···Frog told Katagiri his plan. The

···
Frog told Katagiri his plan. They would go underground on the night of February 17 (one day before the earthquake was scheduled to happen). Their way in would be through the basement boiler room of the Shinjuku branch of the Tokyo Security Trust Bank. They would meet there late at night (Katagiri would stay in the building on the pretext of working overtime). Behind a section of wall was a vertical shaft, and they would find Worm at the bottom by climbing down a 150-foot rope ladder.
"Do you have a battle plan in mind?" Katagiri asked.
"Of course I do. We would have no hope of defeating an enemy like Worm without a battle plan. He is a slimy creature: You can't tell his mouth from his anus. And he is as big as a commuter train."
"What is your battle plan?"
After a thoughtful pause Frog answered, "Hmm, what is it they say—'Silence is golden?"
"You mean I shouldn't ask?"
"That's one way of putting it."
"What if I get scared at the last minute and run away? What would you do then, Mr. Frog?"
"'Frog.' "
"Frog. What would you do then?"
Frog thought about this awhile and answered, "I would fight on alone. My chances of beating him by myself are perhaps just slightly better than Anna Karenina's chances of beating that speeding locomotive. Have you read Anna Karenina, Mr. Katagiri?"
When he heard that Katagiri had not read the novel, Frog gave him a look as if to say "What a shame." Apparently, Frog was very fond of Anna Karenina.
"Still, Mr. Katagiri, I do not believe that you will leave me to fight alone. I can tell. It's a question of balls—which, unfortunately, I do not happen to possess. Ha ha ha ha." Frog laughed with his mouth wide open. Balls were not all that Frog lacked. He had no teeth either.
···
Unexpected things do happen, however.
Katagiri was shot on the evening of February 17. He had finished his rounds for the day and was walking down the street in Shinjuku on his way back to the Trust Bank when a young man in a leather jacket leaped in front of him. The man's face was a blank, and be gripped a small black gun in one hand. The gun was so small and so black that it hardly looked real. Katagiri stared at the object in the man's hand, not registering the fact that it was aimed at him and that the man was pulling the trigger. It all happened too quickly: It didn't make sense to him. But the gun, in fact, went off.
Katagiri saw the barrel jerk in the air and, at the same moment, felt an impact as though someone had struck his right shoulder with a sledgehammer. He felt no pain, but the blow sent him sprawling on the sidewalk. The leather briefcase in his right hand went flying in the other direction. The man aimed the gun at him again. A second shot rang out. A small eatery's sidewalk signboard exploded before his eyes. He heard people screaming. His glasses had flown off, and everything was a blur. He was vaguely aware that the man was approaching with the pistol pointed at him. I'm going to die, he thought. Frog had said that true terror is the kind men feel toward their imagination.
Katagiri cut the switch of his imagination and sank into a weightless silence.
···



When he woke up, he was in bed. He opened one eye, took a moment to survey his surroundings and then opened the other eye. The first thing that entered his field of vision was a metal stand by the head of the bed and an intravenous feeding tube that stretched from the stand to where he lay. Next he saw a nurse dressed in white. He realized he was lying on his back on a hard bed and wearing some strange piece of clothing under which he seemed to be naked.
Oh yeah, he thought, I was walking along the sidewalk when some guy shot me. Probably in the shoulder. The right one. He relived the scene in his mind. When he remembered the small black gun in the young man's hand, his heart made a disturbing thump. The sons of bitches were trying to kill me! he thought. But it looks as if I made it through OK. My memory is fine. I don't have any pain. And not just pain: I don't have any feeling at all. I can't lift my arm...
The hospital room had no windows. He could not tell whether it was day or night. He had been shot just before five in the evening. How much time had passed since then? Had the hour of his nighttime rendezvous with Frog gone by? Katagiri searched the room for a clock, but without his glasses he could see nothing at a distance.
"Excuse me," he called to the nurse.
"Oh, good. You're finally awake," the nurse said.
"What time is it?"
She glanced at her watch.
"Nine-fifteen."
"P.M.?"
"Don't be silly; it's morning!"
"Nine-fifteen A.M.?" Katagiri groaned, barely managing to lift his head from the pillow. The ragged noise that emerged from his throat sounded like someone else's voice. "Nine-fifteen A.M. on February 18?"
"Right," the nurse said, lifting her arm once more to check the date on her digital watch. "Today is February 18, 1995."
"Wasn't there a big earthquake in Tokyo this morning?"
"In Tokyo?"
"In Tokyo."
The nurse shook he

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

···กบบอก Katagiri แผนของเขา พวกเขาจะไปใต้ดินในคืนวันที่ 17 กุมภาพันธ์ (หนึ่งวันก่อนแผ่นดินไหวถูกกำหนดเวลาเกิด) เรื่องจะผ่านห้องหม้อไอน้ำชั้นใต้ดินของสาขาชินจูกุของโตเกียวปลอดภัยเชื่อถือ ธนาคาร พวกเขาจะพบมีดึก (Katagiri จะพักในอาคารมโนธรรมของการทำงานล่วงเวลา) ส่วนของผนังด้านหลังเป็นเพลาแนวตั้ง และพวกเขาจะพบหนอนที่ด้านล่าง โดยการปีนลงบันไดเชือก 150 ฟุต"คุณมีการวางแผนในใจรบ" Katagiri ถาม"แน่นอนฉัน เราจะมีความหวังไม่การเอาชนะศัตรูเช่นหนอนโดยไม่วางแผนการรบ เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปลิ้นปล้อน: คุณไม่สามารถบอกปากจากทวารหนักของเขา และเขาเป็นรถไฟ""วางแผนการรบของคุณคืออะไร"หลังจากกบตอบ หยุดชั่วคราวสวม " Hmm คืออะไรพวกเขาบอกว่า —' เงียบเป็นทอง? ""คุณหมายถึง ฉันไม่ควรขออะไร""นั่นเป็นวิธีหนึ่งของการวางมัน""ถ้าฉันได้กลัวในนาทีสุดท้าย และวิ่งหนี อย่างไรแล้ว กบนาย""'กบ' ""กบ อย่างไรแล้ว"กบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักครู่ และตอบ "ฉันจะ ต่อสู้เพียงลำพัง บางทีเพียงเล็กน้อยดีกว่าของอันนาโอกาสของการตีที่เร่งรถจักรสงสัยตีเขาด้วยตนเองได้ คุณอ่านอันนา Katagiri นาย"เมื่อเขาได้ยินว่า Katagiri ได้อ่านนวนิยาย กบให้เขาดูเหมือนจะบอกว่า "อับอาย" เห็นได้ชัด กบเป็นรักของอันนา"ยังคง นาย Katagiri ไม่เชื่อว่า คุณจะทิ้งฉันไปต่อสู้เพียงลำพัง ฉันสามารถบอก คำถามของลูก — ซึ่ง แต่ ฉันไม่เกิดมี ขึ้น ฮา ฮา ฮา ฮา " กบหัวเราะ ด้วยปากของเขาเปิดกว้าง ลูกไม่ได้กบนั้นขาดทั้งหมด เขาฟันไม่อย่างใดอย่างหนึ่ง···สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามKatagiri ถูกถ่ายในช่วงเย็นของวันที่ 17 กุมภาพันธ์ เขาจบรอบของเขาสำหรับวัน และเดินลงถนนในชินจูกุจะกลับไป ธนาคารเชื่อถือเมื่อชายหนุ่มในเสื้อหนัง leaped หน้าเขา ใบหน้าของชายคนนั้นเป็นว่างเปล่า และถูกพิพากษาปืนดำเล็กด้วยมือเดียว ปืนเป็นขนาดเล็ก และดำว่า มันแทบไม่ดูจริง Katagiri จ้องที่วัตถุที่อยู่ในมือของคน ไม่ได้ลงทะเบียนความจริงที่ว่า มันมุ่งเขา และว่า คนที่ดึงทริกเกอร์ ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป: มันไม่ได้ช่วยให้เขา แต่ปืน ในความเป็นจริง ออกไปKatagiri เห็นกระบอกกระตุกในอากาศ และ ในขณะเดียวกัน รู้สึกว่าคนได้หลงไหล่ขวาของเขา ด้วยการพิจารณาผลกระทบ เขารู้สึกว่าไม่เจ็บ แต่เป่าส่งเขาร้านผมน้ำตาล กระเป๋าเอกสารหนังในมือขวาของเขาไปบินในทิศทางอื่น ๆ คนมุ่งปืนที่เขาอีกครั้ง ภาพสองรังออก ป้ายสารพัดของภัตตาคารขนาดเล็กกระจายก่อนที่ตาของเขา เขาได้ยินเสียงผู้คนกรีดร้อง แว่นตาของเขาได้บินออก และทุกอย่างพร่ามัว เขาเป็นรางทราบว่า คนใกล้ ด้วยปืนชี้ไปที่เขา เขาคิดว่า ฉันจะตาย กบได้กล่าวว่า ความหวาดกลัวที่แท้จริงความรู้สึกผู้ชายชนิดไปสู่จินตนาการKatagiri ตัดสวิตช์ของจินตนาการของเขา และจมลงไปในเนื้อบางเบาเงียบ···เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เป็นเตียง เขาเปิดตา เอาครู่เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของเขา และจากนั้น เปิดตาอื่น ๆ สิ่งแรกที่ป้อนเขาด้านการมองเห็นคือ ยืนโลหะหัวเตียงและมีฉีดให้ที่ยืดขยายจากขาไปที่เขาวาง ถัดไป เขาเห็นพยาบาลแต่งตัวในสีขาว เขาตระหนักว่า เขานอนอยู่บนหลังของเขาบนเตียงยาก และใส่ชิ้นส่วนบางอย่างแปลกของเสื้อผ้าที่เขาดูเหมือนจะเปล่าโอ้ ใช่ เขาคิดว่า ฉันเดินตามสารพัดเมื่อบางคนยิงฉัน ในไหล่ หนึ่งเหมาะสม เขา relived ฉากในใจของเขา เมื่อเขาจำดำปืนเล็กในมือของชายหนุ่ม ใจเขาทำ thump ที่รบกวน หมาของลูกชายพยายามฆ่าฉัน เขาคิดว่า แต่ลักษณะเช่นถ้าฉันทำมันผ่านตกลง ความทรงจำดี ไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ และไม่ใช่แค่อาการปวด: ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ที่ทั้งหมด ฉันไม่สามารถยกแขนของฉัน...Windows ไม่สามารถหาได้จากห้องพยาบาล นอกจากนี้เขาไม่สามารถบอกได้ว่า มันเป็นวันหรือกลางคืน เขาได้ถูกยิงก่อนห้าในช่วงเย็น เวลาได้ผ่านตั้งแต่นั้น ชั่วโมงของเขานัดพบยามค่ำคืนกับกบหายไปไหนด้วย Katagiri ถูกค้นหาห้องพักสำหรับนาฬิกา แต่ไม่ มีแว่นตาของเขา เขาจะได้เห็นอะไรที่ระยะ"ขอโทษ เขาเรียกว่าการพยาบาล"โอ้ ดี พยาบาลบอกว่า คุณตื่นขึ้นมาในที่สุด"คือเวลาอะไร"เธอ glanced ที่นาฬิกาของเธอ"เก้าห้า""น.""อย่าโง่ มันเป็นตอนเช้า""เก้าสิบโมง? " Katagiri ครวญคราง เพิ่งจะจัดการเพื่อยกศีรษะจากหมอน เสียง ragged ที่โผล่ออกมาจากลำคอของเขาฟังเหมือนเสียงของคนอื่น "เก้าห้าน.ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์? ""ขวา พยาบาลกล่าวว่า ยกแขนของเธออีกครั้งเพื่อตรวจสอบวันที่ในนาฬิกาดิจิตอลของเธอ "วันนี้เป็นวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 1995""ไม่ได้มีการเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ในโตเกียวเช้านี้""ในโตเกียว""ในโตเกียว"พยาบาลส่ายเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

···
กบบอก Katagiri แผนของเขา พวกเขาจะไปอยู่ใต้ดินในคืนของวันที่ 17 กุมภาพันธ์ (วันหนึ่งก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวที่ถูกกำหนดให้เกิดขึ้น) ในทางของพวกเขาจะผ่านชั้นใต้ดินห้องหม้อไอน้ำของสาขาชินจูกุของการรักษาความปลอดภัยธนาคารทรัสต์โตเกียว พวกเขาจะเจอกันที่นั่นในช่วงดึก (Katagiri จะอยู่ในอาคารในข้ออ้างของการทำงานล่วงเวลาในการทำงาน) เบื้องหลังส่วนหนึ่งของกำแพงเป็นเพลาแนวตั้งและพวกเขาจะพบหนอนที่ด้านล่างโดยการปีนลงบันไดเชือก 150 ฟุต.
"คุณมีการวางแผนการต่อสู้ในใจ?" Katagiri ถาม.
"แน่นอนผมทำเราก็จะมีความหวังในการเอาชนะศัตรูเช่นหนอนโดยไม่ต้องมีการวางแผนการต่อสู้ไม่มีเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลื่นไหล.. คุณไม่สามารถบอกปากของเขาจากทวารหนักของเขาและเขาเป็นใหญ่เป็นพร็อพ. รถไฟ. "
" เป็นแผนการรบของคุณคืออะไร? "
หลังจากหยุดคิดกบตอบว่า" อืมมันคืออะไรที่พวกเขาพูด'Silence เป็นสีทอง? "
" คุณหมายความว่าฉันไม่ควรถาม? "
" นั่นเป็นวิธีหนึ่งในการวางไว้ . "
" ถ้าฉันได้กลัวในนาทีสุดท้ายและวิ่งหนีไป? คุณจะทำอะไรแล้วกบนาย? "
" กบ. "
" กบ. คุณจะทำอะไรแล้ว? "
กบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักครู่และตอบว่า" ฉันจะต่อสู้กับคนเดียว. โอกาสของฉันของการตีเขาด้วยตัวเองอาจจะเป็นเพียงเล็กน้อยดีกว่าโอกาส Anna Karenina ของการตีที่เร่งหัวรถจักร. มีคุณ อ่าน Anna Karenina นาย Katagiri? "
เมื่อเขาได้ยินว่า Katagiri ไม่ได้อ่านนวนิยายกบทำให้เขามองว่าถ้าจะพูด" สิ่งที่เป็นความอัปยศ. " เห็นได้ชัดว่ากบเป็นรักมากของ Anna Karenina.
"ยังคงนาย Katagiri ผมไม่เชื่อว่าคุณจะทิ้งฉันจะต่อสู้เพียงอย่างเดียว. ฉันสามารถบอก. มันเป็นคำถามของลูกซึ่งน่าเสียดายที่ผมไม่ได้เกิดขึ้นมี . ฮ่าฮ่า. " กบหัวเราะด้วยปากของเขาเปิดกว้าง ลูกก็ไม่ได้ทั้งหมดที่กบขาด เขามีฟันอย่างใดอย่างหนึ่ง.
···
สิ่งที่ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้นอย่างไร.
Katagiri ถูกยิงในตอนเย็นของวันที่ 17 กุมภาพันธ์ที่เขาได้ดำเนินการเสร็จสิ้นรอบของเขาสำหรับวันและเดินไปตามถนนในย่านชินจูกุในทางของเขากลับไปที่ธนาคารเชื่อถือ เมื่อชายหนุ่มในเสื้อหนังกระโดดในด้านหน้าของเขา ใบหน้าของชายคนนั้นเป็นที่ว่างเปล่าและจะจับปืนสีดำเล็ก ๆ ในมือข้างหนึ่ง ปืนขนาดเล็กและเพื่อให้สีดำที่มันแทบจะไม่มองจริง Katagiri จ้องที่วัตถุที่อยู่ในมือของมนุษย์ที่ไม่ได้ลงทะเบียนเป็นจริงที่ว่ามันถูกมุ่งเป้าไปที่เขาและว่าคนที่ถูกเหนี่ยวไก ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วเกินไป: มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกกับเขา แต่ปืนในความเป็นจริงออกไป.
Katagiri เห็นกระตุกบาร์เรลในอากาศและในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าผลกระทบราวกับว่ามีใครบางคนหลงไหล่ขวาของเขาด้วยค้อนขนาดใหญ่ เขารู้สึกว่าไม่มีความเจ็บปวด แต่ระเบิดส่งเขาแผ่กิ่งก้านสาขาบนทางเท้า กระเป๋าเอกสารหนังในมือข้างขวาของเขาไปบินในทิศทางอื่น ๆ คนที่มุ่งปืนที่เขาอีกครั้ง ยิงนัดที่สองดังออกมา ภัตตาคารขนาดเล็กป้ายทางเท้าระเบิดต่อหน้าต่อตาเขา เขาได้ยินเสียงคนกรีดร้อง แว่นตาของเขาได้บินออกและทุกอย่างเบลอ เขาได้ตระหนักถึงคลุมเครือว่าคนที่ถูกใกล้กับปืนชี้ไปที่เขา ฉันกำลังจะตายเขาคิดว่า กบได้กล่าวว่าความหวาดกลัวที่แท้จริงคือคนชนิดรู้สึกที่มีต่อจินตนาการของพวกเขา.
Katagiri ตัดสวิทช์ของจินตนาการของเขาและจมลงไปในความเงียบน้ำหนัก.
··· เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่บนเตียง เขาเปิดตาข้างหนึ่งเอาสักครู่เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของเขาแล้วเปิดตาอื่น ๆ สิ่งแรกที่เข้ามาในสนามของเขาในการมองเห็นเป็นขาตั้งเหล็กโดยหัวเตียงและท่อให้อาหารทางหลอดเลือดดำที่ทอดยาวจากขาไปยังที่ที่เขานอน ถัดไปเขาเห็นพยาบาลในชุดสีขาว เขาตระหนักว่าเขากำลังนอนอยู่บนหลังของเขาบนเตียงอย่างหนักและสวมใส่ชิ้นส่วนบางอย่างแปลกของเสื้อผ้าซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะเปลือยกาย. Oh yeah เขาคิดว่าผมก็เดินไปตามทางเท้าเมื่อผู้ชายบางคนยิงผม อาจจะอยู่ในไหล่ หนึ่งที่เหมาะสม เขาหวนนึกไปที่เกิดเหตุในใจของเขา เมื่อเขาจำได้ว่าปืนสีดำขนาดเล็กที่อยู่ในมือของชายหนุ่มหัวใจของเขาทำกระหน่ำรบกวน บุตรชายของผู้หญิงกำลังพยายามที่จะฆ่าฉัน! เขาคิดว่า. แต่มันดูเหมือนว่าฉันทำมันผ่านตกลง หน่วยความจำของฉันคือการปรับ ผมไม่ได้มีความเจ็บปวดใด ๆ และไม่เพียง แต่ความเจ็บปวด: ผมไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ฉันไม่สามารถยกแขนของฉัน ... ห้องพักที่โรงพยาบาลไม่มีหน้าต่าง เขาไม่สามารถบอกได้ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน เขาได้รับการยิงเพียงก่อนที่ห้าในตอนเย็น เวลาเท่าไหร่ที่ผ่านมาตั้งแต่นั้น? ได้ชั่วโมงของการนัดพบตอนกลางคืนของเขากับกบไปด้วย? Katagiri สืบค้นห้องพักสำหรับนาฬิกา แต่ไม่มีแว่นตาของเขาที่เขาจะได้เห็นอะไรที่ระยะทาง. "ขอโทษนะ" เขาเรียกว่าการพยาบาล. "โอ้ดี. คุณที่สุดตื่น" พยาบาลกล่าวว่า. "สิ่งที่เวลา มันคือ "? เธอเหลือบมองไปที่นาฬิกาเธอ. " เก้าสิบห้า ". " PM? " " อย่าโง่มันเป็นตอนเช้า! " " เก้าสิบห้าน? " Katagiri ครางแทบจะจัดการเพื่อยกศีรษะของเขาจากหมอน เสียงมอมแมมที่โผล่ออกมาจากลำคอของเขาฟังเหมือนเสียงของคนอื่น "เก้าสิบห้านที่ 18 กุมภาพันธ์?" "ขวา" พยาบาลกล่าวว่าการยกแขนของเธออีกครั้งเพื่อตรวจสอบวันที่นาฬิกาดิจิตอลของเธอ "วันนี้เป็นวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 1995" "ก็ไม่ได้มีการเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ในโตเกียวเช้าวันนี้?" "ในโตเกียว?" "ในโตเกียว." พยาบาลส่ายเขา