Properties of water[edit]Underwater

Properties of water[edit]
Underwater explosions differ from in-air explosions due to the properties of water:

Mass and incompressibility – water has a much higher density than air, which makes water harder to move (higher inertia). It is also relatively hard to compress (increase density) when under pressure in a low range, say up to 100 atmospheres. These two together make water an excellent conductor of shock waves from an explosion.
Low neutron activation – when exposed to neutron radiation during the microsecond of active detonation of a nuclear pit, water does not "activate", or become radioactive. The two atoms in water, hydrogen and oxygen, can absorb an extra neutron, becoming deuterium and oxygen-17 respectively, both of which are stable isotopes. Even oxygen-18 is stable. Radioactive atoms can result if a hydrogen atom absorbs two neutrons, an oxygen atom absorbs three neutrons, or oxygen-16 undergoes a high energy neutron (n-p) reaction to produce a short lived nitrogen-16. In any typical scenario the probability of such multiple capture in significant numbers in the short time of active nuclear reactions around a bomb are very low. They are somewhat greater when the water is continuously radiated, as in the closed loop of a nuclear reactor.
Most underwater blast scenarios happen in seawater, not fresh or pure water. Salt, unlike water, readily absorbs neutrons into the sodium-23 and chlorine-35 atoms, which change to radioactive isotopes. Sodium-24 has a half life of about 15 hours, while that of chlorine-36 (which has a lower absorption cross-section) is 300,000 years; the sodium is therefore the most dangerous contaminant. These are generally the main radioactive contaminants in an underwater blast; others are the usual blend of irradiated minerals, coral, unused nuclear fuel and bomb case components present in surface blast nuclear fallout, carried in suspension or dissolved in the water. Thus plain distillation or evaporating water (clouds, humidity, and precipitation) purifies it of radiation contamination, including the radioactive salt.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คุณสมบัติของน้ำ [แก้]ระเบิดใต้น้ำที่แตกต่างจากระเบิดในอากาศเนื่องจากคุณสมบัติของน้ำ:มวลและ incompressibility – น้ำมีความหนาแน่นที่มากสูงกว่าอากาศ ซึ่งทำให้น้ำหนักขึ้นไป (สูงกว่าแรงเฉื่อย) ก็ยังค่อนข้างยากในการบีบอัด (เพิ่มความหนาแน่น) เมื่อความดันในช่วงต่ำ พูดถึง 100 บรรยากาศ ทั้งสองร่วมกันทำให้น้ำเป็นตัวนำที่ยอดเยี่ยมของคลื่นกระแทกจากการระเบิดนิวตรอนต่ำเปิดใช้งานเมื่อสัมผัสกับรังสีนิวตรอนระหว่าง microsecond ของ active ระเบิดนิวเคลียร์หลุม น้ำไม่ "เปิดใช้งาน" หรือกลายเป็นสารกัมมันตรังสี ทั้งสองอะตอมในน้ำ ไฮโดรเจน และ ออกซิเจน สามารถดูดซับการเพิ่มนิวตรอน กลายเป็น ดิวเทอเรียมและออกซิเจน-17 ตามลำดับ ทั้งสองซึ่งเป็นไอโซโทปเสถียร แม้ออกซิเจน-18 มีเสถียรภาพ อะตอมกัมมันตรังสีได้ผลถ้าอะตอมไฮโดรเจนดูดซับนิวตรอนสอง อะตอมออกซิเจนดูดซับนิวตรอนสาม หรือออกซิเจน-16 ผ่านปฏิกิริยานิวตรอน (n-p) พลังงานสูงในการผลิตไนโตรเจนสั้น ๆ -16 ในสถานการณ์สมมติทั่วไปใด ๆ ความน่าเป็นของการจับภาพดังกล่าวหลายตัวเลขสำคัญในเวลาอันสั้นของปฏิกิริยานิวเคลียร์ที่ใช้งานอยู่รอบระเบิดต่ำมาก พวกเขาจะค่อนข้างมากขึ้นเมื่อน้ำได้อย่างต่อเนื่องปล่อย ในวงปิดของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์สถานการณ์ระเบิดใต้น้ำมากที่สุดเกิดขึ้นในน้ำทะเล น้ำไม่บริสุทธิ์ หรือบริสุทธิ์ เกลือ ซึ่งแตกต่างจากน้ำ ดูดซับนิวตรอนได้อย่างง่ายดายเป็น 23 โซเดียม และคลอรีน-35 อะตอม ซึ่งเปลี่ยนเป็นไอโซโทปกัมมันตรังสี โซเดียม-24 มีครึ่งชีวิตประมาณ 15 ชั่วโมง ในขณะที่คลอรีน-36 (ซึ่งมีเรการดูดซึมต่ำ) 300,000 ปี โซเดียมจึงเป็นสารปนเปื้อนอันตรายที่สุด สิ่งเหล่านี้เป็นสารปนเปื้อนกัมมันตรังสีหลักในการระเบิดใต้น้ำ อื่น ๆ จะผสมปกติฉายรังสีแร่ ปะการัง เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่ไม่ได้ใช้และส่วนประกอบกรณีระเบิดที่อยู่ในผิวระเบิดออกมาเสียนิวเคลียร์ ในการระงับ หรือละลายในน้ำ จึง กลั่นธรรมดาหรือระเหยน้ำ (เมฆ ความชื้น และฝน) บริสุทธิ์มันปนเปื้อนรังสี รวมทั้งเกลือของสารกัมมันตรังสี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คุณสมบัติของน้ำ [แก้ไข]
การระเบิดใต้น้ำแตกต่างจากการระเบิดในอากาศเนื่องจากคุณสมบัติของน้ำ: มวลและ incompressibility - น้ำมีความหนาแน่นสูงกว่าอากาศซึ่งจะทำให้น้ำยากที่จะย้าย (ความเฉื่อยสูงกว่า) นอกจากนี้ยังเป็นที่ค่อนข้างยากที่จะบีบอัด (เพิ่มขึ้นความหนาแน่น) เมื่ออยู่ภายใต้ความกดดันในช่วงต่ำพูดถึง 100 ชั้นบรรยากาศ ทั้งสองเข้าด้วยกันทำให้น้ำตัวนำที่ดีของคลื่นกระแทกจากการระเบิด. นิวตรอนต่ำ - เมื่อสัมผัสกับรังสีนิวตรอนในช่วงวินาทีของการระเบิดที่ใช้งานของหลุมนิวเคลียร์น้ำไม่ "เปิดใช้งาน" หรือกลายเป็นสารกัมมันตรังสี ทั้งสองอะตอมในน้ำไฮโดรเจนและออกซิเจนสามารถดูดซับนิวตรอนพิเศษกลายเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจน-17 ตามลำดับทั้งสองซึ่งเป็นไอโซโทป แม้ออกซิเจน-18 ที่มีเสถียรภาพ อะตอมของสารกัมมันตรังสีจะส่งผลให้ถ้าอะตอมไฮโดรเจนดูดซับสองนิวตรอนอะตอมออกซิเจนดูดซับนิวตรอนสามหรือออกซิเจน-16 ผ่านนิวตรอนพลังงานสูง (NP) ปฏิกิริยาในการผลิตสั้นไนโตรเจน-16 ในสถานการณ์ปกติใด ๆ ที่น่าจะเป็นของการจับภาพได้หลายอย่างเช่นในจำนวนที่มีนัยสำคัญในช่วงเวลาสั้น ๆ ของการเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ที่ใช้งานทั่วระเบิดที่ต่ำมาก พวกเขาจะค่อนข้างมากขึ้นเมื่อน้ำจะแผ่อย่างต่อเนื่องในขณะที่วงปิดของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์. สถานการณ์การระเบิดใต้น้ำส่วนใหญ่เกิดขึ้นในน้ำทะเลไม่สดหรือน้ำบริสุทธิ์ เกลือไม่เหมือนน้ำพร้อมดูดซับนิวตรอนเข้าไปในโซเดียมและคลอรีน 23-35 อะตอมซึ่งเปลี่ยนไปไอโซโทปกัมมันตรังสี โซเดียม-24 มีครึ่งชีวิตประมาณ 15 ชั่วโมงในขณะที่ของคลอรีน-36 (ซึ่งมีการดูดซึมต่ำข้ามส่วน) เป็น 300,000 ปี; โซเดียมจึงเป็นสารปนเปื้อนที่อันตรายที่สุด เหล่านี้มักจะมีสารปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสีหลักในการระเบิดใต้น้ำ คนอื่น ๆ ที่มีการผสมผสานปกติของแร่ธาตุฉายรังสีปะการังเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่ไม่ได้ใช้และส่วนประกอบกรณีระเบิดอยู่ในพื้นผิวที่ระเบิดออกมาเสียนิวเคลียร์ดำเนินการในการระงับหรือละลายในน้ำ ดังนั้นการกลั่นธรรมดาหรือน้ำระเหย (เมฆความชื้นและฝน) ขัดเกลามันปนเปื้อนรังสีรวมทั้งเกลือของสารกัมมันตรังสี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คุณสมบัติของน้ำ [ แก้ไข ]ระเบิดใต้น้ำ แตกต่างจากการระเบิดในอากาศ เนื่องจากคุณสมบัติของน้ำมวลและ incompressibility –น้ำที่มีความหนาแน่นมากกว่าอากาศ ซึ่งทำให้น้ำหนักที่จะย้าย ( สูงกว่าแรงเฉื่อย ) มันก็ค่อนข้างยากที่จะบีบอัด ( เพิ่มความหนาแน่น ) เมื่อภายใต้ความกดดันในช่วงต่ำ พูดถึง 100 บรรยากาศ . ทั้งสองเข้าด้วยกันทำให้น้ำดีเยี่ยมตัวนำคลื่นช็อกจากการระเบิดนิวตรอนกระตุ้นต่ำและเมื่อสัมผัสกับรังสีนิวตรอนในช่วงวินาทีของระเบิดนิวเคลียร์ งานบ่อ น้ำไม่ " เปิดใช้งาน " หรือเป็นกัมมันตรังสี สองอะตอมในน้ำ ไฮโดรเจน และออกซิเจน สามารถดูดซับนิวตรอนที่พิเศษ และเป็นเสรีไทย oxygen-17 ตามลำดับทั้งสองซึ่งเป็นไอโซโทปที่เสถียร แม้ oxygen-18 เป็นมั่นคง อะตอมกัมมันตรังสีได้ผลถ้าอะตอมไฮโดรเจนสองอะตอมออกซิเจนดูดซับนิวตรอน ดูดซับออกซิเจนผ่านสามนิวตรอนหรือนิวตรอนพลังงานสูง ( n-p ) ปฏิกิริยาในการผลิตสั้น nitrogen-16 . ในสถานการณ์โดยทั่วไปน่าจับหลาย เช่น ในตัวเลขที่สำคัญในเวลาสั้น ๆของปฏิกิริยานิวเคลียร์ปราดเปรียวรอบระเบิดมันน้อยมาก พวกเขาจะค่อนข้างสูงเมื่อน้ำอย่างต่อเนื่อง แผ่เป็นวงปิดของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์สถานการณ์ระเบิดใต้น้ำส่วนใหญ่เกิดขึ้นในน้ำทะเล ไม่สดหรือน้ำบริสุทธิ์ เกลือ ซึ่งแตกต่างจากน้ำ พร้อมดูดซับนิวตรอนใน sodium-23 และ chlorine-35 อะตอม ซึ่งเปลี่ยนไปเป็นไอโซโทปกัมมันตรังสี sodium-24 มีครึ่งชีวิตประมาณ 15 ชั่วโมง ในขณะที่ chlorine-36 ( ซึ่งมีภาพตัดขวางการดูดซึมลดลง ) 300000 ปี ; โซเดียมจึงมีสารปนเปื้อนที่อันตรายที่สุด เหล่านี้โดยทั่วไปมีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีหลักในการระเบิดใต้น้ำ ; อื่น ๆเป็นส่วนผสมตามปกติของการฉายรังสีแร่ธาตุ , ปะการัง , ไม่ได้ใช้เชื้อเพลิงนิวเคลียร์และระเบิดกรณีส่วนประกอบที่มีอยู่ในผิวระเบิดนิวเคลียร์ออกมา อุ้มในการระงับหรือละลายในน้ำ จึงล้วนกลั่นหรือระเหยน้ำ ( เมฆ ความชื้น และการตกตะกอน ) ขัดเกลามันปนเปื้อนรังสี ได้แก่ เกลือ กัมมันตรังสี