Drama is the specific mode of narra

Drama is the specific mode of narrative, typically fictional, represented in performance.[1] The term comes from the Greek word δρᾶμα, drama, meaning action, which is derived from the verb δράω, draō, meaning to do or to act. The enactment of drama in theatre, performed by actors on a stage before an audience, presupposes collaborative modes of production and a collective form of reception. The structure of dramatic texts, unlike other forms of literature, is directly influenced by this collaborative production and collective reception.[2] The early modern tragedy Hamlet (1601) by Shakespeare and the classical Athenian tragedy Oedipus the King (c. 429 BC) by Sophocles are among the masterpieces of the art of drama.[3] A modern example is Long Day's Journey into Night (1956) by Eugene O’Neill.[4]

The two masks associated with drama represent the traditional generic division between comedy and tragedy. They are symbols of the ancient Greek Muses, Thalia and Melpomene, the Muse of comedy represented by the laughing face, and the Muse of tragedy represented by the weeping face, respectively. Considered as a genre of poetry in general, the dramatic mode has been contrasted with the epic and the lyrical modes ever since Aristotle's Poetics (c. 335 BC)—the earliest work of dramatic theory.[5]

The use of "drama" in the narrow sense to designate a specific type of play dates from the 19th century. Drama in this sense refers to a play that is neither a comedy nor a tragedy—for example, Zola's Thérèse Raquin (1873) or Chekhov's Ivanov (1887). It is this narrow sense that the film and television industry and film studies adopted to describe "drama" as a genre within their respective media.[6] "Radio drama" has been used in both senses—originally transmitted in a live performance, it has also been used to describe the more high-brow and serious end of the dramatic output of radio.[7]

Drama is often combined with music and dance: the drama in opera is generally sung throughout; musicals generally include both spoken dialogue and songs; and some forms of drama have incidental music or musical accompaniment underscoring the dialogue (melodrama and Japanese Nō, for example).[8] In certain periods of history (the ancient Roman and modern Romantic) some dramas have been written to be read rather than performed.[9] In improvisation, the drama does not pre-exist the moment of performance; performers devise a dramatic script spontaneously before an audience.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ละครเป็นโหมดของการเล่าเรื่อง ละครโดยทั่วไป เฉพาะแสดงประสิทธิภาพการทำงาน [1] คำมาจากภาษากรีกδρᾶμα ละคร ความหมาย การกระทำที่มาจากกริยาδράω draō หมายความว่า จะทำ หรือทำ ของละครในโรงละคร ดำเนินการ โดยนักแสดงบนเวทีก่อนผู้เข้าชม presupposes โหมดร่วมมือผลิตและแบบรวมของ โครงสร้างของข้อความอย่างมาก ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบอื่น ๆ ของวรรณคดี เป็นผลโดยตรง โดยร่วมผลิตและร่วมต้อนรับนี้ [2]โศกนาฏกรรมสมัยก่อนแฮมเล็ต (1601) โดยเช็คสเปียร์และโศกนาฏกรรม Athenian คลาสสิกเอดิปุสคิง (c. 429 BC) โดย Sophocles ก็เป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปะการละครกัน [3] ตัวอย่างสมัยเป็นวันเดินทางกลางคืน (1956) โดย Eugene O'Neill [4]หน้ากากสองที่เกี่ยวข้องกับละครแสดงสายงานทั่วไปแบบดั้งเดิมระหว่างตลกและโศกนาฏกรรม พวกเขามีสัญลักษณ์ Muses กรีกโบราณ ล้าน Melpomene มิวส์ของตลกที่แสดง โดยหน้าสังกัจจายน์ และมิวส์ของโศกนาฏกรรมที่แสดง โดยใบหน้าร้องไห้ ตามลำดับ ถือว่าเป็นประเภทของบทกวีทั่วไป โหมดอย่างมากได้รับต่างกับมหากาพย์การและโหมดน้อยจอมตั้งแต่ของอริสโตเติล Poetics (c. 335 BC) ซึ่งงานแรกของทฤษฎีอย่างมาก [5]การใช้ "ละคร" ในความหมายแคบเพื่อกำหนดชนิดของเล่นวันจากศตวรรษที่ 19 ละครในความรู้สึกนี้หมายถึงการเล่นที่ไม่ใช่ตลกหรือโศกนาฏกรรม — ตัวอย่าง:ของ Zola Thérèse Raquin (1873) หรือของของ Chekhov Ivanov (1887) มันเป็นความรู้สึกนี้แคบที่ว่า ในภาพยนตร์และโทรทัศน์อุตสาหกรรมภาพยนตร์การศึกษาและนำไปอธิบาย "ละคร" เป็นประเภทภายในสื่อของพวกเขาเกี่ยวข้อง [6] "ละครวิทยุ" ถูกใช้ในความรู้สึกทั้งสอง — ส่งเดิม ในการแสดงสด มันยังถูกใช้เพื่ออธิบายการสิ้น คิ้วสูง และยิ่งร้ายแรงของการแสดงผลที่น่าทึ่งของวิทยุ [7]ละครมักจะถูกรวมกับดนตรีและเต้นรำ: โดยทั่วไปมีร้องละครโอเปราตลอด ละครทั่วไปสนทนาและเพลง และมีบางรูปแบบของละครเพลงที่เกิดขึ้นหรือดนตรีประกอบดนตรีความโต้ (melodrama และ Nō ญี่ปุ่น ตัวอย่าง) [8] ในบางช่วงของประวัติศาสตร์ (โบราณโรมัน และสมัยโรแมนติก) ละครบางอย่างได้ถูกเขียนไปจะอ่าน แทนที่ดำเนินการ [9] ในการแสดง ละครเรื่องนี้ก่อนมีช่วงเวลาของการปฏิบัติงาน นักแสดงประดิษฐ์สคริปต์ได้ทันทีก่อนที่ผู้ชมอย่างมาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ละครเป็นโหมดที่เฉพาะเจาะจงของการเล่าเรื่องตัวละครมักจะเป็นตัวแทนในการทำงาน. [1] คำที่มาจากภาษากรีกคำδρᾶμα, ละคร, การกระทำที่มีความหมายซึ่งได้มาจากδράωกริยาdraōความหมายที่จะทำหรือจะทำหน้าที่ การตรากฎหมายของละครในโรงละครที่แสดงโดยนักแสดงบนเวทีก่อนที่ผู้ชมที่เหโหมดการทำงานร่วมกันของการผลิตและรูปแบบโดยรวมของการรับ โครงสร้างของตำราอย่างมากซึ่งแตกต่างจากรูปแบบอื่น ๆ ของวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากการผลิตร่วมกันนี้และรับรวม. [2] โศกนาฏกรรมสมัยก่อนหมู่บ้าน (1601) โดยเช็คสเปียร์และ Oedipus โศกนาฏกรรมเอเธนส์คลาสสิกคิง (ค. 429 BC) โดยเคิลส์เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของศิลปะการละคร. [3] ตัวอย่างที่ทันสมัยเป็นวันเดินทางเข้ามาในตอนกลางคืน (1956) โดยยูจีนโอนีล. [4] ทั้งสองมาสก์ที่เกี่ยวข้องกับละครเป็นตัวแทนของส่วนทั่วไปแบบดั้งเดิมระหว่างความตลกขบขันและ โศกนาฏกรรม. พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของมิวส์กรีกโบราณ, Thalia และ Melpomene ที่ Muse ของตลกตัวแทนจากใบหน้าหัวเราะและ Muse ของโศกนาฏกรรมตัวแทนจากใบหน้าร้องไห้ตามลำดับ ถือได้ว่าเป็นรูปแบบของบทกวีโดยทั่วไปโหมดการแสดงละครได้รับการเปรียบเทียบกับมหากาพย์และโหมดพรั่งพรูออกมานับตั้งแต่ฉันทลักษณ์ของอริสโตเติล (ค. 335 BC) -the ทำงานที่เก่าแก่ที่สุดของทฤษฎีที่น่าทึ่ง. [5] การใช้งานของ "ละคร" ใน ความหมายแคบเพื่อกำหนดประเภทเฉพาะของการเล่นวันที่จากศตวรรษที่ 19 ละครในความหมายนี้หมายถึงการเล่นที่ไม่ตลกหรือตัวอย่างเช่นโศกนาฏกรรมสำหรับหนึ่งThérèse Zola ของ Raquin (1873) หรือ Ivanov เช็กฮอร์ (1887) มันคือความหมายแคบว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์และการศึกษาภาพยนตร์ที่นำมาใช้เพื่ออธิบาย "ละคร" เป็นแนวเพลงที่อยู่ในสื่อของตน. [6] "ละครวิทยุ" ถูกนำมาใช้ทั้งในความรู้สึก-เดิมส่งในการแสดงสดมัน ยังได้รับการใช้ในการอธิบายเพิ่มเติมคิ้วสูงและสิ้นสุดที่ร้ายแรงของการส่งออกอย่างมากของวิทยุ [7]. ละครมักจะรวมกับดนตรีและการเต้นรำละครในละครร้องโดยทั่วไปตลอด; ละครเพลงโดยทั่วไปรวมทั้งการเจรจาการพูดและเพลง; และบางรูปแบบของละครมีเพลงอื่น ๆ หรือประกอบดนตรีเน้นการสนทนา (โลกและญี่ปุ่นไม่มีตัวอย่าง). [8] ในบางช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ (โรมันโบราณและทันสมัยโรแมนติก) ละครบางส่วนได้ถูกเขียนให้อ่านมากกว่า . ดำเนินการ [9] ในการปรับตัวละครไม่ได้อยู่ก่อนช่วงเวลาของการปฏิบัติงานนั้น นักแสดงประดิษฐ์สคริปต์ธรรมชาติอย่างมากก่อนที่ผู้ชม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ละครเป็นเฉพาะโหมดของการเล่าเรื่อง โดยทั่วไปสวมแทนในการแสดง [ 1 ] คำมาจากคำกรีกδρᾶμα , ละคร หมายถึง การกระทำ ซึ่งได้มาจากคำกริยาδράωนๆ , โฮ หมายถึง ทำ หรือ ทำ การตรากฎหมายของละคร ในละคร แสดงโดยนักแสดงบนเวทีต่อหน้าผู้ชม presupposes ร่วมกันรูปแบบการผลิตและรูปแบบโดยรวมของการรับ โครงสร้างของข้อความได้อย่างน่าทึ่ง ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบอื่น ๆของวรรณคดี มีอิทธิพลโดยตรง โดยความร่วมมือในการผลิตและร่วมต้อนรับ . [ 2 ] ต้นหมู่บ้านโศกนาฏกรรมสมัยใหม่ ( 1601 ) โดยเช็คสเปียร์และคลาสสิกแบบเอเธนส์โศกนาฏกรรม Oedipus กษัตริย์ ( C 429 ปีก่อนคริสตกาล ) โดยโซโฟคลีสเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของศิลปะของการละคร . [ 2 ] ตัวอย่างที่ทันสมัย นานวันเข้าการเดินทางกลางคืน ( 1956 ) [ 4 ] โดยยูจีนโอนีลสองรูปที่เกี่ยวข้องกับละครแสดงแบบดั้งเดิมทั่วไป ส่วนระหว่างตลกและโศกนาฏกรรม พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของกรีกโบราณและแรงบันดาลใจ Thalia , เมลโพมินี , Muse ของตลกแทนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และแรงบันดาลใจของโศกนาฏกรรมที่แสดงโดยวิปปิ้งหน้าตามลำดับ ถือว่าเป็นรูปแบบของบทกวีในทั่วไป , โหมดดราม่าได้ถูกเปรียบเทียบกับมหากาพย์และเนื้อเพลงโหมดตั้งแต่อริสโตเติลฉันทลักษณ์ของ ( C . 335 BC ) - งานเก่าของทฤษฎีละคร [ 5 ]การใช้ " ละคร " ในความหมายอย่างแคบกำหนดประเภทเฉพาะของวันที่เล่นจากศตวรรษที่ 19 ละคร ในความหมายนี้ หมายถึง การเล่นที่ทั้งตลกและโศกนาฏกรรมเช่น Zola เป็น th é r è se raquin ( 1873 ) หรือ เชคของ Ivanov ( 1887 ) มันคือความรู้สึกแคบที่ภาพยนตร์และโทรทัศน์ภาพยนตร์ อุตสาหกรรมและการศึกษาใช้เพื่ออธิบาย " เรื่อง " ประเภทหนึ่งในสื่อของตน . [ 6 ] " ละครวิทยุ " ถูกใช้ทั้งในความรู้สึกเดิมที่ส่งในการแสดงสด มันยังถูกใช้เพื่ออธิบายคิ้วสูงมากขึ้น และสิ้นสุดที่ร้ายแรงของ ผลผลิตที่น่าทึ่งของวิทยุ [ 7 ]ละครมักจะรวมกับดนตรีและนาฏศิลป์ : ละครโอเปร่าโดยทั่วไปในซองตลอด ; ละครเพลงโดยทั่วไปรวมทั้งบทสนทนาที่พูดและเพลง และบางรูปแบบของละครมีดนตรีโดยบังเอิญ หรือ การทำดนตรีประกอบ ( บทสนทนา ( น้ำเน่าและญี่ปุ่น - โฮ , ตัวอย่างเช่น ) . [ 8 ] ในบางช่วงของประวัติศาสตร์ ( โรมันโบราณและทันสมัยโรแมนติก ) บางเรื่องได้เขียนให้อ่านได้มากกว่า ) . [ 9 ] ในปฏิภาณโวหาร ละครไม่ได้ pre อยู่ช่วงเวลาของการแสดง นักแสดง ประดิษฐ์สคริปต์ละครเองก่อนที่ผู้ชม