Osteoarthritis (OA) is considered t

Osteoarthritis (OA) is considered to be the most common
form of arthritis that results in structural and functional
failure of synovial joints [1, 2]. The current paradigm holds
that OA is a disease of the entire joint, involving not only
the degradation of articular cartilage but also a variable
subchondral bone reaction, and alteration of other joint
structures, including the synovial membrane, meniscus, capsule,
ligaments, and periarticular muscle [3]. The clinical
features of OA include joint pain with activity, transient
stiffness in the morning or after rest, restricted motion,
joint crepitus, periarticular tenderness, bony swelling, and
functional disability [3].
The knee is regarded as one of the most common joints
frequently affected by OA [4]. The purposes of symptomatic
treatment of OA of the knee are to control joint pain and to
improve joint function [3]. The well-known pharmacological
approach for symptomatic treatment includes oral administration
of paracetamol, NSAIDs, opioids, and intra-articular
corticosteroid injections [3, 4]. Although paracetamol should
be prescribed as the preferred oral analgesic [5], it has been
reported that the majority of patients with OA would prefer
NSAIDs to paracetamol [6, 7]. However, NSAIDs should
be used with caution in patients with peptic ulcer disease,
renal insufficiency, or cardiovascular risk [8, 9]. Additionally,
whereas opioids can be used for pain relief when NSAIDs
have failed, their advantageous effects are outweighed by
increased risk of adverse events and therefore should not
be prescribed routinely [10]. Intra-articular corticosteroid
injections should be considered in patients who do not
respond satisfactorily to the aforementioned treatments as well as in patients with acute exacerbations of pain and signs
of local inflammation [11]. In addition to these limitations
of conventional pharmacological management, a number of
patients with OA continue to experience inadequate pain
control despite being treated accordingly [12]. These disadvantages
lead many patients to seek for alternative health care
options which are more or equally effective but less toxic than
the conventional treatment.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โรคข้อเข่าเสื่อม (OA)
จะถือเป็นที่พบมากที่สุดรูปแบบของโรคข้ออักเสบที่ส่งผลให้โครงสร้างและการทำงานล้มเหลวของข้อต่อไขข้อ
[1, 2] กระบวนทัศน์ในปัจจุบันถือได้ว่าโอเอเป็นโรคของการร่วมทุนทั้งที่เกี่ยวข้องกับการไม่เพียงแต่การเสื่อมสภาพของกระดูกอ่อนแต่ยังตัวแปรปฏิกิริยากระดูก subchondral และการเปลี่ยนแปลงของการร่วมทุนอื่น ๆ โครงสร้างรวมทั้งเยื่อไขข้อวงเดือนแคปซูล, เอ็นและ periarticular กล้ามเนื้อ [3] คลินิกคุณสมบัติของโอเอรวมถึงอาการปวดร่วมกับกิจกรรมชั่วคราวตึงในตอนเช้าหรือหลังส่วนที่เหลือเคลื่อนไหวจำกัดcrepitus ร่วมอ่อนโยน periarticular บวมกระดูกและความพิการทำงาน[3]. หัวเข่าได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในข้อต่อที่พบมากที่สุดได้รับผลกระทบบ่อยโดยโอ [4] วัตถุประสงค์ของอาการการรักษาโอของข้อเข่าที่มีในการควบคุมอาการปวดข้อและการปรับปรุงการทำงานร่วมกัน[3] เภสัชวิทยาที่รู้จักกันดีวิธีการสำหรับการรักษาอาการรวมถึงการบริหารช่องปากของยาพาราเซตามอล, ยากลุ่ม NSAIDs, opioids และภายในข้อฉีดเตียรอยด์[3, 4] แม้ว่ายาพาราเซตามอลควรจะกำหนดเป็นยาแก้ปวดในช่องปากที่ต้องการ [5] จะได้รับการรายงานว่าส่วนใหญ่ของผู้ป่วยที่มีโอต้องการNSAIDs จะพาราเซตามอล [6, 7] แต่ยากลุ่ม NSAIDs ควรใช้ด้วยความระมัดระวังในผู้ป่วยโรคแผลในกระเพาะอาหาร, ภาวะไตหรือความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด [8, 9] นอกจากนี้ในขณะที่ opioids สามารถนำมาใช้เพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อ NSAIDs จะยังไม่ได้ผลประโยชน์ของพวกเขาจะนิเวศโดยความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์และดังนั้นจึงไม่ควรจะกำหนดเป็นประจำ[10] เตียรอยด์ภายในข้อฉีดควรพิจารณาในผู้ป่วยที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาเป็นที่น่าพอใจในการดังกล่าวข้างต้นรวมทั้งในผู้ป่วยที่มีการกำเริบเฉียบพลันของความเจ็บปวดและอาการของการอักเสบในท้องถิ่น[11] นอกเหนือไปจากข้อ จำกัด เหล่านี้ของการจัดการทางเภสัชวิทยาทั่วไปจำนวนของผู้ป่วยที่มีโอเอยังคงที่จะพบอาการปวดที่ไม่เพียงพอควบคุมแม้จะได้รับการปฏิบัติตาม[12] ข้อเสียเหล่านี้นำไปสู่ผู้ป่วยจำนวนมากที่จะแสวงหาการดูแลสุขภาพทางเลือกตัวเลือกที่มีมากขึ้นหรือมีประสิทธิภาพเท่าเทียมกันแต่ที่เป็นพิษน้อยกว่าการรักษาแบบเดิม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคข้อเข่าเสื่อม ( OA ) เป็นรูปแบบที่พบมากที่สุดของโรคข้ออักเสบที่มีผล

ความล้มเหลวของโครงสร้างและหน้าที่ของข้อต่อ synovial [ 1 , 2 ] กระบวนทัศน์ในปัจจุบันถือ
ที่เสื่อมเป็นโรคร่วมที่ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับไม่เพียง
การเสื่อมสภาพของกระดูกอ่อนผิวข้อ แต่ยังมีตัวแปร
ดอกสมบูรณ์เพศ ปฏิกิริยา และการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างข้อต่ออื่น ๆรวมทั้งเยื่อซินโนเวียล
, ,เลนส์นูนข้างเว้าข้าง , แคปซูล ,
เอ็น และกล้ามเนื้อ periarticular [ 3 ] คลินิก
คุณสมบัติของโอเอรวมถึงความเจ็บปวดร่วมด้วยกิจกรรมชั่วคราว
ตึงในตอนเช้า หรือ หลังจากพักผ่อน เคลื่อนไหว จำกัด ร่วม periarticular
เสียงดังในข้อกระดูก , อ่อนโยน , บวม , และ
[ คนพิการหน้าที่ 3 ] .
เข่าถือได้ว่าเป็นหนึ่งของข้อต่อได้รับผลกระทบบ่อยบ่อยที่สุด
โดย OA [ 4 ] วัตถุประสงค์ของการวัด
การเสื่อมของข้อเข่า เพื่อควบคุมอาการปวดข้อและปรับปรุงการทำงานร่วมกัน

[ 3 ] ที่รู้จักกันดีสำหรับการรักษาอาการ รวมถึงวิธีการทางเภสัชวิทยา

การบริหารช่องปากของยาสเตียรอยด์ , opioids , และ intra-articular
corticosteroid ฉีด [ 3 , 4 ] แม้ว่าจะถูกกำหนดเป็นยา
ที่ต้องการใช้ในช่องปาก [ 5 ] มันมี
รายงานว่าส่วนใหญ่ของผู้ป่วย OA ต้องการ
อรให้พาราเซตามอล [ 6 , 7 ] อย่างไรก็ตาม ยากลุ่ม NSAIDs ควร
จะใช้ด้วยความระมัดระวังในผู้ป่วยโรคแผลในกระเพาะอาหาร , ไต , โรคหัวใจและหลอดเลือด
หรือความเสี่ยง [ 8 , 9 ] นอกจากนี้
ส่วนยาที่สามารถใช้สำหรับบรรเทาอาการปวดเมื่ออร
ล้มเหลว ผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นนิเวศโดย
ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์และดังนั้นจึงไม่ควร
จะกำหนดตรวจ [ 10 ] ภายในข้อ
ฉีด corticosteroid ควรพิจารณาในผู้ป่วยที่ไม่ตอบสนองกับการรักษาเป็นที่น่าพอใจ
ดังกล่าว รวมทั้งในผู้ป่วยฉับพลัน exacerbations ของความเจ็บปวดและป้าย
ท้องถิ่นการอักเสบ [ 11 ] นอกจากข้อ จำกัด เหล่านี้
ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของการจัดการทั่วไป จำนวนของผู้ป่วยเสื่อมต่อไป

ประสบการณ์การควบคุมความเจ็บปวดไม่เพียงพอทั้งๆ ที่ได้ปฏิบัติตาม [ 12 ] เหล่านี้ข้อเสีย
นำผู้ป่วยหลายคนแสวงหาการดูแลสุขภาพทางเลือกที่ตัวเลือก
มากขึ้นหรือมีประสิทธิภาพเท่าแต่เป็นพิษน้อยกว่า
การรักษาปกติ