Ideas will spread faster, leaping b

Ideas will spread faster, leaping borders. Poor countries will have immediate access to information that was once restricted to the industrial world and traveled only slowly, if at all, beyond it. Entire electorates will learn things that once only a few bureaucrats knew. Small companies will offer services that previously only giants could provide. In all these ways, the communications revolution is profoundly democratic and liberating, leveling the imbalance between large and small, rich and poor." The global vision that Frances Cairncross predicted in her Death of Distance appears to be upon us. We seem to live in a world that is no longer a collection of isolated, "local" nations, effectively separated by high tariff walls, poor communications networks, and mutual suspicion. It’s a world that, if you believe the most prominent proponents of globalization, is increasingly wired, informed, and, well, "flat."

It’s an attractive idea. And if publishing trends are any indication, globalization is more than just a powerful economic and political transformation; it’s a booming cottage industry. According to the U.S. Library of Congress’s catalog, in the 1990s, about 500 books were published on globalization. Between 2000 and 2004, there were more than 4,000. In fact, between the mid-1990s and 2003, the rate of increase in globalization-related titles more than doubled every 18 months.

Amid all this clutter, several books on the subject have managed to attract significant attention. During a recent TV interview, the first question I was asked — quite earnestly — was why I still thought the world was round. The interviewer was referring of course to the thesis of New York Times columnist Thomas L. Friedman’s bestselling book The World Is Flat. Friedman asserts that 10 forces — most of which enable connectivity and collaboration at a distance — are "flattening" the Earth and leveling a playing field of global competitiveness, the likes of which the world has never before seen.

It sounds compelling enough. But Friedman’s assertions are simply the latest in a series of exaggerated visions that also include the “end of history” and the "convergence of tastes." Some writers in this vein view globalization as a good thing — an escape from the ancient tribal rifts that have divided humans, or an opportunity to sell the same thing to everyone on Earth. Others lament its cancerous spread, a process at the end of which everyone will be eating the same fast food. Their arguments are mostly characterized by emotional rather than cerebral appeals, a reliance on prophecy, semiotic arousal (that is, treating everything as a sign), a focus on technology as the driver of change, an emphasis on education that creates "new" people, and perhaps above all, a clamor for attention. But they all have one thing in common: They’re wrong.

In truth, the world is not nearly as connected as these writers would have us believe. Despite talk of a new, wired world where information, ideas, money, and people can move around the planet faster than ever before, just a fraction of what we consider globalization actually exists. The portrait that emerges from a hard look at the way companies, people, and states interact is a world that’s only beginning to realize the potential of true global integration. And what these trend’s backers won’t tell you is that globalization’s future is more fragile than you know.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความคิดเห็นจะแพร่กระจายเร็ว กระโจนเส้นขอบ ประเทศยากจนจะได้ทันทีเข้าถึงข้อมูลที่เมื่อโลกอุตสาหกรรมจำกัด และเดินช้าลงเท่านั้น ถ้าเลย นอกเหนือจากนั้น Electorates ทั้งหมดจะเรียนรู้สิ่งที่รู้เพียงครั้งเดียวกี่ bureaucrats บริษัทขนาดเล็กจะให้บริการที่ก่อนหน้านี้ ไม่สามารถให้ยักษ์ใหญ่เท่านั้น วิธีเหล่านี้ทั้งหมด การปฏิวัติการสื่อสารได้ซึ้งประชาธิปไตย และไซต์ อาจ ปรับระดับสมดุลไปขนาดใหญ่ และขนาด เล็ก ชั่นที่ฟรานเซส Cairncross คาดการณ์ในความตายของเธอระยะให้เราแล้ว เราดูเหมือนจะอยู่ในโลกที่ไม่มีคอลเลกชันของประเทศ "ท้องถิ่น" แยก แยกได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยกำแพงภาษีสูง เครือข่ายสื่อสารที่ดี และยกย่องซึ่งกันและกัน มันเป็นโลกที่ ถ้าคุณเชื่อ proponents ที่โดดเด่นที่สุดของโลกาภิวัตน์ ขึ้นสาย ทราบ และ ดี "แบน"มันเป็นความคิดที่น่าสนใจ และถ้าประกาศแนวโน้ม บ่งชี้ใด ๆ โลกาภิวัตน์เป็นมากกว่าเพียงแค่มีประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ และการเมืองเปลี่ยนแปลง การเฟื่องฟูผลิตได้ ตามห้องสมุดของรัฐสภาคองเกรสของแค็ตตาล็อก ในปี 1990 หนังสือเกี่ยวกับ 500 ถูกเผยแพร่ในโลกาภิวัตน์ ระหว่าง 2000 และ 2004 มีมากกว่า 4000 ในความเป็นจริง ระหว่างช่วงกลางและ 2003 อัตราการเพิ่มขึ้นในตำแหน่งที่เกี่ยวข้องกับโลกาภิวัตน์มากกว่าสองเท่าทุก ๆ 18 เดือนท่ามกลางทั้งหมดนี้ความไม่เป็นระเบียบ หนังสือหลายเรื่องมีการบริหารจัดการเพื่อดึงดูดความสนใจที่สำคัญ ในระหว่างการสัมภาษณ์ทีวีล่าสุด คำถามแรกที่ถาม — ค่อนข้างจริงจัง — ถูกทำไมฉันยังคิดว่า โลกถูกปัดเศษ ทีมที่ถูกอ้างอิงถึงวิทยานิพนธ์ของนิวยอร์กไทมส์ columnist Thomas L. ฟรีดแมนของขายดีจองโลกถูกแบนแน่นอน ฟรีดแมนยืนยัน 10 บังคับซึ่งส่วนใหญ่ที่เปิดใช้งานการเชื่อมต่อและทำงานร่วมกันในระยะทาง — "แบน" แผ่นดิน และปรับระดับเขตแข่งขัน ชอบที่โลกเคยมีมาก่อนเห็นเล่นเสียงจับใจพอ แต่ของฟรีดแมน assertions เพียงล่าสุดในชุดของวิสัยทัศน์ exaggerated ที่ยัง มี "จบประวัติศาสตร์" และการ "บรรจบกันของรสชาติ" นักเขียนบางในหลอดเลือดดำนี้ดูโลกาภิวัตน์เป็นสิ่งดี — จาก rifts ชาวโบราณที่ได้แบ่งมนุษย์ หรือโอกาสทางการขายเดียวกันกับทุกคนบนโลก อื่น ๆ ครวญแพร่กระจายของมะเร็ง กระบวนการที่สิ้นสุดซึ่งทุกคนจะได้กินอาหารอย่างรวดเร็วเหมือนกัน อาร์กิวเมนต์ของพวกเขาเป็นส่วนใหญ่ลักษณะทางอารมณ์มากกว่าสมองอุทธรณ์ การพึ่งพาเร้าอารมณ์ semiotic (นั่นคือ การรักษาจึงเป็นเครื่องหมาย) คำทำนาย เน้นเทคโนโลยีเป็นโปรแกรมควบคุมของการเปลี่ยนแปลง เน้นการศึกษาที่สร้างคน "ใหม่" และบางทีข้างต้นทั้งหมด ก้องสำหรับความสนใจ แต่พวกเขาทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน: พวกเขากำลังถูกต้องในความจริง โลกได้เกือบไม่เป็น ตามที่นักเขียนเหล่านี้จะมีเราเชื่อว่า แม้ มีการพูดคุยของโลกใหม่ สายซึ่งข้อมูล ความคิด เงิน และคนสามารถย้ายรอบโลกเร็วกว่าที่เคย เพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เราพิจารณาโลกาภิวัตน์จริงอยู่ ภาพที่จากตาวิธีบริษัท คน และอเมริกาทำงานหนัก เป็นโลกที่เพียงเริ่มตระหนักถึงศักยภาพของโลกรวมจริง และ backers ของแนวโน้มเหล่านี้จะไม่บอกอะไรคุณคืออนาคตของโลกาภิวัตน์เปราะบางมากขึ้นกว่าที่คุณรู้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไอเดียจะแพร่กระจายได้เร็วขึ้นกระโจนพรมแดน ประเทศยากจนจะสามารถเข้าถึงได้ทันทีเพื่อข้อมูลที่ถูก จำกัด หนึ่งครั้งเพื่อโลกอุตสาหกรรมและเดินทางเพียงอย่างช้า ๆ ถ้าทุกนอกเหนือจากมัน electorates ทั้งหมดจะได้เรียนรู้สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงไม่กี่ข้าราชการรู้ บริษัท ขนาดเล็กที่จะนำเสนอบริการที่ก่อนหน้านี้เท่านั้นยักษ์ใหญ่สามารถให้ ในวิธีการเหล่านี้การปฏิวัติการสื่อสารเป็นอย่างสุดซึ้งในระบอบประชาธิปไตยและการปลดปล่อยความไม่สมดุลระหว่างการปรับระดับขนาดเล็กและใหญ่คนรวยและคนจน. "วิสัยทัศน์ระดับโลกที่ฟรานเซส Cairncross คาดการณ์ไว้ในความตายของระยะทางของเธอดูเหมือนจะเป็นพวกเรา. ดูเหมือนว่าเราจะอยู่ใน โลกที่ไม่คอลเลกชันของการแยกประเทศ "ท้องถิ่น" แยกออกจากกันได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยกำแพงภาษีที่สูงเครือข่ายการสื่อสารที่ไม่ดีและความสงสัยซึ่งกันและกัน. มันเป็นโลกที่ถ้าคุณเชื่อว่าผู้เสนอที่โดดเด่นที่สุดของโลกาภิวัตน์เป็นสายมากขึ้น ทราบและดี. "แบน" มันเป็นความคิดที่น่าสนใจและหากแนวโน้มการเผยแพร่บ่งชี้ใด ๆ โลกาภิวัตน์เป็นมากกว่าเพียงแค่การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและการเมืองที่มีประสิทธิภาพ. จะเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือนที่เฟื่องฟูตามห้องสมุดของสหรัฐแคตตาล็อกของรัฐสภา. ในปี 1990 ประมาณ 500 หนังสือที่ถูกตีพิมพ์ในโลกาภิวัตน์. ระหว่างปี 2000 และปี 2004 มีมากกว่า 4,000. ในความเป็นจริงระหว่างกลางปี ​​1990 และปี 2003 อัตราการเพิ่มขึ้นในชื่อโลกาภิวัตน์ที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัวทุก 18 เดือนท่ามกลางความยุ่งเหยิงทั้งหมดนี้หนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับเรื่องนี้มีการจัดการเพื่อดึงดูดความสนใจอย่างมีนัยสำคัญ ในระหว่างการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ที่ผ่านมาคำถามแรกที่ผมถาม - ค่อนข้างจริงจัง - คือเหตุผลว่าทำไมผมยังคงคิดว่าโลกกลม สัมภาษณ์หมายของหลักสูตรการทำวิทยานิพนธ์ของนิวยอร์กไทม์สคอลัมนิโทมัสลิตรหนังสือขายดีของฟรีดแมนโลกแบน ฟรีดแมนอ้างว่ากองกำลัง 10 - ที่สุดของที่ช่วยให้การเชื่อมต่อและการทำงานร่วมกันที่ระยะทาง -. เป็น "แบน" โลกและปรับระดับสนามเด็กเล่นในการแข่งขันระดับโลกเช่นเดียวกับที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อนมันฟังดูน่าสนใจพอ แต่ยืนยันของฟรีดแมนเป็นเพียงล่าสุดในชุดของวิสัยทัศน์ที่พูดเกินจริงที่ยังรวมถึง "การสิ้นสุดของประวัติศาสตร์" และ "การบรรจบกันของรสนิยม." นักเขียนบางคนในมุมมองโลกาภิวัตน์หลอดเลือดดำนี้เป็นสิ่งที่ดี - หลบหนีจาก rifts ชนเผ่าโบราณที่ได้มีการแบ่งมนุษย์หรือโอกาสในการขายสิ่งเดียวกันกับทุกคนบนโลก อื่น ๆ เสียใจการแพร่กระจายของมะเร็งเป็นกระบวนการที่ส่วนท้ายของที่ทุกคนจะได้รับการกินอาหารอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน ข้อโต้แย้งของพวกเขามีความโดดเด่นโดยส่วนใหญ่อารมณ์มากกว่าการอุทธรณ์สมองพึ่งพาคำทำนาย, เร้าอารมณ์ semiotic (นั่นคือการรักษาทุกอย่างที่เป็นสัญลักษณ์) มุ่งเน้นไปที่เทคโนโลยีเป็นคนขับรถของการเปลี่ยนแปลงความสำคัญกับการศึกษาที่สร้าง "ใหม่" คน และบางทีอาจจะเหนือทุกเสียงโห่ร้องความสนใจ แต่พวกเขาทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน. พวกเขากำลังที่ไม่ถูกต้องในความเป็นจริงโลกไม่ได้เกือบเป็นเชื่อมต่อเป็นนักเขียนเหล่านี้จะมีเราเชื่อ แม้จะมีการพูดคุยของใหม่โลกแบบใช้สายที่ข้อมูล, ความคิด, เงินและผู้คนสามารถย้ายไปรอบโลกได้เร็วขึ้นกว่าเดิมเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เราพิจารณาโลกาภิวัตน์มีอยู่จริง ภาพที่โผล่ออกมาจากดูยากที่วิธีการที่ บริษัท คนและรัฐโต้ตอบเป็นโลกที่เริ่มต้นเท่านั้นที่จะตระหนักถึงศักยภาพของการรวมกลุ่มระดับโลกที่แท้จริง และสิ่งที่ผู้สนับสนุนของแนวโน้มเหล่านี้จะไม่บอกคุณคืออนาคตของโลกาภิวัตน์ที่มีความเปราะบางมากกว่าที่คุณรู้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความคิดจะแพร่กระจายได้เร็วขึ้นกระโจนพรมแดน ประเทศที่ยากจนจะได้รับทันทีเข้าถึงข้อมูลที่เคยจำกัดโลกอุตสาหกรรม และเดินทางเพียงช้าๆ ถ้าเลยกว่านั้น เขตเลือกตั้งทั้งหมดจะเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ว่า เมื่อ เพียง ไม่ กี่ ข้าราชการที่รู้จัก บริษัทขนาดเล็กจะให้บริการที่ก่อนหน้านี้เพียง แต่ยักษ์สามารถให้ ในวิธีการทั้งหมดเหล่านี้การสื่อสารคือการปฏิวัติประชาธิปไตย และปลดปล่อยสุด ระดับความไม่สมดุลระหว่างขนาดใหญ่และขนาดเล็ก คนมั่งมีและคนจน " วิสัยทัศน์ระดับโลกที่ฝรั่งเศส cairncross ทำนายการตายของระยะทางดูเหมือนจะเป็นเรา เหมือนเราอยู่ในโลกที่ไม่มีการเก็บแยก " ประชาชาติท้องถิ่น " ได้อย่างมีประสิทธิภาพแยกจากกันโดยผนังอัตราภาษีสูง เครือข่ายการสื่อสารไม่ดีและความหวาดระแวงซึ่งกันและกัน มันเป็นโลกที่ หากคุณเชื่อว่าผู้เสนอที่โดดเด่นที่สุดของโลกาภิวัตน์ยิ่งขึ้นสาย , แจ้ง , และ , ดี , " แบน "

เป็นไอเดียที่น่าสนใจ และถ้าแนวโน้มการพิมพ์มีข้อบ่งชี้ใด ๆโลกาภิวัตน์เป็นมากกว่าที่มีประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ และการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง มันเป็นอุตสาหกรรมครัวเรือนเฟื่องฟู ตามสหรัฐอเมริกาหอสมุดแห่งชาติของแค็ตตาล็อกในปี 1990 , 500 หนังสือที่ตีพิมพ์ในยุคโลกาภิวัตน์ ระหว่าง 2000 และ 2004 มีมากกว่า 4000 ในความเป็นจริงระหว่างช่วงและ 2546 อัตราการเพิ่มขึ้นของโลกาภิวัตน์ชื่อที่เกี่ยวข้องมากกว่า 2 เท่าทุก ๆ 18 เดือน

ท่ามกลางทั้งหมดนี้ความไม่เป็นระเบียบ หนังสือหลายเล่มในเรื่องมีการจัดการเพื่อดึงดูดความสนใจ ในระหว่างการสัมภาษณ์โทรทัศน์ล่าสุดคำถามแรกที่ผมถาม - ค่อนข้างเป็นเรื่องเป็นราว - ทำไมผมยังคิดว่าโลกกลม คนสัมภาษณ์หมายถึงแน่นอน วิทยานิพนธ์ของนิวยอร์กไทม์สโทมัสลิตร Friedman คอลัมนิสต์หนังสือที่ขายดี โลกแบนฟรีดแมนอ้างว่า 10 กำลัง - มากที่สุดซึ่งช่วยให้การเชื่อมต่อและความร่วมมือที่ระยะทาง - " แบน " โลกและการปรับระดับสนามเล่นของการแข่งขันระดับโลก , ชอบของที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อน

ฟังดูน่าสนใจพอแต่ฟรีดแมนเป็นยืนยันเป็นเพียงล่าสุดในชุดของภาพที่เกินจริง ที่ยังมี " จุดสิ้นสุดของประวัติศาสตร์ " และ " การบรรจบกันของรสนิยม " นักเขียนบางคนในหลอดเลือดดำมุมมองโลกาภิวัตน์เป็นสิ่งที่ดี - หนีจากชนเผ่าโบราณ ความแตกร้าวที่แบ่งมนุษย์ หรือเป็นโอกาสที่จะขายในสิ่งเดียวกันทุกคนบนโลก คนอื่นรำพันของมะเร็งแพร่กระจายขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งทุกคนจะต้องกินอาหารจานด่วนแบบเดียวกัน ข้อโต้แย้งของพวกเขาส่วนใหญ่จะเป็นลักษณะทางอารมณ์มากกว่าสมองศาลอุทธรณ์ , ความเชื่อมั่นในคำทำนาย ภาพยนตร์เร้าอารมณ์ ( นั่นคือ การรักษาทุกอย่างที่เป็นสัญลักษณ์ ) , มุ่งเน้นไปที่เทคโนโลยีเป็นคนขับเปลี่ยน เน้นการศึกษาที่สร้าง " คนใหม่ " และบางทีทั้งหมดข้างต้น , เรียกร้องความสนใจแต่พวกเขาทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน : พวกเขาผิด

ในความเป็นจริง โลกจะไม่เกือบเป็นเชื่อมต่อเป็นนักเขียนเหล่านี้จะมีเราเชื่อ แม้จะมีการพูดคุยของโลกสายใหม่ ซึ่งข้อมูล , ความคิด , เงิน , และผู้คนสามารถย้ายรอบโลกเร็วขึ้นกว่าที่เคยเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เราพิจารณาโลกาภิวัตน์มีอยู่จริง .ภาพที่โผล่ออกมาจากการดูยากที่ทางบริษัท ประชาชน และรัฐโต้ตอบเป็นโลกที่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นที่จะตระหนักถึงศักยภาพของการรวมโลกที่แท้จริง และสิ่งที่เหล่านี้แนวโน้มของ backers จะไม่บอกคุณคือว่าโลกาภิวัตน์ในอนาคตจะเปราะบางมากกว่าที่คุณรู้