INTRODUCTIONOxidation of lipids lea

INTRODUCTION
Oxidation of lipids leads to deterioration of pork quality
by producing off-flavors (Spanier et al., 1988) and
decreased appearance, texture, and nutritive values
(Buckley et al., 1995). It is generally accepted that lipid
oxidation in meat products is initiated in the highly
unsaturated phospholipid fraction, which consists
mainly of subcellular membranes (Gray and Pearson,
1987). Dietary vitamin E (α-tocopherol acetate; VE)
supplementation delays this process (Monahan et al.,
1992; Jensen et al., 1997). Some studies have shown that increased levels of α-tocopherol in finishing pig
diets can increase lipid stability in pork (Cannon et
al., 1995b).
Asghar et al. (1991a) and Monahan et al. (1994a)
reported that feeding 200 IU/kg of VE feed results in
reduced lipid oxidation as measured by thiobarbituric
acid reactive substances (TBARS). In addition to reduced
lipid oxidation, color stability and drip loss characteristics
were enhanced in fresh pork chops. Others
have shown that high levels of VE supplementation
(300 mg/kg) in the last 60 d of finishing increased α-
tocopherol levels in tissues and reduced the production
of TBARS (Corino et al., 1999). Furthermore, feeding
VE at up to 700 mg/kg of feed improved oxidative stability
of lipids in pork by decreasing TBARS by 52% in
fresh and cooked meat during refrigerated storage, yet
little positive effect was observed on color and drip loss
characteristics (Jensen et al., 1997). However, simply
adding α-tocopherol (0 to 1,000 IU/kg) during pro cessing had little effect on lipid oxidation during frozen
storage (−18°C) for 37 wk (Channon and Trout, 2002),
suggesting α-tocopherol must be biologically integrated
into the tissue before beneficial effects can be realized.
Therefore, a study was designed to determine
whether feeding increasing levels of α-tocopherol for
various durations could affect carcass traits and oxidative
status of raw and cooked pork during short- and
long-term storage.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำออกซิเดชันของโครงการนำไปสู่ของหมูคุณภาพโดยผลิตออกรส (Spanier et al., 1988) และลักษณะลดลง พื้นผิว และค่าวิจัย(Buckley et al., 1995) โดยทั่วไปจะยอมรับกระบวนการออกซิเดชันในผลิตภัณฑ์เนื้อจะเริ่มต้นในสูงฟอสโฟลิพิดในระดับที่สมส่วน ซึ่งประกอบด้วยส่วนใหญ่ของสาร subcellular (สีเทาและ Pearson1987) . อาหารวิตามินอี (tocopherol ด้วยกองทัพ acetate VE)กระบวนการนี้เลื่อนแห้งเสริม (Monahan et al.,1992 เจนและ al., 1997) บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ด้วยกองทัพ-tocopherol ในตกแต่งเพิ่มระดับหมูอาหารสามารถเพิ่มเสถียรภาพไขมันในหมู (ปืนใหญ่ร้อยเอ็ดal., 1995b)Asghar et al. (1991a) และ al. et Monahan (1994a)รายงานว่า อาหาร 200 IU/กิโลกรัม ของ VE เลี้ยงผลออกซิเดชันของไขมันลดลงวัดจาก thiobarbituricกรดปฏิกิริยาสาร (TBARS) นอกลดลงออกซิเดชันของไขมัน ความมั่นคงสี และลักษณะหยดน้ำสูญเสียถูกเพิ่มในชิ้นเนื้อหมูสด ผู้อื่นมีแสดงที่สูงระดับแห้งเสริมได้(300 mg/kg) ใน d 60 สุดท้ายเสร็จสิ้นเพิ่มด้วยกองทัพ-tocopherol ระดับในเนื้อเยื่อ และลดการผลิตของ TBARS (Corino et al., 1999) นอกจากนี้ อาหารVE ที่ถึง 700 mg/kg ของเสถียรภาพ oxidative ปรับปรุงตัวดึงข้อมูลของโครงการในหมูโดย TBARS ลดลง 52% ในเนื้อสด และสุกในตู้เย็นและเก็บ ยังผลบวกน้อยที่สังเกตบนสูญเสียสีและหยดน้ำลักษณะ (เจนและ al., 1997) อย่างไรก็ตาม ก็เพิ่มด้วยกองทัพ-tocopherol (0-1000 IU/kg) ระหว่าง pro cessing มีผลน้อยเกิดออกซิเดชันของไขมันในระหว่างการแช่แข็งเก็บ (−18 ° C) สำหรับ 37 wk (Channon และเทราต์ 2002),แนะนำด้วยกองทัพ-tocopherol ต้องเป็นชิ้นรวมเป็นเนื้อเยื่อก่อนผลประโยชน์สามารถเป็นจริงดังนั้น การศึกษาถูกออกแบบมาเพื่อตรวจสอบว่าอาหารด้วยกองทัพ-tocopherol ในระดับเพิ่มขึ้นระยะเวลาต่าง ๆ อาจมีผลต่อลักษณะซาก และ oxidativeสถานะของ กุ้งหมูช่วงสั้น - และเก็บระยะยาว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำออกซิเดชันของไขมันที่นำไปสู่การเสื่อมสภาพของเนื้อหมูที่มีคุณภาพโดยการผลิตนอกรสชาติ(Spanier et al., 1988) และการปรากฏตัวลดลงพื้นผิวและคุณค่าทางโภชนาการ(บัคลี่ย์ et al., 1995) เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าไขมันออกซิเดชั่ในผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์จะเริ่มสูงในส่วนเรียมไม่อิ่มตัวซึ่งประกอบด้วยส่วนใหญ่ของเยื่อsubcellular (สีเทาและเพียร์สัน, 1987) วิตามินอีอาหาร (อะซิเตทαโทโคฟีรอ; VE) ความล่าช้าการเสริมกระบวนการนี้ (Monahan, et al. 1992;. เจนเซ่น, et al, 1997) บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าการเพิ่มขึ้นของระดับαโทโคฟีรอในการตกแต่งหมูอาหารที่สามารถเพิ่มความมั่นคงของไขมันในเนื้อหมู (แคนนอน et al., 1995b). Asghar et al, (1991a) และ Monahan et al, (1994a) รายงานว่าการให้อาหาร 200 IU / กิโลกรัม VE ผลอาหารในออกซิเดชันของไขมันลดลงเป็นวัดโดยthiobarbituric สารปฏิกิริยากรด (TBARS) นอกจากนี้ในการลดการเกิดออกซิเดชันของไขมันลักษณะเสถียรภาพของสีและการสูญเสียน้ำหยดได้รับการปรับปรุงในหมูสับสด อื่น ๆแสดงให้เห็นว่าระดับสูงของ VE เสริม(300 มก. / กก.) ในช่วง 60 วันของการตกแต่งที่เพิ่มขึ้นα-ระดับโทโคฟีรอในเนื้อเยื่อและลดการผลิตของTBARS (คอร์รี et al., 1999) นอกจากนี้การให้อาหารVE ที่สูงถึง 700 มิลลิกรัม / กิโลกรัมของความมั่นคงออกซิเดชันที่ดีขึ้นฟีดของไขมันในเนื้อหมูโดยการลดTBARS 52% ในเนื้อสดและปรุงสุกระหว่างการเก็บรักษาในตู้เย็นแต่ผลบวกเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นที่สังเกตสีและการสูญเสียน้ำหยดลักษณะ(เซ่นเอต al., 1997) แต่เพียงการเพิ่มαโทโคฟีรอ (0 ถึง 1,000 IU / กก.) ในระหว่างการประมวลโปรมีผลเพียงเล็กน้อยต่อการเกิดออกซิเดชันของไขมันในระหว่างการแช่แข็งการจัดเก็บข้อมูล(-18 ° C) 37 สัปดาห์ (แชนน่อนและปลาเทราท์, 2002), บอกαโทโคฟีรอจะต้อง แบบบูรณาการทางชีวภาพเข้าไปในเนื้อเยื่อก่อนที่ผลประโยชน์ที่สามารถรับรู้ได้. ดังนั้นการศึกษาได้รับการออกแบบเพื่อตรวจสอบว่าการให้อาหารระดับที่เพิ่มขึ้นของαโทโคฟีรอสำหรับระยะเวลาที่แตกต่างกันจะมีผลต่อลักษณะซากและออกซิเดชันสถานะของดิบและเนื้อหมูที่ปรุงสุกในช่วงระยะสั้นและระยะยาวการเก็บรักษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การออกซิเดชันของลิปิด

คุณภาพนำไปสู่การเสื่อมสภาพของหมู โดยผลิตจากรส ( สแปนเยอร์ et al . , 1988 ) และ
ลดลงลักษณะเนื้อสัมผัสและคุณค่าทางโภชนาการ
( Buckley et al . , 1995 ) เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า ปฏิกิริยาออกซิเดชันไขมัน
ในผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์จะเริ่มในไม่อิ่มตัวสูง

ปเศษส่วนซึ่งประกอบด้วยส่วนใหญ่ของตําแหน่งภายในเซลล์เมมเบรน ( สีเทาและเพียร์สัน
1987 )วิตามินอาหารเสริม ( แอลฟาวิตามินอี ; และความล่าช้าของกระบวนการนี้ ( ต่อ )

โมนาแฮน et al . , 1992 ; Jensen et al . , 1997 ) บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าการเพิ่มขึ้นของระดับแอลฟาโทโคเฟอรอลในอาหารสุกรขุน
สามารถเพิ่มความมั่นคงของไขมันในเนื้อหมู ( ปืนใหญ่ et
al . , 1995b )
asghar et al . ( 1991a ) และโมนาแฮน et al . ( 1994a )
รายงานว่าอาหาร 200 IU / kg ได้กินผล
ลดการออกซิเดชันของไขมันวัดโดยเท่ากับ
กรดปฏิกิริยาสาร ( ปกติ ) นอกจากลด
ปฏิกิริยาลิปิดออกซิเดชันเสถียรภาพสีและการสูญเสียในลักษณะ
จึงสับหมูสด ผู้อื่น
แสดงระดับได้ )
( 300 มิลลิกรัม / กิโลกรัม ) ในช่วง 60 D ตกแต่งแอลฟาโทโคเฟอรอล เพิ่มขึ้นในระดับเนื้อเยื่อและ

ลดการผลิตของปกติ ( โคริโน่ et al . , 1999 ) นอกจากนี้ การให้
ได้ถึง 700 มก. / กก. ป้อนการปรับปรุงเสถียรภาพต่อการเกิดออกซิเดชันของไขมันใน
หมูลดลง โดยวัดจาก 52 ใน
สดและเนื้อสุกในตู้เย็นกระเป๋า บวกเล็กน้อย ยังพบว่า สีและลักษณะ

ร่วงหยด ( เจนเซ่น et al . , 1997 ) อย่างไรก็ตาม , เพียงแค่เพิ่มแอลฟาโทโคเฟอรอล (
0 ต่อ 1000 IU / kg ) ในโปร cessing ไปมีผลต่อปฏิกิริยาออกซิเดชันของลิพิดในระหว่าง
กระเป๋าแช่เย็น ( − 18 ° C ) 37 wk ( แชนนอน และปลาเทราท์ , 2002 ) , แอลฟาโทโคเฟอรอล
จะต้องบูรณาการเข้าไปในเนื้อเยื่อชีวภาพ
ก่อนที่ผลประโยชน์ได้ตระหนัก .
ดังนั้นการศึกษาถูกออกแบบมาเพื่อตรวจสอบ
ไม่ว่าการให้เพิ่มระดับของแอลฟาโทโคเฟอรอลสำหรับ
ระยะเวลาต่าง ๆอาจส่งผลกระทบต่อลักษณะซากและภาวะออกซิเดชัน
ของดิบและสุกหมูระหว่างสั้น -
กระเป๋ายาว