6. EcobiologyThe earliest detailed

6. Ecobiology
The earliest detailed study of the biology and life history of the sugarcane aphid has been on sorghum in South Africa (van Rensburg (1969), van Rensburg (1973a), van Rensburg (1973b) and van Rensburg (1976)) and to a limited extent on sugarcane in Japan (Setokuchi (1980) and Setokuchi (1988)) and sorghum in India (Varma et al., 1978). The sugarcane aphid forms colonies of lemon-yellow apterae and alate individuals on the abaxial surface of basal leaves of a sorghum plant. Some alates have patterned black markings along the dorsal scleritis (Eastop, 1955; Roy Chaudhuri and Banerjee, 1974; Blackman and Eastop, 1984). Reproduction is predominantly asexual with adults being either apterae or alate viviparous females. Sexual reproduction is also known to occur on sorghum (David and Sandhu, 1976), however, the environmental conditions under which sexual reproduction takes place have not been reported. It has four nymphal stadia, which are completed in 4.3–12.4 (Chang et al., 1982) or in 5 days (Manthe, 1992). Adults normally survive for 10–16 (Meksongsee and Chawanapong, 1985), 14–37 (Chang et al., 1982), or 28 days (van Rensburg, 1973a), and produce up to 68 nymphs female−1 with an average of 34 (Meksongsee and Chawanapong, 1985), 45–89 (Chang et al., 1982), or 96 at 18.0–31.0°C (van Rensburg, 1973a). Alates produce fewer nymphs and have a shorter life expectancy (van Rensburg, 1973a). It develops 51–61 generations, averaging 56 generations annually under screenhouse conditions (Chang et al., 1982). The life span of each generation is shorter in summer than in winter (Chang et al., 1982). The number of days for nymphal development was increased with a decrease in longevity and fecundity in aphids reared on sorghum at 25.0°C and 16 h photoperiod (Kawada, 1995). There is also evidence that the performance of the sugarcane aphid varies in its adaptation when reared on sugarcane alone, while those reared on sorghum are adapted to both sorghum and sugarcane (Setokuchi, 1988). The population density is influenced by variable temperatures and rainfall pattern (Chang et al., 1982).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

6. Ecobiologyแรกสุดรายละเอียดวิชาชีววิทยาและประวัติชีวิตของ aphid อ้อยได้ ในแอฟริกาใต้ (van Rensburg (1969), แวน Rensburg (1973a), แวน Rensburg (1973b) และแวน Rensburg (1976)) และ การจำกัดขอบเขตในญี่ปุ่น (Setokuchi (1980) และ Setokuchi (1988)) อ้อยข้าวฟ่างและข้าวฟ่างในอินเดีย (Varma et al., 1978) Aphid อ้อยแบบอาณานิคม apterae สีเหลืองมะนาวและบุคคล alate บนผิว abaxial โรคใบไม้ของพืชข้าวฟ่าง Alates บางอย่างมีลวดลายเครื่องหมายสีดำตาม scleritis dorsal (Eastop, 1955 รอย Chaudhuri และ Banerjee, 1974 แบล็คแมนและ Eastop, 1984) ทำซ้ำจะเป็น asexual กับผู้ใหญ่ที่เป็น apterae หรือหญิง alate viviparous สืบพันธุ์ทางเพศเป็นที่รู้จักไปในข้าวฟ่าง (David และ Sandhu, 1976), ไร สภาพแวดล้อมซึ่งการสืบพันธุ์ทางเพศเกิดมีไม่มีการรายงาน มีสนามเหย้า nymphal 4 ซึ่งจะเสร็จสิ้น ใน 4.3 – 12.4 (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982) หรือ 5 วัน (Manthe, 1992) ผู้ใหญ่ปกติอยู่รอดสำหรับ 10-16 (Meksongsee และ Chawanapong, 1985), 14-37 (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982), หรือ 28 วัน (van Rensburg, 1973a), และการผลิตถึง female−1 68 nymphs โดยเฉลี่ย 34 (Meksongsee และ Chawanapong, 1985), 45-89 (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982), หรือ 96 ที่ 18.0 – 31.0 ° C (van Rensburg, 1973a) Alates ผลิต nymphs น้อยลง และมีความสั้นกว่าอายุขัย (van Rensburg, 1973a) จะพัฒนารุ่น 51-61 รุ่น 56 ปีภายใต้เงื่อนไข screenhouse (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982) การหาค่าเฉลี่ย ช่วงชีวิตของแต่ละรุ่นจะสั้นกว่าในฤดูร้อนมากกว่าในฤดูหนาว (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982) จำนวนวันสำหรับการพัฒนา nymphal ขึ้นกับการลดลงในลักษณะ fecundity ใน aphids ผลิตภัณฑ์บนข้าวฟ่างที่ 25.0° C และ 16 h ชั่วโมง (คาวาดา 1995) นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่ประสิทธิภาพของ aphid อ้อยแตกต่างในการปรับตัวเมื่อผลิตภัณฑ์อ้อยเพียงอย่างเดียว ในขณะที่ผลิตภัณฑ์ในข้าวฟ่างได้ดัดแปลงข้าวฟ่างและอ้อย (Setokuchi, 1988) ความหนาแน่นประชากรได้รับอิทธิพลจากตัวแปรอุณหภูมิและปริมาณน้ำฝนรูปแบบ (ช้างร้อยเอ็ด al., 1982)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

6. Ecobiology
การศึกษารายละเอียดที่เก่าแก่ที่สุดของประวัติศาสตร์ชีววิทยาและชีวิตของเพลี้ยอ้อยที่ได้รับในข้าวฟ่างในแอฟริกาใต้ (รถตู้ Rensburg (1969), รถตู้ Rensburg (1973a) รถตู้ Rensburg (1973b) และรถตู้ Rensburg (1976)) และ ในระดับที่ จำกัด ในอ้อยในประเทศญี่ปุ่น (Setokuchi (1980) และ Setokuchi (1988)) และข้าวฟ่างในอินเดีย (วาร์ et al., 1978) เพลี้ยอ้อยรูปแบบอาณานิคมของ apterae สีเหลืองมะนาวและบุคคล alate บนพื้นผิวของใบ abaxial ฐานของพืชข้าวฟ่าง alates มีบางคนที่มีลวดลายรอยดำพร้อม scleritis หลัง (Eastop 1955; รอย Chaudhuri และ Banerjee 1974; แบล็กแมนและ Eastop, 1984) ห้ามทำซ้ำส่วนใหญ่เป็นเพศกับผู้ใหญ่เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหรือ apterae alate หญิง viviparous การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศเป็นที่รู้จักกันที่จะเกิดขึ้นในข้าวฟ่าง (เดวิดและ Sandhu, 1976) แต่ภายใต้สภาพแวดล้อมที่สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศจะเกิดขึ้นยังไม่ได้รับรายงาน มันมีสี่สตาเดียตัวอ่อนซึ่งจะแล้วเสร็จใน 4.3-12.4 (ช้าง et al., 1982) หรือใน 5 วัน (Manthe, 1992) ผู้ใหญ่ปกติอยู่รอด 10-16 (Meksongsee และ Chawanapong, 1985), 14-37 (ช้าง et al., 1982) หรือ 28 วัน (รถตู้ Rensburg, 1973a) และผลิตได้ถึง 68 นางไม้หญิง 1 มีค่าเฉลี่ยของ 34 (Meksongsee และ Chawanapong, 1985), 45-89 (ช้าง et al., 1982) หรือ 96 ที่ 18.0-31.0 องศาเซลเซียส (รถตู้ Rensburg, 1973a) alates ผลิตนางไม้น้อยลงและมีอายุขัยสั้น (รถตู้ Rensburg, 1973a) มันจะพัฒนารุ่น 51-61 เฉลี่ย 56 รุ่นเป็นประจำทุกปีภายใต้เงื่อนไข screenhouse (ช้าง et al., 1982) ช่วงชีวิตของแต่ละรุ่นจะสั้นกว่าในช่วงฤดูร้อนในช่วงฤดูหนาว (ช้าง et al., 1982) จำนวนวันสำหรับการพัฒนาตัวอ่อนที่ได้รับเพิ่มขึ้นด้วยการลดลงของการมีอายุยืนยาวและดกของไข่ในเพลี้ยเลี้ยงในข้าวฟ่างที่ 25.0 องศาเซลเซียสและ 16 ชั่วโมงต่อช่วงแสง (Kawada, 1995) นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่แสดงว่าประสิทธิภาพการทำงานของเพลี้ยอ้อยแตกต่างกันไปในการปรับตัวเมื่อเลี้ยงในอ้อยคนเดียวในขณะที่ผู้เลี้ยงในข้าวฟ่างจะปรับทั้งจำทั้งปรับและข้าวฟ่างอ้อย (Setokuchi, 1988) ความหนาแน่นของประชากรได้รับอิทธิพลจากตัวแปรอุณหภูมิปริมาณน้ำฝนและรูปแบบ (ช้าง et al., 1982)