Theathletes had a mean age of 42 ye

The
athletes had a mean age of 42 years at the second
examination. Radiographic hip OA was found in 19% of
the runners, but in neither of the other groups. Age and
number of miles run per week in 1973 were the positive
predictors of radiographic OA. Spector et al. (1996) compared
67 female elite middle- and long-distance runners
and 14 female tennis players (aged 40–65) with a large
matched control group. Radiographic hip and knee OA
rates were significantly higher in the former athletes
compared with controls of a similar age, with a tendency
to more patellofemoral OA in the runners. No clear risk
factors were seen within the ex-athlete groups, although
the tennis players tended to have more osteophytes at the
tibiofemoral joints and hip, but the runners had more
patellofemoral joint disease. In contrast, in a retrospective
cohort study, the rates of radiographic hip OA in 60 exmarathon
runners were not higher than in controls,
although the timing of radiographs differed for the two
groups (Puranen et al. 1975). A study comparing 504
university level cross-country runners with similar-level
swimmers found no difference in levels of hip and knee
pain but x
-
ray examinations were not performed (Sohn
et al. 1985). A small prospective study of 17 male runners
(nine were marathon runners) compared with controls
found no difference in radiographic OA at the hip, knee,
ankle or feet (Panush et al. 1986).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ที่นักกีฬามีอายุเฉลี่ย 42 ปีที่สองตรวจสอบ ปเจริญเต็มขั้นพบ OA 19% ของรอบชิงชนะเลิศ แต่ ในกลุ่มไม่ อายุ และจำนวนไมล์ที่ใช้ต่อสัปดาห์ใน 1973 ได้ในแง่บวกpredictors ของ OA เจริญเต็มขั้น Spector et al. (1996) เปรียบเทียบ67 นางยอด distance กลาง และระยะยาวรอบชิงชนะเลิศและ 14 หญิงนักกีฬาเทนนิส (aged 40 – 65) มีขนาดใหญ่กลุ่มควบคุมที่ตรงกัน ปเจริญเต็มขั้นและเข่า OAราคาไม่สูงมากในนักกีฬาอดีตเมื่อเทียบกับการควบคุมอายุที่คล้ายกัน มีแนวโน้มการ patellofemoral มาก OA ในรอบชิงชนะเลิศที่ ไม่มีความเสี่ยงที่ชัดเจนปัจจัยที่เห็นภายในกลุ่มนักกีฬาอดีต แม้ว่านักกีฬาเทนนิสที่มีแนวโน้มให้ osteophytes มากกว่าที่จะข้อต่อ tibiofemoral และพ แต่ในรอบชิงชนะเลิศได้เพิ่มเติมpatellofemoral ร่วมโรค ในทางตรงกันข้าม ในการย้อนรอยผู้ผ่านศึกษา ราคาของ OA สะโพกเจริญเต็มขั้นใน 60 exmarathonไม่สูงกว่าในการควบคุม รอบชิงชนะเลิศแม้ว่าช่วงเวลาของการ radiographs ที่แตกต่างสำหรับทั้งสองกลุ่ม (Puranen et al. 1975) การศึกษาเปรียบเทียบ 504มหาวิทยาลัยระดับครอสคันทรีรอบชิงชนะเลิศระดับคล้ายผู้ที่พบไม่มีความแตกต่างในระดับของสะโพกและเข่าความเจ็บปวดแต่ x-ตรวจสอบรังสีไม่ทำ (Sohnร้อยเอ็ด al. 1985) การศึกษาขนาดเล็กมีแนวโน้มของรอบชิงชนะเลิศชาย 17(เก้าถูกมาราธอนรอบชิงชนะเลิศ) เปรียบเทียบกับตัวควบคุมพบไม่มีความแตกต่างใน OA เจริญเต็มขั้นที่สะโพก เข่าข้อเท้าหรือเท้า (Panush et al. 1986)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักกีฬามีอายุเฉลี่ย 42
ปีที่สองการตรวจสอบ โอเอสะโพกเอ็กซ์เรย์พบว่าใน 19%
ของนักวิ่งแต่ในทั้งกลุ่มอื่น ๆ อายุและจำนวนไมล์ทำงานต่อสัปดาห์ในปี 1973 เป็นบวกพยากรณ์ของโอเอเอ็กซ์เรย์ สเปคเตอร์, et al (1996) เมื่อเทียบกับ67 หญิงชนชั้นกลางและวิ่งทางไกลและ14 นักเทนนิสหญิง (อายุ 40-65) ที่มีขนาดใหญ่กลุ่มควบคุมการจับคู่ สะโพกรังสีและ OA เข่าอัตราที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในอดีตนักกีฬาเมื่อเทียบกับการควบคุมของยุคที่คล้ายกันที่มีแนวโน้มที่จะโอpatellofemoral มากขึ้นในการวิ่ง ไม่มีความเสี่ยงที่ชัดเจนปัจจัยที่เห็นในกลุ่มนักกีฬาอดีตแม้ว่านักเทนนิสมีแนวโน้มที่จะมีมากขึ้นกระดูกที่ข้อต่อสะโพกและtibiofemoral แต่วิ่งได้มากขึ้นโรคpatellofemoral ร่วม ในทางตรงกันข้ามในย้อนหลังศึกษาการศึกษาอัตราการเอ็กซ์เรย์โอสะโพก 60 exmarathon วิ่งไม่ได้สูงกว่าในการควบคุมแม้ว่าระยะเวลาของการฉายรังสีจะแตกต่างของทั้งสองกลุ่ม(Puranen et al. 1975) การศึกษาเปรียบเทียบ 504 ระดับมหาวิทยาลัยวิ่งข้ามประเทศที่มีระดับใกล้เคียงกันนักว่ายน้ำที่พบความแตกต่างในระดับที่ไม่มีสะโพกและหัวเข่าปวดแต่ x - การตรวจสอบเรย์ไม่ได้ถูกดำเนินการ (Sohn et al, 1985). การศึกษาที่คาดหวังเล็ก ๆ ของ 17 นักวิ่งชาย(เก้าเป็นนักวิ่งมาราธอน) เมื่อเทียบกับการควบคุมพบความแตกต่างในโอเอเอ็กซ์เรย์ที่สะโพกหัวเข่าข้อเท้าหรือเท้า(Panush et al. 1986)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นักกีฬาที่มีอายุเฉลี่ย 42 ปี ในการสอบรอบสอง

โดยสะโพก OA พบใน 19 %
วิ่ง แต่ในทั้งสองกลุ่ม อายุและ
เลขไมล์วิ่งต่อสัปดาห์ในปี 1973 เป็นปัจจัยบวก
ของรังสี OA สเป็กเตอร์ et al . ( 1996 ) เทียบ
67 - กลางยอดหญิง และระยะทางวิ่งยาว
14 นักเทนนิสหญิง ( อายุ 40 - 65 ) มีขนาดใหญ่
จับคู่กลุ่มควบคุม สะโพกและเข่าเสื่อม
อัตรารังสีมีค่าสูงกว่าในอดีตนักกีฬา
เมื่อเทียบกับการควบคุมของอายุที่คล้ายกันที่มีแนวโน้มที่จะมากขึ้น
OA ในนักศึกษาระดับรองลงมา ไม่มีปัจจัยเสี่ยง
ใสเห็นภายในกลุ่มนักกีฬาอดีต แม้ว่า
เล่นเทนนิสมีแนวโน้มที่จะมี osteophytes เพิ่มเติมที่ tibiofemoral
และข้อต่อสะโพก แต่วิ่งได้มากขึ้น
โรคร่วมนักศึกษาระดับ . ในทางตรงกันข้าม , ในรูปแบบ : การศึกษาแบบย้อนหลัง
, อัตรารังสีสะโพก OA ใน 60 exmarathon
วิ่งไม่สูงกว่าในการควบคุม
ถึงแม้ว่าเวลาแตกต่างกันสำหรับสองกลุ่มที่ 2
( puranen et al . 1975 ) การศึกษาเปรียบเทียบนักวิ่งข้ามประเทศแล้ว

คล้ายๆกับนักว่ายน้ำระดับมหาวิทยาลัย พบว่าไม่มีความแตกต่างในระดับของสะโพกและเข่า
ความเจ็บปวดแต่ x
-
เรย์สอบไม่แสดง ( ซอน
et al . 1985 ) การศึกษาที่คาดหวังขนาดเล็ก 17 ชายวิ่ง
( เก้าเป็นนักวิ่งมาราธอน ) เมื่อเทียบกับการควบคุม
พบว่าไม่มีความแตกต่างในการถ่ายภาพรังสี OA ที่สะโพก ข้อเข่า ข้อเท้า หรือ เท้า พานุช
( et al . 1986 )