disability may not experience more

disability may not experience more difficulties
with functioning than other families. Thus,
practitioners should not equate poor family
functioning with childhood disability. While
poor family functioning may be a risk factor
for stress when it is present, many families
function quite well.
Parental self-efficacy and cognitive
appraisal
Several studies have pointed to the
importance of parental cognitions and coping
styles in predicting outcomes for families.
Hastings and Brown (2002) found that when
controlling for parental self-efficacy, the
relationship between child behavior problems
and parental stress was non-significant. In
other words, the parents’ belief that they could
manage the care giving tasks was more
important in predicting stress than the child’s
behavior. In addition, Plant and Sanders
(2007) noted that when controlling for
cognitive appraisal of care giving
responsibilities, the relationship between
child adaptive behavior and caregiver stress
was no longer significant. When the parents’
cognitive appraisal was accounted for in the
study, only difficulty of care giving tasks
significantly predicted caregiver stress.
Likewise, Lustig (2002) found that families
who could re-frame the disability in a positive
way and perceived themselves as competent
rather than passive had better family
adjustment. Weinger (1999) found that
mothers with a more positive perception of
the child with a disability rated their family
functioning higher. Finally, research indicates
that how each parent copes with the disability
may impact the spouse’s coping. Hastings,
Kovshoff, Ward, degli Espinosa, Brown, and
Remington (2005) noted that spousal
depression was a significant predictor of
stress in both mothers and fathers. Thus, the
literature suggests that practitioners need to
pay close attention to how families define
their experience of caring for a child with a

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พิการไม่อาจประสบความยากลำบากมากขึ้นด้วยการทำงานมากกว่าครอบครัวอื่น ดังนั้นผู้ควรคิดว่าครอบครัวยากจนทำงานกับเด็กพิการ ในขณะที่ทำงานครอบครัวยากจนอาจเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับความเครียดเมื่อมีอยู่ หลายครอบครัวฟังก์ชันที่ค่อนข้างดีหลัก ประสิทธิภาพตนเอง และรับรู้เพื่อประเมินผลหลายการศึกษาได้ชี้ไปความสำคัญของการปกครอง cognitions และเผชิญกับลักษณะในการทำนายผลลัพธ์สำหรับครอบครัวเฮสติงส์และน้ำตาล (2002) พบว่าเมื่อการควบคุมสำหรับผู้ปกครองตนเองประสิทธิภาพ การความสัมพันธ์ระหว่างปัญหาพฤติกรรมเด็กและความเครียดโดยผู้ปกครองถูกไม่สำคัญ ในคำอื่น ๆ ความเชื่อของพ่อแม่ที่พวกเขาได้จัดการดูแลให้งานได้มากขึ้นสำคัญในการทำนายความเครียดของเด็กมากกว่าลักษณะการทำงาน นอกจากนี้ โรงงานและแซนเดอร์ส์(2007) สังเกตที่เวลาสำหรับประเมินการรับรู้การให้การดูแลความรับผิดชอบ ความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะการทำงานเหมาะสมสำหรับเด็กและภูมิปัญญาความเครียดถูกไม่สำคัญ เมื่อผู้รับรู้การประเมินถูกลงบัญชีในการศึกษา ปัญหาของงานให้คาดว่า ภูมิปัญญาความเครียดอย่างมีนัยสำคัญในทำนองเดียวกัน Lustig (2002) พบว่าครอบครัวที่สามารถกรอบพิการในการบวกอีกครั้งวิธีการ และถือว่าตัวเองเป็นอำนาจแทนที่มีครอบครัวที่ดีแฝงปรับปรุง Weinger (1999) พบว่ามารดาที่ มีการรับรู้ที่มากขึ้นบวกของครอบครัวเด็กพิการที่ได้คะแนนทำงานสูง สุดท้าย วิจัยระบุที่ว่าแต่ละหลัก copes พิการอาจส่งผลกระทบต่อการรับมือของคู่สมรส เฮสติ้งส์Kovshoff, Ward, degli Espinosa น้ำตาล และเรมิงตัน (2005) กล่าวว่า ทึกทักเอาเองภาวะซึมเศร้ามีจำนวนประตูสำคัญของความเครียดในมารดาและบิดา ดังนั้น การเอกสารประกอบการแนะนำว่า ผู้ที่ต้องการใส่ใจกับวิธีกำหนดครอบครัวประสบการณ์การดูแลเด็กที่มีความ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความพิการอาจไม่พบความยากลำบากมากขึ้นกับการทำงานมากกว่าครอบครัวอื่น ๆ ดังนั้นผู้ปฏิบัติงานไม่ควรถือเอาครอบครัวที่ยากจนทำงานที่มีความพิการในวัยเด็ก ในขณะที่การทำงานครอบครัวที่ยากจนอาจจะเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับความเครียดเมื่อมันเป็นปัจจุบันหลายครอบครัวทำงานค่อนข้างดี. ผู้ปกครองรับรู้ความสามารถของตนเองและความรู้ความเข้าใจในการประเมินผลงานวิจัยหลายชิ้นชี้ไปที่ความสำคัญของcognitions ผู้ปกครองและการเผชิญรูปแบบในการทำนายผลสำหรับครอบครัว. เฮสติ้งส์ บราวน์ (2002) พบว่าเมื่อการควบคุมโดยผู้ปกครองรับรู้ความสามารถของตนเองที่ความสัมพันธ์ระหว่างปัญหาพฤติกรรมของเด็กและความเครียดของผู้ปกครองที่ไม่ได้เป็นอย่างมีนัยสำคัญ ในคำอื่น ๆ ที่ความเชื่อของพ่อแม่ว่าพวกเขาสามารถจัดการดูแลให้งานได้มากขึ้นที่สำคัญในการทำนายความเครียดกว่าเด็กพฤติกรรม นอกจากนี้ยังมีอาคารและแซนเดอ(2007) ตั้งข้อสังเกตว่าเมื่อการควบคุมการประเมินความรู้ความเข้าใจในการดูแลให้ความรับผิดชอบความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการปรับตัวของเด็กและความเครียดของผู้ดูแลก็ไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญ เมื่อพ่อแม่ของพวกประเมินความรู้ความเข้าใจที่ถูกคิดในการศึกษาความยากลำบากเพียงในการดูแลงานให้อย่างมีนัยสำคัญที่คาดการณ์ความเครียดของผู้ดูแล. ในทำนองเดียวกันสติ (2002) พบว่าครอบครัวที่สามารถre-กรอบความพิการในเชิงบวกและวิธีการรับรู้ว่าตัวเองเป็นอำนาจค่อนข้างกว่าเรื่อย ๆ มีครอบครัวที่ดีกว่าการปรับตัว Weinger (1999) พบว่าแม่ที่มีการรับรู้ที่เป็นบวกมากขึ้นของเด็กที่มีความพิการรับการจัดอันดับครอบครัวของพวกเขาทำงานที่สูงขึ้น ในที่สุดการวิจัยแสดงให้เห็นว่าวิธีการของแต่ละผู้ปกครอง copes กับความพิการอาจส่งผลกระทบต่อการเผชิญปัญหาของคู่สมรส เฮสติ้งส์Kovshoff วอร์ด, degli สปิโนซา, น้ำตาล, และเรมิงตัน(2005) ตั้งข้อสังเกตว่าพิธีวิวาห์ภาวะซึมเศร้าเป็นปัจจัยบ่งชี้ที่สำคัญของความเครียดทั้งมารดาและบรรพบุรุษ ดังนั้นวรรณกรรมแสดงให้เห็นว่าผู้ปฏิบัติงานจำเป็นที่จะต้องให้ความสำคัญกับวิธีการที่ครอบครัวกำหนดประสบการณ์ของพวกเขาในการดูแลเด็กที่มีความ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความพิการไม่อาจประสบความยากลำบากมากขึ้น
กับการทำงานกว่าครอบครัวอื่น ๆ ดังนั้น นักปฏิบัติไม่ควรถือเอาการทำหน้าที่ครอบครัว

จนพิการตั้งแต่เด็ก ในขณะที่
หน้าที่ของครอบครัวที่ไม่ดีอาจเป็นปัจจัยเสี่ยง
สำหรับความเครียดเมื่อมันเป็น ปัจจุบันหลายครอบครัว
การทำงานค่อนข้างดี โดยตนและการคิด

ราคา

หลายการศึกษาได้ชี้ให้ความสำคัญของความคิดและรูปแบบในการผู้ปกครอง
ทำนายผลสำหรับครอบครัว .
เฮสติงส์และสีน้ำตาล ( 2002 ) พบว่าเมื่อ

ผู้ปกครองควบคุมตนเอง ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กและผู้ปกครองมีปัญหาพฤติกรรม
ความเครียดไม่แตกต่างกัน . ในคำอื่น ๆผู้ปกครอง
, ความเชื่อว่าพวกเขาสามารถจัดการดูแลงาน

ได้มากขึ้นที่สำคัญในการพยากรณ์ความเครียดมากกว่าพฤติกรรมของ
เด็ก นอกจากนี้พืชและแซนเดอร์
( 2550 ) กล่าวว่า เมื่อควบคุมการประเมินการคิดของการให้การดูแล


เด็ก มีความรับผิดชอบ ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการปรับตัวต่อความเครียด
ก็ไม่สําคัญ เมื่อพ่อแม่
ทฤษฎีความเครียดคือคิดใน
ศึกษายากเฉพาะของการให้การดูแลงาน
พยากรณ์ความวิตกกังวลความเครียด
อนึ่ง ตลก ( 2002 ) พบว่า ครอบครัวที่สามารถเป็นกรอบ
พิการในทางบวก และการรับรู้ความสามารถตนเอง เช่น


ครอบครัวมากกว่าเรื่อยๆมีการปรับตัวดีขึ้น weinger ( 2542 ) พบว่า มารดาที่เป็นบวกมากขึ้น

การรับรู้ของเด็กที่มีความพิการในครอบครัว
การทำงานที่สูงขึ้น การวิจัยบ่งชี้
ในที่สุดวิธีที่แต่ละหลัก copes กับความพิการ
อาจส่งผลกระทบต่อความเครียดของคู่สมรส เฮสติ้ง ,
kovshoff , วอร์ด , degli เอสปีโนซา , น้ำตาล , และ
เรมิงตัน ( 2548 ) ระบุว่า คู่สมรส
ภาวะซึมเศร้า ) 4
ความเครียดในทั้งมารดาและบิดา ดังนั้น วรรณกรรมแสดงให้เห็นว่า ผู้ปฏิบัติงานต้อง

สนใจว่าครอบครัวกำหนด
ประสบการณ์การดูแลเด็กด้วย