The Constitutional Court concludes

The Constitutional Court concludes that section 32 of the Constitution provides for the
general principle protecting the rights and liberties of persons against retroactive application of
criminal law and criminal punishment unless he or she has committed an act which constituted an offense at the time it was committed. Additionally, the penalty imposed shall not exceed the
penalty provided by the law in force at the time the offense was committed. The underlying
rationale of the Anti-Money Laundering Act as stated in its accompanying principle is to combat
crime and provide measures to deter the economic motive for committing financial crimes. In
furtherance of this objective, the law provides for two separate enforcement schemes. One is
the creation of the criminal offense of money laundering for which an offender can be criminally
prosecuted. The other remedy is to bring a civil proceeding for forfeiture against the asset
involved in the offense of money laundering. A civil action of forfeiture provides for a shifting
burden of proof and contains different assumptions than those contained in the criminal
measure and does not amount to a criminal prosecution of an offender. A civil forfeiture action is
against property and is not a criminal prosecution against a person. Therefore, a civil forfeiture
action does not violate or conflict with section 32 of the Constitution at all.
The Constitutional Court concludes that section 29 of the Constitution protects the rights
and liberties from infringement except by virtue of the provisions of the law specifically enacted
for the purpose determined by the Constitution and only to the extent necessary. Section 48 of
the Constitution protects the right of ownership of property from restriction except as provided
by law. The deprivation of property rights resulting from the application of Chapter 6 of Anti-
Money Laundering Act, sections 48 through 59, are lawful measures implemented by the
Government necessary to protect the security of the public. Therefore, the procedures set forth
in sections 48 through section 59 of the Anti-Money Laundering Act do not violate sections 29
and section 48 of the Constitution.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศาลรัฐธรรมนูญสรุปว่า หัวข้อ 32 ของรัฐธรรมนูญให้สำหรับการหลักการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของบุคคลกับผลประยุกต์ทั่วไปกฎหมายอาญาและโทษทางอาญาเว้นแต่เขาหรือเธอได้กำหนดกฎหมายที่ทะลักต้องหาเวลาที่ถูกกำหนดให้ นอกจากนี้ บังคับกำหนดโทษไม่เกินลงโทษโดยกฎหมายบังคับใช้ในขณะที่การกระทำความผิดถูกส่ง ต้นแบบเหตุผลป้องกันและฟอกเงินตามพระราชบัญญัติตามที่ระบุไว้ในหลักการมาคือการ ต่อสู้อาชญากรรม และมีมาตรการแรงจูงใจทางเศรษฐกิจสำหรับการยอมรับทางการเงินอาชญากรรมที่ขัดขวางการ ในส่งวัตถุประสงค์นี้ กฎหมายทางสำหรับแผนการบังคับใช้ที่แยกต่างหากสอง หนึ่งคือการสร้างการกระทำความผิดทางอาญาการฟอกเงินซึ่งมีผู้สามารถ criminallyลงโทษ แก้ไขอื่น ๆ จะนำต่อพลเรือนสำหรับ forfeiture กับสินทรัพย์เกี่ยวข้องในการกระทำความผิดการฟอกเงิน การดำเนินการประมวลกฎหมายแพ่งของ forfeiture แสดงแบบเลื่อนลอยหลักฐานของภาระงาน และประกอบด้วยสมมติฐานที่แตกต่างกว่าที่มีอยู่ในอาชญากรวัด และจำนวนที่จะดำเนินคดีอาญาของผู้ที่ ดำเนิน forfeiture แพ่งกับคุณสมบัติ และไม่มีการฟ้องร้องทางอาญาต่อบุคคลนั้น ดังนั้น แพ่ง forfeitureการดำเนินการไม่ฝ่าฝืน หรือขัดแย้งกับส่วน 32 ของรัฐธรรมนูญทั้งหมดศาลรัฐธรรมนูญสรุปว่า ส่วน 29 ของรัฐธรรมนูญปกป้องสิทธิและเสรีภาพจากละเมิดยกเว้นบทบัญญัติของกฎหมายที่ตราขึ้นโดยอาศัยสำหรับวัตถุประสงค์ที่กำหนด โดยรัฐธรรมนูญ และเพียงเท่าที่จำเป็น 48 ในส่วนของรัฐธรรมนูญปกป้องสิทธิของความเป็นเจ้าของทรัพย์สินจากข้อจำกัดยกเว้นเป็นการให้ตามกฎหมาย ที่มาของสิทธิที่เกิดจากแอพลิเคชันของบทที่ 6 ของ Anti-พ.ร.บ.ฟอกเงิน ส่วน 48 ผ่าน 59 เป็นมาตรการที่ดำเนินการโดยชอบด้วยกฎหมายรัฐบาลจำเป็นต้องรักษาความปลอดภัยของประชาชน ดังนั้น ขั้นตอนที่กำหนดไว้ในส่วน 48 ผ่านส่วน 59 พ.ร.บ.ฟอกเงินป้องกันไม่ละเมิดส่วน 29และส่วน 48 ของรัฐธรรมนูญ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศาลรัฐธรรมนูญสรุปว่ามาตรา 32 ของรัฐธรรมนูญให้สำหรับหลักการทั่วไปในการปกป้องสิทธิและเสรีภาพของบุคคลกับการประยุกต์ใช้ผลย้อนหลังของกฎหมายความผิดทางอาญาและการลงโทษทางอาญาเว้นแต่เขาหรือเธอมีความมุ่งมั่นการกระทำที่บัญญัติความผิดในเวลาที่มีความมุ่งมั่นที่ นอกจากนี้การลงโทษไม่เกินโทษตามที่กฎหมายบัญญัติบังคับในขณะกระทำผิดกฎหมายที่มีความมุ่งมั่น พื้นฐานเหตุผลแห่งพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินตามที่ระบุไว้ในหลักการที่มาพร้อมกับของมันคือการต่อสู้กับอาชญากรรมและให้มาตรการที่จะยับยั้งแรงจูงใจทางเศรษฐกิจการเงินก่ออาชญากรรม ในการผลักดันของวัตถุประสงค์นี้กฎหมายให้สำหรับสองรูปแบบการบังคับใช้แยกต่างหาก หนึ่งคือการสร้างความผิดทางอาญาของการฟอกเงินที่ผู้กระทำความผิดสามารถอาชญากรดำเนินคดี วิธีการรักษาอื่น ๆ ที่จะนำการดำเนินการทางแพ่งสำหรับริบกับสินทรัพย์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดกฎหมายของในการฟอกเงิน การดำเนินการทางแพ่งของริบให้สำหรับการขยับภาระการพิสูจน์และมีสมมติฐานที่แตกต่างกันกว่าที่มีอยู่ในความผิดทางอาญาวัดและไม่ได้เป็นจำนวนเงินคดีอาญาของผู้กระทำความผิด การดำเนินการริบพลเรือนกับทรัพย์สินและไม่ได้เป็นคดีอาญากับบุคคล ดังนั้นการริบพลเรือนดำเนินการไม่ละเมิดหรือความขัดแย้งกับมาตรา 32 ของรัฐธรรมนูญที่ทุกคน. ศาลรัฐธรรมนูญสรุปว่ามาตรา 29 ของรัฐธรรมนูญปกป้องสิทธิและเสรีภาพจากการละเมิดเว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติของกฎหมายที่ตราขึ้นโดยเฉพาะสำหรับวัตถุประสงค์ที่กำหนดโดยรัฐธรรมนูญและเพียงเท่าที่จำเป็น มาตรา 48 ของรัฐธรรมนูญปกป้องสิทธิของความเป็นเจ้าของทรัพย์สินจากข้อจำกัด ยกเว้นที่ให้ตามกฎหมาย ลิดรอนสิทธิในทรัพย์สินที่เกิดจากการใช้บทที่ 6 ของการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินพระราชบัญญัติส่วน48 ผ่าน 59 มีมาตรการที่ถูกต้องตามกฎหมายที่ดำเนินการโดยรัฐบาลจำเป็นที่จะต้องป้องกันความปลอดภัยของประชาชน ดังนั้นขั้นตอนที่กำหนดไว้ในส่วนที่ 48 ผ่านมาตรา 59 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินไม่ละเมิดส่วน 29 และมาตรา 48 ของรัฐธรรมนูญ