In India, the aim of art was never

In India, the aim of art was never to imitate nature or to recreate reality through illusionistic devices; rather, the goal was to produce an idealized form. Sculptors did not model their images on living beings: whether the subject was a god or a mortal, the artist strove to convey a stylized ideal.

The prototype for the female torso was the vajra, a double-headed divine thunderbolt, or the damaru, a waisted drum held by the god Shiva. Following such models specified in ancient texts, sculptors invariably produced an idealized female form with narrow waist, broad hips, and high, rounded breasts. The arms, shapely and elongated, were created to resemble the slender, pliant bamboo shoot. Eyes were modeled on the lotus petal or the fish. No specific attributes distinguish human from divine figures; gods and goddesses as well as ordinary men and women are equally sensuous in their portrayal. Given this standardized visual vocabulary, it is rare that the work of an individual sculptor with a distinctive aesthetic style emerges from the dozens of images carved on temple walls.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในอินเดีย จุดประสงค์ของศิลปะไม่เลียนแบบธรรมชาติ หรือ การสร้างความเป็นจริงผ่านอุปกรณ์ illusionistic ค่อนข้าง เป้าหมายคือการ ผลิตแบบ idealized นี้ไม่ได้รุ่นภาพของพวกเขาในชีวิตสิ่งมีชีวิต: ว่าเรื่องมีพระเจ้าหรือเป็นมนุษย์ ศิลปิน strove สื่อเหมาะสุกใสต้นแบบสำหรับลำตัวหญิงถูก vajra สองหัวฟ้าพระเจ้า หรือ damaru กลอง waisted จัดขึ้น โดยพระศิวะ ตามโมเดลดังกล่าวระบุไว้ในตำราโบราณ นี้ผลิตแบบผู้หญิง idealized แคบเอว สะโพกกว้าง และหน้าอกสูง มนคงเส้นคงวา มีสร้างอาวุธ หุ่นดี และอีลองเก ต คล้ายเหง้าไม้ไผ่สเลนเดอร์ อ่อนโยน ตาถูกจำลองบนกลีบดอกไม้โลตัสหรือปลา ไม่มีแอททริบิวต์เฉพาะแยกมนุษย์จากตัวเลขของพระเจ้า เทพเจ้า และ goddesses เป็นสามัญชาย และหญิงจะเมนท์บนใบเท่า ๆ กันในการวาดภาพ ให้คำศัพท์ภาพนี้มาตรฐาน ได้ยากว่า การทำงานของประติมากรแต่ละที่มีลักษณะความงามโดดเด่นบ่งบอกจากหลายสิบของภาพแกะสลักบนผนังวัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในอินเดีย เป้าหมายของศิลปะก็ไม่เคยที่จะเลียนแบบธรรมชาติ หรือเพื่อสร้างความเป็นจริงผ่านอุปกรณ์เว้า ค่อนข้าง เป้าหมายคือการสร้างรูปแบบในอุดมคติ . ประติมากรไม่ได้รูปแบบภาพของสิ่งมีชีวิต : ไม่ว่าเรื่องเป็นพระเจ้า หรือมนุษย์ ศิลปินผู้ถ่ายทอดสุกใสเหมาะ

ต้นแบบลำตัวหญิงเป็นวัชระเทพสายฟ้า , 2 หัว ,หรือยอดไม้ , เอวกลองจัดขึ้นโดยพระเจ้าพระอิศวร ตามรุ่นที่ระบุไว้ในตำราโบราณ เช่น ประติมากรทุกเมื่อเชื่อวันที่รูปแบบ idealized หญิงกับเอว สะโพกแคบ กว้าง และสูง หน้าอกกลม แขนยาวเข้ารูป , และถูกสร้างให้คล้ายเรียว , อ่อนโยนหน่อไม้ . ตาเป็นแบบบนกลีบบัว หรือปลาไม่มีลักษณะเฉพาะแตกต่างจากตัวเลขของมนุษย์ ; พระเจ้าและ goddesses รวมทั้งชายและหญิงธรรมดาๆ มีชีวิตชีวาอย่างเท่าเทียมกันในการแสดงของพวกเขา ภาพนี้ให้ศัพท์มาตรฐาน มันเป็นเรื่องยากที่ผลงานของประติมากรบุคคลที่มีสไตล์โดดเด่นสวยงามโผล่ออกมาจากหลายสิบภาพแกะสลักบนผนังวัด