have followed in this tradition of

have followed in this tradition of elaborating the administrator’s sense of
democratic responsibility. For example, Patrick Dobel (1990) suggests
that the administrator’s integrity involves several different justifications
for the exercise of discretion. These include regime accountability, personal
responsibility, and prudence, justifications that in practice must be
balanced and integrated:
First, be truthfully accountable to relevant authorities and publics. Second,
address the public values of the regime. Third, respect and build
institutions and procedures to achieve goals. Fourth, ensure fair and
adequate participation of relevant stakeholders. Fifth, seek competent
performance in the execution of policy and program. Sixth, work for
efficiency in the operation of government. This builds up the legitimacy
of the regime, is true to the basic purposes and genealogy of public
funds, and buttresses concerns with conscientiousness and competence.
Seventh, connect policy and program with the self-interest of the public
and participants in such a way that the basic purposes are not subverted.
(Dobel 1990, 363)
If, as Cooper argues, the administrative role derives from the role of the
citizen, then surely a part of the administrator’s responsibility is to assist
citizens in fulfilling their own civic duty to be fully engaged and involved
in the work of the polity. While administrators oriented toward efficiency
and productivity may find the involvement of citizens awkward and time
consuming, encouraging that involvement is nonetheless an essential element
of the public servant’s role. Dennis Thompson points out that the demand
that citizens take a significant role in the political process means that leaders,
and here we would include all public servants, such as elected public
administrators, should “not only share the values and beliefs of the ordinary
citizen, not only that they remain sensitive to his needs, but also that leaders
strive to activate the inactive citizen” (1970, 26).
We argue here that public servants have an ethical obligation to extend the
boundaries of public participation in the political process in whatever way
they can. Often, such an effort will be uncomfortable for administrators. In
many cases, “unwarranted” delays and confusion may result. Frequently,
the time involved in engaging citizens will be maddening for administrators;
but this will be the case only if administrators see their role as a primarily
technical one focused on efficient problem solving. If they see their role as
engaging citizens in the work of democracy, then such efforts will hardly
be confounding. As difficult as they may be, these efforts will be a source
of exhilaration and joy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ได้ปฏิบัติตามประเพณีของ elaborating ของผู้ดูแลระบบความรู้สึก
รับผิดชอบ ประชาธิปไตย ตัวอย่างเช่น แพทริค Dobel ( 1990 ) พบว่าผู้บริหารที่สมบูรณ์

สำหรับเหตุผลที่แตกต่างกันหลายที่เกี่ยวข้องกับดุลพินิจ . เหล่านี้รวมถึงความรับผิดชอบการปกครองส่วนตัว
ความรับผิดชอบ และรอบคอบ ชอบธรรมในการปฏิบัติจะต้องสมดุล และบูรณาการ :

ก่อนอื่นต้องจริงต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและสาธารณชน . 2
ที่อยู่ค่าสาธารณะของรัฐบาล ที่สาม , เคารพและสร้าง
สถาบันและวิธีการเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ประการที่สี่ ให้ยุติธรรม และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้องเพียงพอ
. ห้า การแสวงหาความสามารถในการดําเนินการของโปรแกรม
งานนโยบายและ 6 , งาน
ประสิทธิภาพในการดําเนินงานของรัฐบาลซึ่งเป็นการสร้างความชอบธรรม
ของระบอบการปกครอง เป็นจริงเพื่อวัตถุประสงค์พื้นฐานและวงศ์ตระกูลของสาธารณะ
buttresses กังวลกับกองทุน และความซื่อตรงและความสามารถ .
7 เชื่อมต่อนโยบายและโปรแกรมที่มีประโยชน์ของสาธารณะ
และเข้าร่วมงานในลักษณะวัตถุประสงค์ขั้นพื้นฐานไม่ได้เป็น subverted .
( Dobel 1990 363 )
ถ้าตามที่ระบุ คูเปอร์ ,บทบาทการบริหารมาจากบทบาทของ
พลเมือง แล้วย่อมเป็นส่วนหนึ่งของผู้บริหารที่รับผิดชอบ ที่จะช่วยเหลือประชาชนในการตอบสนอง
หน้าที่พลเมืองของตนเองได้เต็มที่ และเกี่ยวข้องกับ
ในการทํางานของรัฐ . ในขณะที่ผู้บริหารที่มุ่งเน้นประสิทธิภาพและผลผลิตต่อ
อาจพบการมีส่วนร่วมของประชาชนอึดอัด
นาน และเวลานิมิตที่เกี่ยวข้องอย่างไรก็ตามการ
องค์ประกอบสําคัญของบทบาทของข้าราชการ . เดนนิส ธอมป์สันชี้ให้เห็นว่าอุปสงค์
ที่ประชาชนใช้บทบาทในกระบวนการทางการเมืองหมายความว่าผู้นำ
และที่นี่เราจะรวมถึงข้าราชการทั้งหมด เช่น การเลือกตั้งผู้บริหารภาครัฐ
, ควร " ไม่เพียงแต่แบ่งปันค่านิยมและความเชื่อของประชาชนธรรมดา
,ไม่เพียง แต่ที่พวกเขายังคงที่จะตอบสนองความต้องการของเขา แต่ยังว่า ผู้นำ
มุ่งมั่นที่จะกระตุ้นประชาชนใช้งาน " ( 1970 , 26 ) .
เราเถียงว่าข้าราชการมีหน้าที่ที่จะขยายขอบเขตของจริยธรรม
การมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการทางการเมืองในทางที่
พวกเขาสามารถ บ่อยๆ เช่น ความพยายามจะอึดอัดสำหรับผู้ดูแลระบบ ใน
หลายกรณี" ไม่ " ความล่าช้าและความสับสน อาจส่งผลให้ บ่อย
เวลาเกี่ยวข้องในประชาชนมีส่วนร่วมจะคลั่งสำหรับผู้บริหาร ;
แต่นี้จะเป็นกรณีเดียวเท่านั้น ถ้าผู้บริหารเห็นบทบาทของพวกเขาเป็นหลัก
เทคนิคหนึ่งที่เน้นการแก้ไขปัญหาอย่างมีประสิทธิภาพ ถ้าพวกเขาเห็นบทบาทของตนเองในฐานะพลเมือง
มีส่วนร่วมในการทำงานของประชาธิปไตยแล้ว ความพยายามดังกล่าวจะไม่ค่อย
จะอยู่นอกเหนือการควบคุม .ยาก พวกเขาอาจจะ ความพยายามเหล่านี้จะเป็นแหล่ง
ของความดีใจและความสุข