Traditionally most countries in Lat

Traditionally most countries in Latin America have only considered pegs to the USdollar.
Only relatively recently has attention been devoted to the (for now mostly
theoretical) option of some kind of regional monetary integration.11
Up to the collapse of the Argentine currency board in December 2001, there was a clear
tendency in most Latin American countries to have a formally declared or de-facto peg
to the US-dollar, some going even so far as to dollarize completely (Ecuador, El
Salvador).12 In their assessment of the performance of exchange rate regimes in Latin
America, Hausmann et al. (1999) accordingly stress the revealed preference of most
countries to have fixed exchange rates, even if they had formally declared floating rates.
They attribute this to the fact that flexible rates tended to be accompanied by higher
interest rates, smaller financial systems, a higher sensitivity of domestic rates tointernational rates, and a higher tendency for wage indexation.13 Therefore, before 1998
most countries would not allow for large exchange rate movements, even in the
presence of considerable shocks.14 Hausmann et al. (1999) conclude that most of the
countries that had nominally declared flexible rates actually operated as if being on
fixed rates (but without their benefits). Hence the currency board solution that
Argentina had chosen before its collapse in 2001 was generally considered as a success
before 2001 (Ghosh et al. 2000).15
To conclude that fixed exchange rates have been useful for many countries in the region
does not necessarily imply that a regional arrangement should be advocated. In fact, it is
quite obvious that Latin American economies do not fulfill the standard criteria
developed in the optimum currency area literature. Systematic studies that compare the
region to the European example notice huge differences between Europe and the region.
For instance, in a comprehensive study Temprano Arroyo (2003) looks in detail at all
the traditional criteria, such as trade openness, asymmetric shocks, interregional
financial integration and labor mobility, to conclude that the countries of Central
America, the Andean Community and of Mercosur do not constitute an optimum
currency area. Trade interdependence and intra-regional financial and labor market
integration are low, implying as well that the potential for asymmetric shocks is high.
Similarly, Larrain and Tavares (2003) show that the countries in Latin America have a
higher degree of real exchange rate variability than could be expected, given their
geographical closeness and economic characteristics. In comparison with other regions
such as Europe or Asia, they conclude that the region is the least integrated and thus
most vulnerable to asymmetric shocks and real exchange rate fluctuations.
Focusing especially on Mercosur, Belke and Gros (2002) show that these do not form a
regional (or sub-regional) bloc. They also show that intra-regional exchange ratemovements are less important than those against the dollar and the euro and that those
exchange movements, and the interest variability that accompanies them, have a
negative influence on employment and investments in the region.
Temprano Arroyo (2003) in addition points out that any regional monetary integration
arrangement would suffer from the absence of an established and credible low inflation
anchor. Without a stable anchor, the danger of speculative attacks against the anchor
currency and satellites would be high. Nevertheless, taking account of the high degree
of financial dollarization and the crucial credibility aspect, he concludes that, at least for
the Central American countries, a case can be made for a peg to the dollar if not full
dollarization. For the Andean Community, this conclusion can hardly be drawn, given
the lower degree of trade integration with the dollar area. If, however, the Andean
countries should decide to peg to an outside currency, the case for a dollar peg would be
stronger than that for a euro peg, simply because large parts of the sub-region are
already dollarized.
Exclusive intra-regional pegs in Latin America therefore apparently make not much
sense, nor do full monetary unions between the countries in the region, because they are
too little integrated among themselves and rely too much on trade relations with third
countries.16 At the same time, one might conclude that financially dollarized countries
are well off with a dollar peg. Accordingly, there appears to be no particular exchange
rate regime that fits all Latin American countries, and especially Mercosur countries
might not benefit from forming a regional monetary union among themselves.
Nevertheless, it remains a fact that dissimilar exchange rate regimes may not only have
a significant impact on trade flows, they may also act as an impediment to deeper
regional integration, as countries gain price competitiveness at the expense of their
regional partners. This has become obvious within Mercosur, as the Brazilian real
strongly depreciated by around 40 per cent in early 1999, whereas the Argentine Peso
was pegged to the (then rising) US-dollar. As a consequence, Brazil’s firms enhanced
their price competitiveness and the trade balance improved significantly, though there
has been a time-lag of one to two years before imports and exports responded to
movements in the (real) exchange rate (Figure 2). Overall, Brazil’s trade balance
switched from a deficit of US$ 12.2 billion in 1998 to a surplus of US$ 2.1 billion in
2001.The Argentine peso, on the other hand, bound by its dollar-peg rose during that period,
which contributed to a erosion of Argentina’s export performance in third markets and a
loss of competitiveness of domestic firms vis-à-vis imported goods (Figure 3). Unlike
Brazil, Argentina’s trade balance remained roughly unchanged in the period 1998 to
2000, indicating that its exporters were not able to compete with Brazilian firms. Yet in
2001, even before the collapse of the currency board, Argentina’s trade balance
improved, as economic growth and thus imports collapsed drastically. Overall, during
the severe economic crises, total imports declined by two thirds from 2000 to 2002,
thereby boosting Argentina’s trade balance.The loss of relative price competitiveness becomes more visible if we take a closer look
at exports to the United States, an important trading partner of both Argentina and
Brazil. As can be seen from Table 3, Brazil’s exports to the United States rose by one
third during the period 1999 to 2001, whereas the same figure for Argentina is much
lower with an increase of only 7.4 per cent.Moreover, Argentina’s export to Brazil fell by 22 per cent from 1998 to 2001 (ITC
2004), thereby confirming the concerns of exporters in Argentina. The surge in
Argentina’s real effective exchange rate was compounded by a recessionary
environment and a further reduction of tariffs in some sensitive sectors. As a
consequence, a considerable number of disputes emerged between the two Mercosur
12
countries. Shortly after the Brazilian devaluation, Argentine firms were actively seeking
protection, such as a compensatory tariff mechanism, to diminish the full impact of the
exchange rate appreciation. Though the Argentine government did not fully comply
with these requests, they encouraged various protectionist measures, for instance,
voluntary export restraints for meat and iron and steel products or import license
requirements for shoes (IDB 2002). In sum, Brazil’s sharp devaluation of its currency in
1999 enhanced economic turbulence in Argentina and created economic and political
tensions between the two Mercosur member countries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเทศสหรัฐอเมริกาซึ่งส่วนใหญ่มีเพียงพิจารณาตอกไป USdollarค่อนข้างเฉพาะเมื่อเร็ว ๆ นี้ ความสนใจได้อุทิศให้กับการ (ตอนนี้ส่วนใหญ่เลือกทฤษฎี) บางชนิดของ integration.11 การเงินภูมิภาคได้ยุบคณะกรรมการสกุลที่อาร์เจนตินาในเดือน 2001 ธันวาคม มีการล้างแนวโน้มส่วนใหญ่ริกาประเทศได้ประกาศอย่างเป็นกิจจะลักษณะหรือตรึงดีแฟ็คโตเดอ-ดอลลาร์สหรัฐ บางไปจนถึงเป็น dollarize อย่างสมบูรณ์ (เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์) .12 ในการประเมินประสิทธิภาพของระบอบอัตราแลกเปลี่ยนในละตินอเมริกา Hausmann et al. (1999) ดังนั้นความเครียดความเปิดเผยของที่สุดประเทศให้มีแก้ไขอัตราแลกเปลี่ยน แม้ว่าพวกเขาอย่างเป็นกิจจะลักษณะได้ประกาศราคาลอยตัวพวกเขาแอตทริบิวต์นี้ในความเป็นจริงยืดหยุ่นราคามีแนวโน้มร่วมสูงอัตราดอกเบี้ย ระบบการเงินขนาดเล็ก ความไวสูงของราคาภายในประเทศราคา tointernational และแนวโน้มที่สูงขึ้นสำหรับ indexation.13 ค่าจ้างดังนั้น ก่อนปี 1998ประเทศส่วนใหญ่จะไม่อนุญาตสำหรับความเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนจำนวนมาก แม้ในการของ shocks.14 มาก Hausmann et al. (1999) สรุปว่า ส่วนใหญ่ประเทศที่เมื่อมีประกาศราคายืดหยุ่นจริงดำเนินการถ้าในถาวรราคาถูก (แต่ไม่ มีประโยชน์) ดังนั้น สกุลเงินกระดานโซลูชันที่อาร์เจนติน่าได้เลือกก่อนการล่มสลายในปีค.ศ. 2001 ถูกโดยทั่วไปถือเป็นความสำเร็จก่อนปี 2001 (ภโฆษ et al. 2000) .15การสรุป ที่คงอัตราแลกเปลี่ยนมีประโยชน์สำหรับหลายประเทศในภูมิภาคได้จำเป็นว่า ควร advocated จัดระดับภูมิภาค ในความเป็นจริง มันเป็นค่อนข้างชัดเจนว่า เศรษฐกิจริกาตามเกณฑ์มาตรฐานพัฒนาในวรรณคดีที่ตั้งสกุลเงินที่เหมาะสม ระบบศึกษาที่เปรียบเทียบการภูมิภาคไปอย่างยุโรปประกาศขนาดใหญ่ความแตกต่างระหว่างยุโรปและภูมิภาคตัวอย่าง ในการศึกษาครอบคลุม Temprano อาร์โรโย่ (2003) ดูรายละเอียดทั้งหมดแบบเกณฑ์ เช่นการเปิดการค้า asymmetric โช้ค ฟิตรวมเงิน และแรงงานเคลื่อนไหว การสรุปที่ประเทศกลางอเมริกา แอนดี และของ Mercosur ไม่เป็นการเหมาะสมตั้งสกุล อิสระเสรีทางการค้าและตลาดการเงิน และแรงงานภายในภูมิภาครวมต่ำ หน้าที่เป็นอย่างดีว่าเป็น asymmetric แรงกระแทกสูงได้ในทำนองเดียวกัน Larrain และ Tavares (2003) แสดงที่ประเทศสหรัฐอเมริกามีการระดับที่สูงสำหรับความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงมากกว่าอาจจะคาด รับของพวกเขาความใกล้เคียงทางภูมิศาสตร์และลักษณะทางเศรษฐกิจ เมื่อเปรียบเทียบกับภูมิภาคอื่น ๆเช่นยุโรปหรือเอเชีย พวกเขาสรุปว่า ภูมิภาครวมน้อยที่สุดจึงแรงกระแทกที่สุดเสี่ยง asymmetric และความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเน้น Mercosur, Belke และ gros (2002) แสดงที่เหล่านี้ได้ค่ายภูมิภาค (หรือภูมิภาค) นอกจากนี้ยังแสดง ratemovements แลกเปลี่ยนสำนึกสำคัญที่ดอลลาร์ และยูโรและผู้ที่ความเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยน และสำหรับความผันผวนดอกเบี้ยที่มาพร้อมกับพวกเขา มีการอิทธิพลเชิงลบในการจ้างงานและการลงทุนในภูมิภาคอาร์โรโย่ Temprano (2003) นอกจากนี้ชี้ให้เห็นที่รวมเงินภูมิภาคใด ๆจัดจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการขาดงานของการจัดตั้งขึ้น และน่าเชื่อถือต่ำอัตราเงินเฟ้อสมอ โดยไม่ยึดมั่นคง อันตรายของการโจมตียึดถือสกุลเงินและดาวเทียมจะสูง อย่างไรก็ตาม การบัญชีระดับสูงdollarization ทางการเงินและด้านความน่าเชื่อถือที่สำคัญ เขาสรุปว่า น้อยสำหรับประเทศมาลาวี กรณีสามารถจะทำการตรึงดอลลาร์ถ้าไม่เต็มdollarization สำหรับนดี บทสรุปนี้สามารถไม่ออก กำหนดระดับต่ำของการค้ารวมพื้นที่ดอลลาร์ ถ้า อย่างไรก็ตาม ที่ Andeanประเทศควรจะตรึงสกุลเงินอยู่นอก กรณี peg ดอลลาร์จะแข็งแกร่งกว่าที่สำหรับตรึงกับยูโร เพียงเพราะส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคแล้ว dollarizedครูร่วมสำนึกในละตินจึงเห็นได้ชัดทำให้ไม่มากรู้สึก หรือเต็มสหภาพทางการเงินระหว่างประเทศในภูมิภาค เนื่องจากพวกเขาเกินไปเพียงเล็กน้อยรวมระหว่างกันเอง และอาศัยสัมพันธ์ทางการค้ามากเกินไปบนกับสามcountries.16 ในเวลาเดียวกัน หนึ่งอาจสรุปที่เงิน dollarized ประเทศดีออกมี peg ดอลลาร์ ตาม ปรากฏ ว่าอัตราแลกเปลี่ยนไม่เฉพาะระบอบการปกครองอัตราที่เหมาะสมกับทุกประเทศละตินอ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศ Mercosurอาจไม่ได้รับประโยชน์จากการเป็นสหภาพการเงินระดับภูมิภาคระหว่างกันเองอย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นความจริงที่ว่าอัตราแลกเปลี่ยนไม่เหมือนระบอบไม่อาจผลกระทบที่สำคัญในขั้นตอนการค้า พวกเขาอาจยังทำหน้าที่เป็นกรวดในรองเท้าให้ลึกลงไปภูมิภาครวม เป็นประเทศเข้าแข่งขันราคาที่ expense ของพวกเขาคู่ค้าระดับภูมิภาค นี้ได้กลายเป็นชัดเจนภายใน Mercosur เป็นบราซิลขอคิดค่าเสื่อมราคาโดยประมาณ 40 เปอร์เซ็นต์ในช่วงปี 1999 ขณะเปโซอาร์เจนตินาเป็น pegged กับ (แล้วเพิ่มขึ้น) -ดอลลาร์ ผล การปรับปรุงของบริษัทของประเทศบราซิลการแข่งขันราคาและดุลการค้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่มีมีช่วงห่างเวลาหนึ่งถึงสองปีก่อนที่จะนำเข้า และส่งออกตอบรับความเคลื่อนไหวในอัตราแลกเปลี่ยน (จริง) (รูปที่ 2) โดยรวม ดุลการค้าของบราซิลสลับจากการขาดดุลของ 12.2 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ ในปี 1998 ส่วนเกินของ 2.1 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ ใน2001.The อาร์เจนตินาเปโซ คง ผูก โดยตรึงดอลลาร์ของกุหลาบช่วงซึ่งส่วนการกัดเซาะของประสิทธิภาพการทำงานของการส่งออกของอาร์เจนตินาในตลาดที่สามและสูญเสียความสามารถในการแข่งขันของบริษัทในประเทศสินค้านำเข้า vis-เซ็ตวิ (3 รูป) ซึ่งแตกต่างจากบราซิล อาร์เจนติน่าของดุลการค้าที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงคร่าว ๆ ในช่วงปี 1998 เพื่อ2000 แสดงว่า เป็นผู้ส่งออกไม่สามารถแข่งขันกับบริษัทในบราซิล แต่ใน2001 แม้กระทั่งก่อนการล่มสลายของคณะกรรมการสกุลเงิน ดุลการค้าของประเทศอาร์เจนตินาเจริญเติบโตดีขึ้น เป็นเศรษฐกิจ และนำเข้ายุบอย่างรวดเร็ว โดยรวม ในระหว่างวิกฤติเศรษฐกิจรุนแรง นำเข้ารวมลดลง โดยสองในสามจาก 2000 ถึง 2002จึงเพิ่มดุลการค้าของประเทศอาร์เจนตินา การสูญเสียของญาติราคาแข่งขันจะมองเห็นถ้าเราหลบที่ส่งออกไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นคู่ค้าสำคัญของทั้งสองประเทศอาร์เจนตินา และบราซิล สามารถเห็นได้จากตาราง 3 ส่งออกของบราซิลสหรัฐอเมริกากุหลาบโดยสาม ช่วง 1999-2001 ในขณะเดียวกันตัวเลขใน อาร์เจนติน่าเป็นล่าง มีการเพิ่มขึ้นของเพียง 7.4 ร้อยละ นอกจากนี้ การส่งออกของอาร์เจนตินาบราซิลตกโดยร้อยละ 22 จากปี 1998 2001 (ซี2004), เพื่อยืนยันข้อสงสัยของผู้ส่งออกในประเทศอาร์เจนตินา คลื่นในอัตราแลกเปลี่ยนจริงประสิทธิภาพของอาร์เจนตินาถูกเพิ่ม โดยการ recessionaryสภาพแวดล้อมและการลดของภาษีในบางภาคที่สำคัญ เป็นการสัจจะ ชุมนุมของข้อพิพาทระหว่าง Mercosur สอง12ประเทศ หลังจาก devaluation บราซิล อาร์เจนตินาบริษัทได้อย่างไม่ป้องกัน เช่นกลไกชดเชยภาษี คลายผลกระทบเต็มเพิ่มค่าอัตราแลกเปลี่ยน แม้ว่า รัฐบาลอาร์เจนตินาได้อย่างสอดคล้องมีการร้องขอเหล่านี้ พวกเขาสนับสนุนให้มาตรการนโยบายต่าง ๆ เช่นสมัครใจส่ง restraints สำหรับผลิตภัณฑ์เนื้อ และเหล็ก และเหล็กกล้าหรือใบอนุญาตนำเข้าข้อกำหนดสำหรับรองเท้า (idb อยู่ใน 2002) ในผล บราซิลของชาร์ป devaluation ของสกุลเงินในปี 1999 เพิ่มความปั่นป่วนทางเศรษฐกิจในอาร์เจนตินา และสร้างเศรษฐกิจ และการเมืองความตึงเครียดระหว่างสองประเทศสมาชิก Mercosur

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตามเนื้อผ้าประเทศส่วนใหญ่ในละตินอเมริกาได้ตอกพิจารณาเฉพาะกับ USDollar.
เท่านั้นที่ค่อนข้างเร็วได้รับความสนใจเพื่อรองรับ
(ตอนนี้ส่วนใหญ่ทางทฤษฎี) ตัวเลือกของบางชนิดของ integration.11
การเงินในระดับภูมิภาคขึ้นสู่การล่มสลายของคณะกรรมการสกุลเงินอาร์เจนตินาในเดือนธันวาคมปี 2001
มีความชัดเจนมีแนวโน้มมากที่สุดในประเทศในละตินอเมริกาที่จะมีการประกาศอย่างเป็นทางการหรือตรึงพฤตินัยกับดอลลาร์สหรัฐบางคนแม้จะไกลเท่าที่จะ
dollarize สมบูรณ์
(เอกวาดอร์เอลซัลวาดอ) 0.12 ในการประเมินของพวกเขา
ประสิทธิภาพการทำงานของระบบอัตราแลกเปลี่ยนในละตินอเมริกาHausmann et al, (1999)
ตามเน้นการตั้งค่าการเปิดเผยส่วนใหญ่ประเทศที่จะมีอัตราแลกเปลี่ยนคงที่แม้ว่าพวกเขาได้ประกาศอย่างเป็นทางการอัตราดอกเบี้ยลอยตัว.
พวกเขาคุณลักษณะนี้เพื่อความจริงที่ว่าอัตราที่มีความยืดหยุ่นมีแนวโน้มที่จะมาพร้อมกับที่สูงกว่าอัตราดอกเบี้ยในระบบการเงินที่มีขนาดเล็กที่สูงขึ้น
ความไวของอัตราอัตรา tointernational ในประเทศและมีแนวโน้มที่สูงขึ้นสำหรับค่าจ้าง indexation.13 ดังนั้นก่อนที่จะปี 1998
ที่ประเทศส่วนใหญ่จะไม่อนุญาตให้มีการเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนที่มีขนาดใหญ่แม้ในการปรากฏตัวของ Hausmann มาก shocks.14 et al,
(1999)
สรุปได้ว่าส่วนใหญ่ของประเทศที่มีการประกาศในนามอัตราที่มีความยืดหยุ่นการดำเนินการจริงราวกับว่าการที่อัตราดอกเบี้ยคงที่
(แต่ไม่มีผลประโยชน์ของพวกเขา) ดังนั้นวิธีการแก้ปัญหาของคณะกรรมการสกุลเงินที่อาร์เจนตินาได้เลือกก่อนการล่มสลายในปี 2001 ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นความสำเร็จก่อนปี2001 (กอช et al. 2000) 0.15 สรุปว่าอัตราแลกเปลี่ยนคงได้รับประโยชน์สำหรับหลายประเทศในภูมิภาคนี้ไม่จำเป็นต้องหมายความถึงที่จัดในภูมิภาคควรจะสนับสนุน ในความเป็นจริงมันเป็นเรื่องค่อนข้างชัดเจนว่าเศรษฐกิจละตินอเมริกาไม่ได้ตามเกณฑ์มาตรฐานการพัฒนาในพื้นที่วรรณกรรมสกุลเงินที่เหมาะสม การศึกษาเป็นระบบที่เปรียบเทียบภูมิภาคกับตัวอย่างยุโรปสังเกตเห็นความแตกต่างอย่างมากระหว่างยุโรปและภูมิภาค. ยกตัวอย่างเช่นในการศึกษาที่ครอบคลุม Temprano อาร์โรโย (2003) ดูในรายละเอียดในทุกเกณฑ์การแบบดั้งเดิมเช่นการเปิดกว้างทางการค้ากระแทกไม่สมมาตรinterregional การเงิน บูรณาการและการเคลื่อนย้ายแรงงานที่จะสรุปได้ว่าประเทศของกลางอเมริกาชุมชนแอนเดียนและMercosur ไม่เป็นการเหมาะสมสกุลเงิน การพึ่งพาซึ่งกันและกันการค้าและภายในภูมิภาคทางการเงินและตลาดแรงงานบูรณาการอยู่ในระดับต่ำหมายความเช่นกันที่มีศักยภาพสำหรับการกระแทกไม่สมมาตรสูง. ในทำนองเดียวกัน Larrain และทาวาเรส (2003) แสดงให้เห็นว่าประเทศในละตินอเมริกามีระดับสูงของความแปรปรวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงกว่าจะคาดว่าจะได้รับของพวกเขาใกล้ชิดทางภูมิศาสตร์และลักษณะทางเศรษฐกิจ ในการเปรียบเทียบกับภูมิภาคอื่น ๆเช่นยุโรปหรือเอเชียพวกเขาสรุปว่าพื้นที่เป็นแบบบูรณาการอย่างน้อยและทำให้ความเสี่ยงมากที่สุดต่อการกระแทกไม่สมมาตรและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริง. มุ่งเน้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Mercosur, Belke และ Gros (2002) แสดงให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้แบบภูมิภาค (หรืออนุภูมิภาค) กลุ่ม พวกเขายังแสดงให้เห็นว่า ratemovements แลกเปลี่ยนภายในภูมิภาคที่มีความสำคัญน้อยกว่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์และยูโรและว่าผู้ที่เคลื่อนไหวแลกเปลี่ยนและความแปรปรวนที่น่าสนใจที่มาพร้อมกับพวกเขามีอิทธิพลทางลบต่อการจ้างงานและการลงทุนในภูมิภาค. Temprano อาร์โรโย (2003 ) นอกจากนี้ชี้ให้เห็นว่าการรวมกลุ่มทางการเงินใด ๆ ในภูมิภาคจัดจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการขาดของอัตราเงินเฟ้อต่ำที่ยอมรับและน่าเชื่อถือผู้ประกาศข่าว โดยไม่ต้องสมอมั่นคงอันตรายจากการโจมตีการเก็งกำไรกับยึดสกุลเงินและดาวเทียมจะสูง แต่คำนึงถึงระดับสูงของ dollarization ทางการเงินและด้านความน่าเชื่อถือที่สำคัญเขาสรุปว่าอย่างน้อยสำหรับประเทศอเมริกากลาง, กรณีที่สามารถทำเพื่อตรึงดอลลาร์หากไม่เต็มdollarization สำหรับชุมชนแอนเดียนข้อสรุปนี้แทบจะไม่สามารถดึงออกมาได้รับการศึกษาระดับปริญญาที่ลดลงของการรวมกลุ่มการค้ากับพื้นที่ดอลล่า แต่ถ้าแอนเดียนประเทศควรตัดสินใจที่จะตรึงกับสกุลเงินนอกกรณีการตรึงค่าเงินดอลลาร์จะแข็งแกร่งกว่าที่ตรึงยูโรเพียงเพราะส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคจะdollarized แล้ว. พิเศษตอกภายในภูมิภาค ในละตินอเมริกาดังนั้นจึงเห็นได้ชัดมากทำให้ไม่รู้สึกหรือไม่สหภาพการเงินเต็มรูปแบบระหว่างประเทศในภูมิภาคนี้เพราะพวกเขามีน้อยเกินไปแบบบูรณาการในตัวเองและพึ่งพามากเกินไปในความสัมพันธ์ทางการค้ากับบุคคลที่สามcountries.16 ในเวลาเดียวกันหนึ่งอาจสรุปได้ ประเทศที่ dollarized ทางการเงินเป็นอย่างดีด้วยหมุดเงินดอลลาร์ ดังนั้นดูเหมือนว่าจะไม่มีการแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะอย่างยิ่งระบบอัตราที่เหมาะกับประเทศในละตินอเมริกาทั้งหมดและโดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศ Mercosur อาจจะไม่ได้รับประโยชน์จากการสร้างสหภาพการเงินในระดับภูมิภาคในตัวเอง. แต่ก็ยังคงเป็นความจริงที่ว่าระบบอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกันอาจไม่เพียง แต่มีผลกระทบต่อกระแสการค้าที่พวกเขายังอาจทำหน้าที่เป็นอุปสรรคต่อการลึกบูรณาการระดับภูมิภาคกับประเทศได้รับการแข่งขันราคาค่าใช้จ่ายของพวกเขาคู่ค้าในภูมิภาค นี้ได้กลายเป็นที่เห็นได้ชัดภายใน Mercosur เป็นจริงบราซิลอ่อนค่าลงอย่างมากจากประมาณร้อยละ40 ในช่วงต้นปี 1999 ในขณะที่เปโซอาร์เจนตินาได้รับการอ้างอิง(แล้วที่เพิ่มขึ้น) ดอลลาร์สหรัฐ เป็นผลให้ บริษัท ของบราซิลเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันราคาของพวกเขาและความสมดุลของการค้าที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญแม้ว่าจะมีได้รับเป็นเวลาล่าช้าของ1-2 ปีก่อนที่จะนำเข้าและการส่งออกการตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวใน(จริง) อัตราแลกเปลี่ยน (รูปที่ 2) โดยรวม, ยอดการค้าของบราซิลเปลี่ยนจากการขาดดุลของสหรัฐ12200000000 $ ในปี 1998 เกินดุลของสหรัฐ 2100000000 $ ใน2001.The เปโซอาร์เจนตินาในมืออื่น ๆ ที่ผูกพันตามตรึงดอลลาร์เพิ่มขึ้นในช่วงเวลานั้นซึ่งทำให้การพังทลายของการส่งออกของอาร์เจนตินาในตลาดที่สามและเป็นความสูญเสียของการแข่งขันของ บริษัท ในประเทศ Vis-a-พิพาทสินค้านำเข้า (รูปที่ 3) ซึ่งแตกต่างจากบราซิลอาร์เจนตินาดุลการค้ายังคงประมาณไม่เปลี่ยนแปลงในช่วงปี 1998 ที่จะปี2000 แสดงให้เห็นว่าผู้ส่งออกของตนไม่สามารถที่จะแข่งขันกับ บริษัท บราซิล แต่ในปี 2001 แม้กระทั่งก่อนที่การล่มสลายของคณะกรรมการสกุลเงินดุลการค้าของอาร์เจนตินาที่ดีขึ้นในขณะที่การเติบโตทางเศรษฐกิจและทำให้การนำเข้าทรุดตัวลงอย่างเห็นได้ชัด โดยรวมในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจอย่างรุนแรงการนำเข้ารวมลดลงโดยสองในสาม 2000-2002, จึงส่งเสริมการสูญเสีย balance.The ค้าของอาร์เจนตินาในการแข่งขันราคาที่ญาติจะปรากฏขึ้นถ้าเราใช้เวลามองใกล้ที่การส่งออกไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาการค้าที่สำคัญพันธมิตรของทั้งอาร์เจนตินาและบราซิล ที่สามารถเห็นได้จากตารางที่ 3 การส่งออกของบราซิลไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาเพิ่มขึ้นโดยหนึ่งในสามในระหว่างระยะเวลาปี1999 2001 ในขณะที่ตัวเลขเดียวกันสำหรับอาร์เจนตินาเป็นมากต่ำกว่าที่มีการเพิ่มขึ้นเพียง7.4 ต่อ cent.Moreover ส่งออกของอาร์เจนตินาบราซิลลดลง โดยร้อยละ 22 1998-2001 (ITC 2004) ซึ่งจะช่วยยืนยันความกังวลของผู้ส่งออกในอาร์เจนตินา ไฟกระชากในอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงของอาร์เจนตินาที่มีประสิทธิภาพได้รับการประกอบโดย recessionary สภาพแวดล้อมและการลดลงของอัตราภาษีศุลกากรในภาคที่มีความสำคัญบางอย่าง ในฐานะที่เป็นผลให้จำนวนมากของข้อพิพาทที่โผล่ออกมาระหว่างสอง Mercosur 12 ประเทศ ไม่นานหลังจากที่การลดค่าเงินของบราซิล, อาร์เจนตินา บริษัท ถูกกระตือรือร้นหาการป้องกันดังกล่าวเป็นกลไกอัตราภาษีชดเชยที่จะลดผลกระทบเต็มรูปแบบของการแข็งค่าของอัตราแลกเปลี่ยน แม้ว่ารัฐบาลอาร์เจนตินาไม่สอดคล้องกับคำขอเหล่านี้พวกเขาได้รับการสนับสนุนมาตรการต่าง ๆ เช่นหมอนรองการส่งออกโดยสมัครใจสำหรับเนื้อและเหล็กและผลิตภัณฑ์เหล็กหรือใบอนุญาตนำเข้าความต้องการสำหรับรองเท้า(IDB 2002) โดยสรุปการลดค่าเงินของบราซิลที่คมชัดของสกุลเงินใน1999 เพิ่มวุ่นวายทางเศรษฐกิจในอาร์เจนตินาและสร้างเศรษฐกิจและการเมืองความตึงเครียดระหว่างสองประเทศสมาชิกMercosur

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประเทศแบบดั้งเดิมมากที่สุดในละตินอเมริกาจะมีเพียงพิจารณาตอก USDOLLAR .
แต่ค่อนข้างเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีความสนใจ รับการอุทิศเพื่อ ( ตอนนี้ส่วนใหญ่
ทฤษฎี ) เลือกชนิดของระบบการเงินในภูมิภาคที่ 11
ถึงการล่มสลายของบอร์ดสกุลเงินอาร์เจนตินาในเดือนธันวาคมปี 2001 มีชัดเจน
แนวโน้มในส่วนใหญ่ของประเทศละตินอเมริกามีประกาศอย่างเป็นทางการหรือพฤตินัยตรึง
กับดอลลาร์สหรัฐบางส่วนไปแม้มาก dollarize อย่างสมบูรณ์ ( เอกวาดอร์ El
Salvador ) 12 ในการประเมินของพวกเขา ประสิทธิภาพของระบบอัตราแลกเปลี่ยนในภาษาละติน
อเมริกา Hausmann et al . ( 2542 ) ตามความเครียดพบความชอบของประเทศส่วนใหญ่
มีคงที่อัตราแลกเปลี่ยนถึงแม้ว่าพวกเขามีอย่างเป็นทางการประกาศอัตราดอกเบี้ยลอยตัว
พวกเขาคุณลักษณะนี้เพื่อความจริงที่ว่าอัตรายืดหยุ่นมีแนวโน้มที่จะมาพร้อมกับอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น
, ระบบการเงินขนาดเล็ก ความไวสูงกว่าราคาในประเทศ ราคาสูงอิมพัลส์ และแนวโน้ม indexation.13 ค่าจ้าง ดังนั้น ก่อนปี 2541
ประเทศส่วนใหญ่จะไม่อนุญาตให้มีการเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนที่มีขนาดใหญ่ แม้ใน
มีมาก shocks.14 Hausmann et al . ( 1999 ) สรุปว่าส่วนใหญ่ของประเทศที่ได้ประกาศในนาม
ยืดหยุ่นอัตราจริงที่ดำเนินการเป็นถ้าเป็นบน
อัตราคงที่ ( แต่ไม่มีประโยชน์ ) ดังนั้นกระดานแลกเปลี่ยนโซลูชั่น
อาร์เจนตินาเลือกก่อนยุบใน 2544 โดยทั่วไปถือว่าเป็นความสำเร็จ
ก่อน 2001 ( ghosh et al . 15
2 )สรุปได้ว่า อัตราแลกเปลี่ยนคงที่ได้รับประโยชน์สำหรับหลายประเทศในภูมิภาค
ไม่จำเป็นต้องบ่งบอกถึงที่จัดในภูมิภาคควรจะสนับสนุน . ในความเป็นจริงมันเป็น
ค่อนข้างชัดเจนว่า เศรษฐกิจละตินอเมริกาไม่ปฏิบัติตามเกณฑ์มาตรฐาน
พัฒนาในวรรณคดีเขตเงินตราที่เหมาะสม . เป็นระบบการศึกษาที่เปรียบเทียบ
ภูมิภาคยุโรปจะสังเกตตัวอย่างความแตกต่างขนาดใหญ่ระหว่างยุโรปและภูมิภาค .
ตัวอย่าง ในการศึกษาที่ครอบคลุม temprano อาร์โรโย ( 2003 ) ดูในรายละเอียดทั้งหมด
แบบหลักเกณฑ์ เช่น การค้าเปิดกว้างแบบกระแทก , การรวมกลุ่มทางการเงินและความเชื่อมโยง
แรงงานการเคลื่อนไหว ลงความเห็นว่า ประเทศกลาง
อเมริกาแอนเดียนชุมชนและ Mercosur ไม่ถือเป็นเขตเงินตราที่เหมาะสม

การค้าภายในภูมิภาคและพึ่งพาทางการเงินและแรงงานในตลาดรวม
ต่ำ หมายถึงเช่นกันว่ามีศักยภาพในการเป็นแรงกระแทกสูง .
ในทํานองเดียวกัน และ larrain ทาวาเรส ( 2546 ) แสดงให้เห็นว่าประเทศในละตินอเมริกามี
ระดับสูงของความแปรปรวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงมากกว่า อาจจะคาด