้องไม่ลืมเกี่ยวกับคุณ เราทุกคน babos "

" sshh ท่านจะได้ตื่นคนอื่นได้!" junho ด้วยเสียงต่ำ "ผมไม่ต้องการไปรบกวนใครก็ตาม เราทุกคนเหนื่อยเมื่อวานนี้และเรามีตารางเวลาที่วันนี้บิต..." junho ริมฝีปากของเขา.

"คุณก็รู้ว่าผมจะไม่อยากจะมีคุณ" chansung ยกขึ้นใบหน้าของ junho "โอเคนอนในตอนนี้ เป็นอยู่แล้วเวลาตี 4 ฉันจะได้รับเพียงที่นี่อยู่ข้างคุณ ผมจะไม่ปล่อยให้"

"คุณไม่ได้มีเพื่อ channie ผมตื่นขึ้นมาคุณได้อยู่แล้ว ฉันไม่สามารถทำให้คุณ babysit ผม ฉันจะได้เป็นอย่างดี กลับไปยังห้องพักของท่านและนอน"

"ฉบับที่ ผมจะไม่ปล่อยให้จนกว่าผมดูที่คุณนอน"

"แต่..."เสียงฟ้าร้องอื่นก็ได้ยินเสียงทำให้ junho ตะโกนและแข็ง หัวเราะ

chansung . "โปรดดู ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าจะให้ท่านเหมือนกับว่า junho ในตอนนี้ให้ไปเตียงนอนขนาดคิงส์ไซด์ 1 เตียง"เด็กสองคนที่ climed เตียงและลงนอนหันหน้าเข้าหากัน "เพียงเพื่อผ่อนคลาย ไม่คิดว่าเรื่องนี้"พยักหน้า

junho เขาหลับตาและกล่าวว่า"ขอขอบคุณคุณ channie ในตอนนี้ผมรู้สึกเหมือน maknae กับคุณการดูแลของฉัน"

chansung จูบหน้าผากของ junho เบาๆ "เรากำลัง maknaes ทั้งสอง ในยามค่ำคืนที่ junho . ooops . ผมหมายถึงว่าช่วงเช้าที่ดี"เขาก็หัวเราะออกมาทำให้เด็กรุ่นเก่าที่เปิดให้บริการดวงตาของเขา"ผมไม่ได้ว่าทำไมคุณต้องการมาตลอดที่จะมีเปลือกตาแบบเตียงนอนเดี่ยวขนาดใหญ่หนึ่งเตียง ดวงตาของคุณมีขนาดใหญ่เนื่องจากเป็น"

junho กำลังจะบอกว่าบางสิ่งบางอย่างเมื่อเสียงฟ้าร้องอื่นทำหูของเขาอีกครั้ง " aaah !"เด็กชายสูงขึ้นที่วางแขนของเขาโดยรอบเอวของ junho " aish ! ผมไม่รู้ว่าทำไมผมไม่เคยมีความกลัวมากกว่านี้ มันเป็นเช่นนั้น embarassing " junho ผูกผมหายเป็นเขาจะเห็น chansung หัวเราะ.

"คุณก็รู้ว่า junhoทุกท่านของเรามีบางสิ่งบางอย่างเราไม่กลัว ขอแสดงความนับถือมีเสียงฟ้าร้องและไม่มีอะไร embarassing เกี่ยวกับเรื่องนี้ junsu - hyung กลัวหมอฟัน ขุน - hyung คือกลัวความสูง taecyeon - hyung กลัวแมลงสาบและ wooyoung - hyung กลัวเข็ม" chansung เริ่มหัวเราะอีกครั้ง.

"คุณไม่กลัวอะไรเลย channie หรือไม่?" junho ถามว่ายังมองไม่เห็น.

"ผมเกรงว่าการเปิดปาก"สองคนก็พากันหัวเราะ "ผมไม่กลัวในการสูญเสียคุณ'แท้จริงคืออะไรในใจของ maknae ได้ chansung รู้มานานแล้วว่าเขามีความรู้สึกพิเศษเหล่านี้สำหรับ junho ไม่ได้เป็นเพื่อนไม่ได้เป็นผู้ร่วมเป็นสมาชิกไม่ได้เป็นพี่ชายคนหนึ่ง เขารัก junho .

"เป็นอย่างดีซึ่งทำให้ความรู้สึก คุณจะกลัวการหิว และผมคิดว่าทุกคนรู้ดีว่า" junho พูดยิ้มๆ.

"โอเคในตอนนี้คุณได้อย่างจริงจังในการนอนหลับพักผ่อน ผมคิดว่าฝนตกแล้วทีแรกที่"

junho หลับตาลงได้อย่างรวดเร็วของเขาและอยู่ห่างเพียงไม่กี่นาทีหลังจากที่เขาอยู่แล้วหลับไป.

chansung จูบหน้าผากของเด็กที่มีขนาดเล็กกว่าอีกครั้งและพึมพำ"ผมรักคุณ"



" chansung - AH ตื่นขึ้นมา!" taec เปิดประตูของ chansung เท่านั้นในการพบกับเตียงนอนขนาดคิงส์ไซด์ 1 เตียงว่างอยู่ "เขาได้อยู่แล้ว"เขาพูดกับเขาเดินไปยังห้องของ junho " junho - ในที่สุดตื่นขึ้นมา!"ดวงตาของ taec ขยายวงกว้างออกไปอย่างที่เขาเห็นทั้งสองกอดลูกคนสุดท้องที่อยู่บนเตียง เขาได้อย่างรวดเร็วเขย่า chansung "ตาของ maknae ในที่สุด!"

เปิดให้บริการเขาวางนิ้วของเขาอยู่ใกล้กับปากของเขาส่งสัญญาณ taec เพื่อรักษาอันเงียบสงบ เขาก็ดันเด็กรุ่นเก่าที่อยู่ทางด้านนอกห้องด้วยกันกับเขาและปิดประตูห้องไว้เขาสังเกตเห็นว่าบนท้องฟ้าที่มีในตอนนี้ชัดเจนว่ามันไม่เคยตก.

"ในที่สุด คุณทำอะไรอยู่ในห้องของ junho ไม่ได้บอกผมว่าคุณหลับเดิน'ฮักโขสให้กำเนิดบุตรผมจะมีกลิ่นคุณฮาร์ดดิสก์ในหน้าที่ ในที่สุด! chansung - อา!"เด็กชายสูงที่ว่า"เขามีรายละเอียดดังนี้ maknae ลงบันได.

"ของหลักสูตรไม่ได้ ฉันไม่สามารถเดินไปถึงยังหลับ" chansung โดยตรงไปยังห้องครัวที่สามเท่านั้นในการค้นหาสมาชิกคนอื่นๆที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ.

"ฉันพบว่าเขานอนถัดไปเพื่อ junho !" taec พูดกับขุนสาม.

ที่ junsu และ wooyoung maknae ที่จ้องทำให้ตายที่ทำให้เด็กชายที่ประหม่า.

"ผมสัญญาว่าผมไม่ได้ทำอะไรเลย การหยุดมองฉัน"เขามองที่คุณที่มีอยู่พร้อมกับถือถ้วยกาแฟ เขาเป็นการกลัวของแสงสะท้อนของไทยอยู่เสมอ "มันเป็นความผิดพลาดของเราทั้งหมดที่ผมจบลงได้ที่นั่นผมก็ตื่นขึ้นมาในเวลา 4 โมงเช้าและพบว่า junho โยนเศษและการหมุนและกรีดร้องด้วยโทนเสียง เขาไม่สามารถนอนหลับพักผ่อนเพราะมีคำใดคำหนึ่ง' s ..." maknae ได้ก็ถูกตัดออกจากสี่สมาชิกอื่นๆที่อยู่โดยรอบเขา.

"เสียงฟ้าร้อง!" hyungs ของเขาว่า"ในการเข้าเสียงกัน.

"ดู ดังนั้นขอให้หยุดช่วงโชติที่ผมอยู่ตอนนี้โอเค ฉันไม่สามารถเชื่อว่าเราทุกคนลืมเรื่องนี้ junho นอนเหมือนกับ 4 : 30 โมงเช้าในขณะที่ที่ผ่านมา" chansung กล่าว.

"แต่เราออกจากในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาต้องการจะตื่นขึ้น." wooyoung กล่าวว่ากรุบขนมปังปิ้ง.

"ได้อย่างไรเกี่ยวกับคุณมักจะเข้าไปก่อนและจะทำให้เราอาจจะมีเหมือนกับ 10 โมงเช้า เพียงบอกให้พวกเขาจะเป็นการถ่าย ภาพ ของคุณเป็นครั้งแรกฉัน junho และจะไปก่อน" maknae แนะนำ.

"ผมคิดว่าจะได้ทำงาน" taec ตอบ.

"ใช่ผมคิดว่าอย่างมาก มันเป็นอย่างน้อยที่เราสามารถทำได้สำหรับ junho ปล่อยให้ของเตรียม woodong taec junsu !"ขุนกล่าวว่าออกจากโต๊ะที่.



"มั่นใจว่าท่านได้มี 10 โอเค ผมจะอธิบายถึงทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อ minjae - hyung ขับรถอย่าง ปลอดภัย " junsu กล่าวว่านั่งอยู่ที่เบาะนั่งของคนโดยสารของรถที่อยู่ด้านข้าง taec ที่อยู่ใน - คิดค่าธรรมเนียมของการขับขี่รถในวันนั้น.

"โจรสลัดที่" chansung กล่าวว่าเป็นรถที่อยู่ห่างออกไปใน drived เขาก็กลับมาด้านในบ้านและมีมติให้ทำบางสิ่งบางอย่างสำหรับทานอาหารเช้า สี่สิบห้านาทีได้ผ่านไปแล้วเขาแทบจะทำอาหารเสร็จแล้วเมื่อเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอย่างหนักหลังเขา.

" channie ทำไมเรายังอยู่ที่นี่ สถานที่ซึ่งมีบางคนได้ คือ photoshoot ถูกยกเลิกหรือไม่?" junho ที่ว่า"รีบเข้าไปที่ด้านข้างของ chansung เกือบจะกระหืดกระหอบ.

"ที่ด้านซ้ายเป็นครั้งแรก ผมบอกพวกเขาว่าอะไรจะเกิดขึ้นและพวกเขาทั้งหมดได้ตกลงกันไว้เพื่อช่วยให้คุณหลับบางอย่างเพิ่มเติม เราจะทำให้ในหนึ่งชั่วโมง ที่นี่ผมทำอาหารเช้า" chansung ยิ้มวางโถบรรจุอาหารที่โต๊ะหนึ่งสำหรับเขาและสำหรับ junho หนึ่ง. เขานำไปสู่เด็กรุ่นเก่าที่ไปที่เก้าอี้ดึง.

"คุณควรจะให้ผมตื่นขึ้นมาเพียง" junho ผูกผมหาย "และคุณก็ไม่ต้องไปบอกเขาว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

"พวกเขารู้สึกเสียใจสำหรับลืมเกี่ยวกับคุณในยามค่ำคืนสุดท้าย เป็นขุน - hyung บอกว่าของอย่างน้อยก็สามารถทำให้คุณ" maknae ที่ว่า"ลูบหลังไหล่ของ junho "ตอนนี้กินจากนั้นจึงปล่อยให้เป็นการเตรียมความพร้อมในการออกจาก"

junho กอบเอาข้าวของเขาออกจากโถและใส่ไว้ในปากของเขา เขาจริงแล้วรู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่ chansung กล่าว เขาต้องการ" AH ฉันควรทำอย่างไรเพื่อสมควรได้รับอย่างครอบครัว"กอบเอาอีกแล้วยิ้มและค่อยๆเคี้ยวอาหารของเขา.

"คุณว่า คุณต้องการเริ่มต้นหรือไม่?" chansung กล่าวว่าเกือบจะสำลักข้าวจากปากของเขา.

junho หัวเราะ "ฉบับที่ผมไม่ได้พูดว่า นี่คือบางส่วนน้ำ"

"แล้วคุณเพียงพูดเกี่ยวกับ'ครอบครัว'?"

"ไม่มีอะไรเลย" มันเป็นส่วนตัว มันเป็นความลับที่!" junho กล่าวว่าแค่ล้อเล่น.

"ในที่สุด นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังจะบอกกับผมหลังจากทำให้ท่านด้วยอาหารเช้าหรือไม่?" chansung ขมวดคิ้ว.

" aish สิ่งที่ผมจะทำสิ่งต่างๆขึ้นเหมือนกับที่" junho กล่าว เขาต้องเผชิญกับ maknae ที่ใส่ช้อนคนของเขาลงไปและถูกกลืนหายไปทิ้งไว้ให้แห้ง "โอเคผมจะบอกคุณได้แต่นี่เป็นเรื่องของ embarassing ไม่ได้หัวเราะ คุณได้ขอ"

เด็กสูงที่พยักหน้าดึงกล้วยจากศูนย์กลางเมืองเพื่อมาถึงได้ในตารางและเริ่มการปอก.

"ผมไม่คิดว่าคุณได้สังเกตเห็นแต่ผมได้รับการบอกให้คนรอบข้างที่ผมพิจารณาถึง 2 โมงเย็นในแบบครอบครัวของฉัน"เขาไปรับท่านช้อนที่อีกครั้งและก้มศีรษะของเขาและเขายังพูดอยู่เสมอ"........................เป็นเพราะนั่นคือสิ่งที่ผมเห็นและให้ความรู้สึก และมันไม่ใช่เหมือนกับครอบครัวของน้องผมรู้ว่าคุณมีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น คุณมักจะมีวิทย์ลิกค์