- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Education － China’s most important
Education － China’s most important economic weapon
15 March 2014
Authors: Eva Huang, John Benson & Ying Zhu, University of South Australia
The Chinese education sector is the largest globally. In 2012, it had nearly 200-million full-time students. With admission to the World Trade Organization and the further opening of the Chinese market, coupled with parents’ high expectations of and investment in education and the failure of the current Chinese education system to meet people’s needs, the Chinese education sector has been, and will continue to be, an attractive business for international educational institutions in the near future.
Traditionally, Chinese people have been highly appreciative of the role of education in development. This tradition was strengthened by the introduction of the One-Child Policy which took effect in the late 1970s. Parents usually have huge expectations for their only child and are often willing to sacrifice whatever they can afford to give their child the best opportunities for educational success. Educational expenses comprise a large and increasing proportion of income expenditure for households. For example, parents in most cities spent at least one third of their household income on their children’s education, and, in some cities, the proportion can account for half of household income. In addition to school-related expenditures, after-school extra curriculum activities, such as piano, maths, dancing, and English lessons, represent an increasing proportion of family education expenditure.
The national obsession with education is also reflected in government policy. At the very beginning of the period of economic reform, Deng Xiaoping viewed education as the foundation for the ‘Four Modernisations’: modern agriculture, industry, national defence, and science and technology. In 1983 he proposed ‘Three Orientations’ for the Chinese education system — ‘education must be oriented to modernisation, to the world, and to the future’. In the same year, the Central Committee of the Chinese Communist Party and the State Council promulgated the Outline of Education Reform and Development in China, stressing ‘a strong nation lies in its education and a strong education system lies in its teachers’.
Later, in 1997, the 15th National Congress of the Communist Party decided that the national development strategy would be based on science and education. In 2004, the State Council issued The Action Plan for Invigorating Education 2003 to 2007, which placed education as the top strategic priority for the development of a modern China. According to the National Statistics Bureau of China (2012), the Chinese government has substantially increased the level of investment in education since 2006 (from 5,161 billion Yuan (2.82 per cent of GDP) in 2005 to 20,772 (4 per cent of GDP) billion Yuan in 2012). More recently, in 2010, the Ministry of Education enacted the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010-2020), which was aimed at transforming China into a leading knowledge- and technology-based country.
The Chinese education system follows the 6–3–3–3/4 model (6-year primary school, 3-year junior middle school, 3-year senior middle school/vocational school, and either 2- or 3-year college or 4-year university). Attending 9 years of schooling (6-year primary school and 3-year junior middle school) is obligatory for all children under the Compulsory Education Law (1986, 2006). Students in the compulsory education stage usually go to schools within their household registration system. Once finishing primary school education, students usually go on to a junior middle school. However, after junior middle school, students undertake a high school entrance examination (zhongkao), competing for limited places in key senior middle schools, which are almost the only route to key universities.
Career progression for teachers in China happens on a competitive basis, pushing principals and teachers to work hard to achieve better performance. Highly performing principals and teachers are more likely to be promoted and better rewarded. For those not performing well, their chances of career progression are limited. Moreover, the adoption of performance-based pay means that under-achievers not only lose face but also receive less pay. Quite often, student test results are the most critical, if not the only, indicator of teachers’ and students’ performance. As such, teachers and students work extremely hard to improve their test results.
The emphasis on tests has led to Chinese students ranking among the best globally on test results. For example, in the Program for International Student Assessment organised by the OECD every three years, Chinese students from Shanghai in 2009 achieved the best results in mathematics, science and reading. Similar results were achieved in 2012.
Nevertheless, the focus on student test results, which require students to memorise, regurgitate information and follow instructions, has resulted in a lack of critical thinking, creativeness and problem-solving ability among students. This deficiency has been a considerable concern for the Chinese government which aims to build a sustainable and prosperous society based on education and science. Consequently, more radical educational reforms have been conducted following the launch of the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010–2020).
The development of the education system has allowed for the training of more professionals and skilled workers to meet the needs of the changing economy. The supply of this educated workforce has also helped boost growth. Education in China is not only big business for public and private investors: it is the key to China’s economic dynamism.
Eva Huang was a teacher in China and has recently completed her PhD on the Chinese education system at the University of South Australia.
15 March 2014
Authors: Eva Huang, John Benson & Ying Zhu, University of South Australia
The Chinese education sector is the largest globally. In 2012, it had nearly 200-million full-time students. With admission to the World Trade Organization and the further opening of the Chinese market, coupled with parents’ high expectations of and investment in education and the failure of the current Chinese education system to meet people’s needs, the Chinese education sector has been, and will continue to be, an attractive business for international educational institutions in the near future.
Traditionally, Chinese people have been highly appreciative of the role of education in development. This tradition was strengthened by the introduction of the One-Child Policy which took effect in the late 1970s. Parents usually have huge expectations for their only child and are often willing to sacrifice whatever they can afford to give their child the best opportunities for educational success. Educational expenses comprise a large and increasing proportion of income expenditure for households. For example, parents in most cities spent at least one third of their household income on their children’s education, and, in some cities, the proportion can account for half of household income. In addition to school-related expenditures, after-school extra curriculum activities, such as piano, maths, dancing, and English lessons, represent an increasing proportion of family education expenditure.
The national obsession with education is also reflected in government policy. At the very beginning of the period of economic reform, Deng Xiaoping viewed education as the foundation for the ‘Four Modernisations’: modern agriculture, industry, national defence, and science and technology. In 1983 he proposed ‘Three Orientations’ for the Chinese education system — ‘education must be oriented to modernisation, to the world, and to the future’. In the same year, the Central Committee of the Chinese Communist Party and the State Council promulgated the Outline of Education Reform and Development in China, stressing ‘a strong nation lies in its education and a strong education system lies in its teachers’.
Later, in 1997, the 15th National Congress of the Communist Party decided that the national development strategy would be based on science and education. In 2004, the State Council issued The Action Plan for Invigorating Education 2003 to 2007, which placed education as the top strategic priority for the development of a modern China. According to the National Statistics Bureau of China (2012), the Chinese government has substantially increased the level of investment in education since 2006 (from 5,161 billion Yuan (2.82 per cent of GDP) in 2005 to 20,772 (4 per cent of GDP) billion Yuan in 2012). More recently, in 2010, the Ministry of Education enacted the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010-2020), which was aimed at transforming China into a leading knowledge- and technology-based country.
The Chinese education system follows the 6–3–3–3/4 model (6-year primary school, 3-year junior middle school, 3-year senior middle school/vocational school, and either 2- or 3-year college or 4-year university). Attending 9 years of schooling (6-year primary school and 3-year junior middle school) is obligatory for all children under the Compulsory Education Law (1986, 2006). Students in the compulsory education stage usually go to schools within their household registration system. Once finishing primary school education, students usually go on to a junior middle school. However, after junior middle school, students undertake a high school entrance examination (zhongkao), competing for limited places in key senior middle schools, which are almost the only route to key universities.
Career progression for teachers in China happens on a competitive basis, pushing principals and teachers to work hard to achieve better performance. Highly performing principals and teachers are more likely to be promoted and better rewarded. For those not performing well, their chances of career progression are limited. Moreover, the adoption of performance-based pay means that under-achievers not only lose face but also receive less pay. Quite often, student test results are the most critical, if not the only, indicator of teachers’ and students’ performance. As such, teachers and students work extremely hard to improve their test results.
The emphasis on tests has led to Chinese students ranking among the best globally on test results. For example, in the Program for International Student Assessment organised by the OECD every three years, Chinese students from Shanghai in 2009 achieved the best results in mathematics, science and reading. Similar results were achieved in 2012.
Nevertheless, the focus on student test results, which require students to memorise, regurgitate information and follow instructions, has resulted in a lack of critical thinking, creativeness and problem-solving ability among students. This deficiency has been a considerable concern for the Chinese government which aims to build a sustainable and prosperous society based on education and science. Consequently, more radical educational reforms have been conducted following the launch of the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010–2020).
The development of the education system has allowed for the training of more professionals and skilled workers to meet the needs of the changing economy. The supply of this educated workforce has also helped boost growth. Education in China is not only big business for public and private investors: it is the key to China’s economic dynamism.
Eva Huang was a teacher in China and has recently completed her PhD on the Chinese education system at the University of South Australia.
0/5000
การศึกษา - อาวุธทางเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของจีน15 2014 มีนาคม ผู้เขียน: หวง Eva จอห์นเบนสัน และหยิง Zhu มหาวิทยาลัยเซาท์ออสเตรเลียภาคการศึกษาที่จีนเป็นใหญ่ที่สุดทั่วโลก ใน 2012 มันมีเกือบ 200 - ล้านนักเรียนเต็มเวลา มีเข้าองค์การการค้าโลกและการเพิ่มเติมเปิดตลาดจีน ควบคู่ไปกับความคาดหวังที่สูงของพ่อแม่และการลงทุนในการศึกษาและความล้มเหลวของระบบการศึกษาจีนปัจจุบันเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชน ภาคการศึกษาที่จีนแล้ว และจะยังคง ธุรกิจที่น่าสนใจสำหรับสถาบันการศึกษานานาชาติในอนาคต ประเพณี คนจีนได้สูง appreciative ของบทบาทของการศึกษาในการพัฒนา ประเพณีนี้มีความเข้มแข็ง โดยการแนะนำนโยบายหนึ่งลูกซึ่งได้ผลในปลายทศวรรษที่ 1970 ผู้ปกครองมักมีความคาดหวังมากสำหรับลูกเท่านั้น และมักยินดีเสียสละสิ่งที่พวกเขาสามารถให้ลูกโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับความสำเร็จทางการศึกษา ค่าใช้จ่ายในการศึกษาประกอบด้วยสัดส่วนขนาดใหญ่ และการเพิ่มขึ้นของรายได้รายจ่ายในครัวเรือน ตัวอย่าง ผู้ปกครองในเมืองส่วนใหญ่ใช้น้อยหนึ่งในสามของรายได้ของพวกเขาในการศึกษาของบุตร และ ในบางเมือง สัดส่วนสามารถบัญชีสำหรับครึ่งหนึ่งของรายได้ในครัวเรือน นอกจากนี้ถึงโรงเรียนเกี่ยวกับค่าใช้จ่าย หลังโรงเรียนเสริมหลักสูตรกิจกรรม เปียโน คณิตศาสตร์ เต้นรำ และบท เรียนภาษาอังกฤษ แสดงถึงการเพิ่มสัดส่วนรายจ่ายของครอบครัวศึกษาครอบงำ ด้วยการศึกษาแห่งชาติยังได้สะท้อนอยู่ในนโยบายรัฐบาล ที่เริ่มต้นของรอบระยะเวลาของการปฏิรูปทางเศรษฐกิจ เต็ง Xiaoping ดูศึกษาเป็นรากฐานสำหรับ 'Modernisations 4': เกษตรสมัยใหม่ อุตสาหกรรม ป้องกัน ประเทศ และวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี ในปี 1983 เขาเสนอ 'สามแนว' ระบบการศึกษาจีน — 'การศึกษาต้องมุ่งเน้น modernisation โลก และอนาคต' ในปีเดียวกัน กรรมการศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและรัฐสภา promulgated เค้าร่างของศึกษาปฏิรูปและพัฒนาในประเทศจีน ย้ำ 'ประเทศที่แข็งแกร่งอยู่ในการศึกษา และระบบการศึกษาที่แข็งแกร่งอยู่ในตัวครู'.ภายหลัง ในปี 1997 คองเกรส 15 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งตัดสินใจว่า จะใช้กลยุทธ์พัฒนาชาติวิทยาศาสตร์และการศึกษา ในปี 2004 สภารัฐออกแผนปฏิบัติการสดชื่นศึกษา 2003 2007 ที่ทำการศึกษาเป็นความสำคัญทางยุทธศาสตร์ด้านการพัฒนาของจีนสมัยใหม่ ตามชาติสถิติสำนักของจีน (2012), รัฐบาลจีนได้มากขึ้นระดับของการลงทุนในการศึกษาที่ 2549 (จาก 5,161 พันล้านหยวน (2.82 ร้อยละของ GDP) ในปี 2005 กับ 20,772 (4 ร้อยละของ GDP) พันล้านหยวนในปี 2012) เมื่อเร็ว ๆ นี้ ใน 2010 กระทรวงศึกษาธิการตราเค้าจีนวางแผนแห่งชาติกลาง Long-term ที่ ปฏิรูปการศึกษา และพัฒนา (2010-2020), ซึ่งมุ่งเปลี่ยนจีนเข้าสู่ประเทศชั้นนำตามความรู้ และเทคโนโลยีระบบการศึกษาจีนตามแบบ 6 – 3 – 3 – 3/4 (ประถมศึกษา 6 ปี 3 ปีสำหรับเด็กมัธยม โรงเรียน 3 ปีอาวุโสมัธยม/อาชีวศึกษา และ 2 - หรือ 3 ปีวิทยาลัย หรือมหาวิทยาลัย 4 ปี) เข้าปีที่ 9 ของ schooling (ประถมศึกษา 6 ปีและ 3 ปีสำหรับเด็กมัธยม) เป็นจักรยานสำหรับเด็กทั้งหมดภายใต้กฎหมายการศึกษาภาคบังคับ (1986, 2006) ในขั้นตอนการศึกษาภาคบังคับที่นักเรียนมักไปโรงเรียนภายในระบบทะเบียนบ้านของพวกเขา เมื่อจบประถมศึกษา นักเรียนมักจะไปโรงเรียนกลางห้อง อย่างไรก็ตาม หลังสำหรับเด็กมัธยม นักเรียนดำเนินการสอบเข้าโรงเรียนมัธยม (zhongkao), แข่งขันในสถานที่จำกัดในหลักอาวุโสกลางโรงเรียน ที่เกือบเส้นทางเฉพาะมหาวิทยาลัยที่สำคัญความก้าวหน้าอาชีพสำหรับครูผู้สอนในจีนเกิดขึ้นบนพื้นฐานแข่งขัน ผลักดันหลักและครูทำงานอย่างหนักเพื่อให้บรรลุประสิทธิภาพที่ดีขึ้น คำหลักและครูมีแนวโน้มที่จะส่งเสริม และรับรางวัลดี สำหรับผู้ที่ไม่ได้ทำดี โอกาสความก้าวหน้าในอาชีพมีจำกัด ยิ่งไปกว่านั้น ยอมรับประสิทธิภาพการทำงานตามค่าจ้างหมายความ ว่า achievers น้อยไม่เสียหน้า แต่ได้ รับค่าจ้างน้อยกว่า ค่อนข้างบ่อย ผลการทดสอบนักเรียนเป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญที่สุด ถ้าไม่เฉพาะ ประสิทธิภาพการทำงานของครูและนักเรียน เช่น ครูและนักเรียนได้มากหนักเพื่อปรับปรุงผลการทดสอบของพวกเขาเน้นทดสอบนำจีนนักเรียนอันดับที่ดีที่สุดทั่วโลกในผลทดสอบ ตัวอย่าง ในโปรแกรมสำหรับการประเมินนักเรียนนานาชาติที่จัด โดย OECD ทุกสามปี นักเรียนจีนจากเซี่ยงไฮ้ในปี 2552 ได้ผลดีสุดในวิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และการอ่าน คล้ายกันสำเร็จใน 2012เน้นนักเรียนผลการทดสอบ ซึ่งต้องเรียน memorise, regurgitate ข้อมูล และทำตามคำแนะนำ แต่ มีผลในการขาดวิจารณญาณ คิดสร้างสรรค์ และความสามารถในการแก้ปัญหาระหว่างเรียน ขาดนี้แล้วกังวลมากสำหรับรัฐบาลจีนซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสังคมที่ยั่งยืน และเจริญตามการศึกษาและวิทยาศาสตร์ ดังนั้น ปฏิรูปการศึกษาที่รุนแรงขึ้นได้ดำเนินตามการเปิดตัวของเค้าจีนวางแผนแห่งชาติกลาง Long-term ที่ ปฏิรูปการศึกษา และพัฒนา (2010-2020)การพัฒนาระบบการศึกษาได้รับอนุญาตสำหรับการฝึกอบรมอย่างมืออาชีพและฝีมือแรงงานเพื่อตอบสนองความต้องการของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ อุปทานของแรงงานศึกษานี้ได้นอกจากนี้ยังช่วยเพิ่มการเจริญเติบโต การศึกษาในประเทศจีนไม่เพียงธุรกิจขนาดใหญ่สำหรับนักลงทุน และเอกชน: เป็นคีย์เพื่อสามัคคีเศรษฐกิจของจีนEva หวงถูกครูในประเทศจีน และเสร็จสมบูรณ์ล่าสุดของเธอระดับปริญญาเอกในระบบการศึกษาจีนที่มหาวิทยาลัยของเซาท์ออสเตรเลีย
การแปล กรุณารอสักครู่..
Education － China’s most important economic weapon
15 March 2014
Authors: Eva Huang, John Benson & Ying Zhu, University of South Australia
The Chinese education sector is the largest globally. In 2012, it had nearly 200-million full-time students. With admission to the World Trade Organization and the further opening of the Chinese market, coupled with parents’ high expectations of and investment in education and the failure of the current Chinese education system to meet people’s needs, the Chinese education sector has been, and will continue to be, an attractive business for international educational institutions in the near future.
Traditionally, Chinese people have been highly appreciative of the role of education in development. This tradition was strengthened by the introduction of the One-Child Policy which took effect in the late 1970s. Parents usually have huge expectations for their only child and are often willing to sacrifice whatever they can afford to give their child the best opportunities for educational success. Educational expenses comprise a large and increasing proportion of income expenditure for households. For example, parents in most cities spent at least one third of their household income on their children’s education, and, in some cities, the proportion can account for half of household income. In addition to school-related expenditures, after-school extra curriculum activities, such as piano, maths, dancing, and English lessons, represent an increasing proportion of family education expenditure.
The national obsession with education is also reflected in government policy. At the very beginning of the period of economic reform, Deng Xiaoping viewed education as the foundation for the ‘Four Modernisations’: modern agriculture, industry, national defence, and science and technology. In 1983 he proposed ‘Three Orientations’ for the Chinese education system — ‘education must be oriented to modernisation, to the world, and to the future’. In the same year, the Central Committee of the Chinese Communist Party and the State Council promulgated the Outline of Education Reform and Development in China, stressing ‘a strong nation lies in its education and a strong education system lies in its teachers’.
Later, in 1997, the 15th National Congress of the Communist Party decided that the national development strategy would be based on science and education. In 2004, the State Council issued The Action Plan for Invigorating Education 2003 to 2007, which placed education as the top strategic priority for the development of a modern China. According to the National Statistics Bureau of China (2012), the Chinese government has substantially increased the level of investment in education since 2006 (from 5,161 billion Yuan (2.82 per cent of GDP) in 2005 to 20,772 (4 per cent of GDP) billion Yuan in 2012). More recently, in 2010, the Ministry of Education enacted the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010-2020), which was aimed at transforming China into a leading knowledge- and technology-based country.
The Chinese education system follows the 6–3–3–3/4 model (6-year primary school, 3-year junior middle school, 3-year senior middle school/vocational school, and either 2- or 3-year college or 4-year university). Attending 9 years of schooling (6-year primary school and 3-year junior middle school) is obligatory for all children under the Compulsory Education Law (1986, 2006). Students in the compulsory education stage usually go to schools within their household registration system. Once finishing primary school education, students usually go on to a junior middle school. However, after junior middle school, students undertake a high school entrance examination (zhongkao), competing for limited places in key senior middle schools, which are almost the only route to key universities.
Career progression for teachers in China happens on a competitive basis, pushing principals and teachers to work hard to achieve better performance. Highly performing principals and teachers are more likely to be promoted and better rewarded. For those not performing well, their chances of career progression are limited. Moreover, the adoption of performance-based pay means that under-achievers not only lose face but also receive less pay. Quite often, student test results are the most critical, if not the only, indicator of teachers’ and students’ performance. As such, teachers and students work extremely hard to improve their test results.
The emphasis on tests has led to Chinese students ranking among the best globally on test results. For example, in the Program for International Student Assessment organised by the OECD every three years, Chinese students from Shanghai in 2009 achieved the best results in mathematics, science and reading. Similar results were achieved in 2012.
Nevertheless, the focus on student test results, which require students to memorise, regurgitate information and follow instructions, has resulted in a lack of critical thinking, creativeness and problem-solving ability among students. This deficiency has been a considerable concern for the Chinese government which aims to build a sustainable and prosperous society based on education and science. Consequently, more radical educational reforms have been conducted following the launch of the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010–2020).
The development of the education system has allowed for the training of more professionals and skilled workers to meet the needs of the changing economy. The supply of this educated workforce has also helped boost growth. Education in China is not only big business for public and private investors: it is the key to China’s economic dynamism.
Eva Huang was a teacher in China and has recently completed her PhD on the Chinese education system at the University of South Australia.
15 March 2014
Authors: Eva Huang, John Benson & Ying Zhu, University of South Australia
The Chinese education sector is the largest globally. In 2012, it had nearly 200-million full-time students. With admission to the World Trade Organization and the further opening of the Chinese market, coupled with parents’ high expectations of and investment in education and the failure of the current Chinese education system to meet people’s needs, the Chinese education sector has been, and will continue to be, an attractive business for international educational institutions in the near future.
Traditionally, Chinese people have been highly appreciative of the role of education in development. This tradition was strengthened by the introduction of the One-Child Policy which took effect in the late 1970s. Parents usually have huge expectations for their only child and are often willing to sacrifice whatever they can afford to give their child the best opportunities for educational success. Educational expenses comprise a large and increasing proportion of income expenditure for households. For example, parents in most cities spent at least one third of their household income on their children’s education, and, in some cities, the proportion can account for half of household income. In addition to school-related expenditures, after-school extra curriculum activities, such as piano, maths, dancing, and English lessons, represent an increasing proportion of family education expenditure.
The national obsession with education is also reflected in government policy. At the very beginning of the period of economic reform, Deng Xiaoping viewed education as the foundation for the ‘Four Modernisations’: modern agriculture, industry, national defence, and science and technology. In 1983 he proposed ‘Three Orientations’ for the Chinese education system — ‘education must be oriented to modernisation, to the world, and to the future’. In the same year, the Central Committee of the Chinese Communist Party and the State Council promulgated the Outline of Education Reform and Development in China, stressing ‘a strong nation lies in its education and a strong education system lies in its teachers’.
Later, in 1997, the 15th National Congress of the Communist Party decided that the national development strategy would be based on science and education. In 2004, the State Council issued The Action Plan for Invigorating Education 2003 to 2007, which placed education as the top strategic priority for the development of a modern China. According to the National Statistics Bureau of China (2012), the Chinese government has substantially increased the level of investment in education since 2006 (from 5,161 billion Yuan (2.82 per cent of GDP) in 2005 to 20,772 (4 per cent of GDP) billion Yuan in 2012). More recently, in 2010, the Ministry of Education enacted the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010-2020), which was aimed at transforming China into a leading knowledge- and technology-based country.
The Chinese education system follows the 6–3–3–3/4 model (6-year primary school, 3-year junior middle school, 3-year senior middle school/vocational school, and either 2- or 3-year college or 4-year university). Attending 9 years of schooling (6-year primary school and 3-year junior middle school) is obligatory for all children under the Compulsory Education Law (1986, 2006). Students in the compulsory education stage usually go to schools within their household registration system. Once finishing primary school education, students usually go on to a junior middle school. However, after junior middle school, students undertake a high school entrance examination (zhongkao), competing for limited places in key senior middle schools, which are almost the only route to key universities.
Career progression for teachers in China happens on a competitive basis, pushing principals and teachers to work hard to achieve better performance. Highly performing principals and teachers are more likely to be promoted and better rewarded. For those not performing well, their chances of career progression are limited. Moreover, the adoption of performance-based pay means that under-achievers not only lose face but also receive less pay. Quite often, student test results are the most critical, if not the only, indicator of teachers’ and students’ performance. As such, teachers and students work extremely hard to improve their test results.
The emphasis on tests has led to Chinese students ranking among the best globally on test results. For example, in the Program for International Student Assessment organised by the OECD every three years, Chinese students from Shanghai in 2009 achieved the best results in mathematics, science and reading. Similar results were achieved in 2012.
Nevertheless, the focus on student test results, which require students to memorise, regurgitate information and follow instructions, has resulted in a lack of critical thinking, creativeness and problem-solving ability among students. This deficiency has been a considerable concern for the Chinese government which aims to build a sustainable and prosperous society based on education and science. Consequently, more radical educational reforms have been conducted following the launch of the Outline of China’s National Plan for Medium and Long-term Education Reform and Development (2010–2020).
The development of the education system has allowed for the training of more professionals and skilled workers to meet the needs of the changing economy. The supply of this educated workforce has also helped boost growth. Education in China is not only big business for public and private investors: it is the key to China’s economic dynamism.
Eva Huang was a teacher in China and has recently completed her PhD on the Chinese education system at the University of South Australia.
การแปล กรุณารอสักครู่..
การศึกษา－จีนเป็นอาวุธสำคัญที่สุดของเศรษฐกิจ 15 มีนาคม 2014
เขียน : Eva Huang , จอห์นเบนสัน&ยองซู มหาวิทยาลัยทางใต้ของประเทศออสเตรเลีย
ภาคการศึกษาจีนเป็นที่ใหญ่ที่สุดทั่วโลก ในปี 2012 ก็มีนักเรียนเกือบ 200 ล้านเต็ม กับเข้าสู่องค์การการค้าโลกและการเปิดต่อไปของตลาดจีนคู่กับพ่อแม่คาดหวังสูง และการลงทุนด้านการศึกษา และความล้มเหลวของระบบการศึกษาในปัจจุบันจีนเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชน ภาคการศึกษาของจีนได้รับและจะยังคงเป็นธุรกิจที่น่าสนใจต่างประเทศ สถาบันการศึกษาในใกล้อนาคต
ผ้าคนจีนได้ขอชื่นชมบทบาทของการศึกษาในการพัฒนา ประเพณีนี้มีความเข้มแข็งโดยการแนะนำของเด็กหนึ่งนโยบายซึ่งมีผลบังคับในปลายทศวรรษ พ่อแม่มักจะมีความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่สำหรับเด็กของพวกเขาและมักจะเต็มใจที่จะเสียสละสิ่งที่พวกเขาสามารถที่จะให้เด็กของพวกเขามีโอกาสที่ดีที่สุดเพื่อความสำเร็จในการศึกษาexpenses educational comprise a proportion โดยธรรมชาติแต่แต่ของ income expenditure for households . ตัวอย่างเช่น ผู้ปกครองในเมืองส่วนใหญ่ใช้เวลาอย่างน้อย 1 ใน 3 ของรายได้ของพวกเขาในการศึกษาของบุตรหลาน และในบางเมือง มีสามารถบัญชีสำหรับครึ่งหนึ่งของรายได้ครัวเรือน นอกเหนือไปจากโรงเรียนที่เกี่ยวข้องกับการใช้จ่าย หลังโรงเรียนเสริมหลักสูตรกิจกรรม
เขียน : Eva Huang , จอห์นเบนสัน&ยองซู มหาวิทยาลัยทางใต้ของประเทศออสเตรเลีย
ภาคการศึกษาจีนเป็นที่ใหญ่ที่สุดทั่วโลก ในปี 2012 ก็มีนักเรียนเกือบ 200 ล้านเต็ม กับเข้าสู่องค์การการค้าโลกและการเปิดต่อไปของตลาดจีนคู่กับพ่อแม่คาดหวังสูง และการลงทุนด้านการศึกษา และความล้มเหลวของระบบการศึกษาในปัจจุบันจีนเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชน ภาคการศึกษาของจีนได้รับและจะยังคงเป็นธุรกิจที่น่าสนใจต่างประเทศ สถาบันการศึกษาในใกล้อนาคต
ผ้าคนจีนได้ขอชื่นชมบทบาทของการศึกษาในการพัฒนา ประเพณีนี้มีความเข้มแข็งโดยการแนะนำของเด็กหนึ่งนโยบายซึ่งมีผลบังคับในปลายทศวรรษ พ่อแม่มักจะมีความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่สำหรับเด็กของพวกเขาและมักจะเต็มใจที่จะเสียสละสิ่งที่พวกเขาสามารถที่จะให้เด็กของพวกเขามีโอกาสที่ดีที่สุดเพื่อความสำเร็จในการศึกษาexpenses educational comprise a proportion โดยธรรมชาติแต่แต่ของ income expenditure for households . ตัวอย่างเช่น ผู้ปกครองในเมืองส่วนใหญ่ใช้เวลาอย่างน้อย 1 ใน 3 ของรายได้ของพวกเขาในการศึกษาของบุตรหลาน และในบางเมือง มีสามารถบัญชีสำหรับครึ่งหนึ่งของรายได้ครัวเรือน นอกเหนือไปจากโรงเรียนที่เกี่ยวข้องกับการใช้จ่าย หลังโรงเรียนเสริมหลักสูตรกิจกรรม
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- ฉันอยากให้คุณมาเที่ยวเมืองไทย
- วันเกิดพระเยซู
- to addsurelyto wist
- ไม่อยากอาบน้ำ
- ฉันไม่อยากให้คนที่ขโมยไปเห็นรูปที่ส่งให้
- ต่อไปขอเชิญพบกับการแสดงของเราได้เลยค่ะ
- was studied by xps in comparison
- วันเกิดพระเยซู
- นะ พัท
- You was all your life crazy?
- รูปที่ 2 ลักษณะทางกายภาพของเมล็ดถั่ว A)
- Disneyland ticket price card 350 HK$ ,th
- I miss him too
- Oh no which Handy You have it☺ yes YouTu
- was studied by xps
- on the grain
- การเรียงลำดับรูปภาพและเหตุการณ์
- ฝันดีค่ะ.ฉันกอดคุณทุกๆครั้งที่คุณนอนหลับ
- I want someone who will stay with me no
- และไปถึงมาเลเชียก็มีปัญหาต่างๆ
- อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยที่สุด
- อาการ
- อากาศที่นั่นคงหนาวมากๆ รักษาสุขภาพ
- คุณยังรู้สึกตื่น
