It began with controversy; in 1973

It began with controversy; in 1973 Pina Bausch was appointed director of dance for the Wuppertal theatres and the form she developed in those early years, a mixture of dance and theatre, was wholly unfamiliar. In her performances the players did not merely dance; they spoke, sang - and sometimes they cried or laughed too. But this strange new work succeeded in establishing itself. In Wuppertal the seeds were sown for a revolution which was to emancipate and redefine dance throughout the world. Dance theatre evolved into a unique genre, inspiring choreographers throughout the world and influencing theatre and classical ballet too. Its global success can be attributed to the fact that Pina Bausch made a universal need the key subject of her work: the need for love, for intimacy and emotional security. To this end she developed an artistic form which could incorporate highly diverse cultural influences. In consistently renewed poetic excursions she investigated what brings us closer to fulfilling our need for love, and what distances us from it. Hers is a world theatre which does not seek to teach, does not claim to know better, instead generating experiences: exhilarating or sorrowful, gentle or confrontational - often comic or absurd too. It creates driven, moving images of inner landscapes, exploring the precise state of human feelings while never giving up hope that the longing for love can one day be met. Alongside hope, a close engagement with reality is another key to the work; the pieces consistently relate to things every member of the audience knows; has experienced personally and physically. Over the thirty-six years in which Pina Bausch shaped the work of the Tanztheater Wuppertal, till her death in 2009, she created a an oeuvre which casts an unerring gaze at reality, while simultaneously giving us the courage to be true to our own wishes and desires. Her unique ensemble, rich with varied personalities, will continue to maintain these values in the years to come.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เริ่มถกเถียง ใน 1973 ก็ออกจากพีนาถูกแต่งตั้งกรรมการเต้นละคร Wuppertal และแบบที่เธอได้รับการพัฒนาในช่วงต้นปี ส่วนผสมของการเต้นรำและโรงละคร ไม่คุ้นเคยทั้งหมด ในการแสดงของเธอ ที่เล่นได้ไม่แค่เต้น พวกเขาพูด ร้อง - และบางครั้งร้อง หรือหัวเราะเกินไป แต่งานใหม่แปลกนี้ประสบความสำเร็จในการสร้างตัวเอง ใน Wuppertal เมล็ดถูกหว่านการปฏิวัติซึ่งถูกปลด และกำหนดแดนซ์ทั่วโลก แดนซ์เธียเตอร์พัฒนาในประเภทเฉพาะ เต้นทั่วโลกที่สร้างแรงบันดาลใจ และมีอิทธิพลต่อละครและบัลเลต์คลาสสิกเกินไป ประสบความสำเร็จทั่วโลกสามารถเกิดจากความจริงที่ว่า ก็ออกจากพีนาทำต้องสากลเรื่องสำคัญของการทำงานของเธอ: รัก โรแมนติคและความปลอดภัยทางอารมณ์ต้องการ เพื่อการนี้ เธอพัฒนาแบบศิลปะซึ่งสามารถผนวกรวมอิทธิพลวัฒนธรรมมีความหลากหลายสูง ในอย่างต่อเนื่องต่ออายุโดยบทที่เธอสอบสวนอะไรทำให้เราใกล้ชิดเพื่อตอบสนองความต้องการสำหรับความรัก และที่ความยาวมากกว่าเรานั้น เธอเป็นโรงละครโลกซึ่งพยายามที่จะสอน อ้างว่า ไม่ได้รู้ดีกว่า แต่ สร้างประสบการณ์: ต้อง หรืออกตรม อ่อนโยน หรือ confrontational - มักขบขัน หรือไร้สาระเกินไป มันสร้างภาพขับเคลื่อน ย้ายของภูมิประเทศภายใน การสำรวจสถานะความแม่นยำของความรู้สึกมนุษย์ในขณะที่ไม่เคยท้อถอยความหวังที่ปรารถนารักสามารถวันหนึ่งได้พบ ควบคู่ไปกับความหวัง ความผูกพันใกล้ชิดกับความเป็นจริงเป็นคีย์อื่นงาน ชิ้นส่วนอย่างต่อเนื่องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ผู้ชมทุกท่านรู้ มีประสบการณ์ส่วนตัว และเป็นจริง ปีสามสิบหกพีนาก็ออกจากรูปร่างการทำงานของ Wuppertal ใน Tanztheater จนถึงการตายของเธอในปี 2552 เธอสร้างความประสงค์ oeuvre ซึ่งมนุษย์มีสายตา unerring ที่จริง พร้อมให้ความกล้าที่จะเป็นจริงของเราเอง และปรารถนา เธอเฉพาะวงดนตรี อุดม ด้วยบุคลิกที่แตกต่างกัน จะยังคงรักษาค่าเหล่านี้ในปีที่ผ่านมา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเริ่มมาจากการทะเลาะวิวาท; ในปี 1973 Pina Bausch ได้รับการแต่งตั้งผู้อำนวยการเต้นรำโรง Wuppertal และรูปแบบของเธอพัฒนาในช่วงต้นปีผู้ที่มีส่วนผสมของการเต้นรำและละครเป็นที่ไม่คุ้นเคยในเครือ ในการแสดงของเธอผู้เล่นที่ไม่ได้เป็นเพียงการเต้น; พวกเขาพูดร้องเพลง - และบางครั้งพวกเขาร้องไห้หรือหัวเราะมากเกินไป แต่การทำงานที่แปลกใหม่นี้ประสบความสำเร็จในการสร้างตัวเอง ใน Wuppertal เมล็ดถูกหว่านการปฏิวัติซึ่งจะปลดปล่อยและกำหนดเต้นรำทั่วโลก โรงละครการเต้นรำการพัฒนาในรูปแบบที่ไม่ซ้ำกันนักออกแบบท่าเต้นสร้างแรงบันดาลใจทั่วโลกและมีอิทธิพลต่อการโรงละครและบัลเลต์คลาสสิกมากเกินไป ความสำเร็จทั่วโลกของมันสามารถนำมาประกอบกับความจริงที่ว่า Pina Bausch ทำสากลต้องเรื่องที่สำคัญของการทำงานของเธอ: ความจำเป็นสำหรับความรักความใกล้ชิดและความมั่นคงทางอารมณ์ ด้วยเหตุนี้เธอได้พัฒนารูปแบบทางศิลปะที่สามารถรวมอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่มีความหลากหลายอย่างมาก ในการต่ออายุอย่างต่อเนื่องทัศนศึกษาบทกวีที่เธอตรวจสอบสิ่งที่ทำให้เราใกล้ชิดกับการตอบสนองความต้องการของเราสำหรับความรักและสิ่งที่เราจากระยะทางมัน เธอเป็นโรงละครโลกที่ไม่ได้พยายามที่จะสอนไม่ได้เรียกร้องที่จะรู้ดีกว่าแทนการสร้างประสบการณ์: ทำให้ดีอกดีใจหรือทุกข์ใจอ่อนโยนหรือคาดคั้น - การ์ตูนบ่อยหรือไร้สาระเกินไป มันสร้างแรงผลักดัน, ภาพเคลื่อนไหวของภูมิทัศน์ภายในการสำรวจรัฐที่แม่นยำของความรู้สึกของมนุษย์ขณะที่ไม่เคยให้ความหวังว่าอยากให้ความรักวันหนึ่งสามารถพบ ควบคู่ไปกับความหวังการมีส่วนร่วมอย่างใกล้ชิดกับความเป็นจริงที่เป็นกุญแจสำคัญในการทำงานอื่น ชิ้นอย่างต่อเนื่องที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่สมาชิกของผู้ชมทุกคนรู้; มีประสบการณ์ส่วนตัวและทางร่างกาย กว่าสามสิบหกปีที่ Pina Bausch รูปการทำงานของ Tanztheater Wuppertal จนถึงการตายของเธอในปี 2009 เธอสร้างผลงานซึ่งบรรยากาศการจ้องมองที่ความเป็นจริงไม่มีพลาดในขณะเดียวกันให้เรากล้าที่จะเป็นจริงกับความปรารถนาของเราเอง และความปรารถนา วงดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอเต็มไปด้วยคนที่มีบุคลิกที่แตกต่างกันจะยังคงรักษาค่าเหล่านี้ในปีที่ผ่านมา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันเริ่มด้วยการโต้เถียง ; ในปี 1973 ได้รับการแต่งตั้งผู้อำนวยการเต้นบัลเลต์ ( สำหรับโรงละครสตูดิโอและรูปแบบ เธอพัฒนาขึ้นในช่วงปีแรก ส่วนผสมของการเต้นรำและการละคร คือทั้งหมดที่ไม่คุ้นเคย ในการแสดงของเธอ ผู้เล่นที่ไม่เพียง แต่เต้น พวกเขาพูด ซัง - และบางครั้งพวกเขาจะร้องไห้หรือหัวเราะด้วย แต่งานใหม่นี้แปลก ประสบความสำเร็จในการสร้างเองใน Wuppertal เมล็ดที่ถูกหว่านเพื่อการปฏิวัติซึ่งเป็นการปลดปล่อยประเทศเต้นทั่วโลก ละครฟ้อนรำวิวัฒนาการมาเป็นแนวเพลงที่เป็นเอกลักษณ์ สร้างแรงบันดาลใจในการเต้นทั่วโลก และมีอิทธิพลต่อละครและบัลเลต์คลาสสิคเหมือนกัน ความสำเร็จทั่วโลกสามารถนำมาประกอบกับความจริงที่ว่าบัลเลต์ ( ทำให้เป็นสากลต้องเรื่องสําคัญของงาน : ต้องการความรักเพื่อความใกล้ชิดและความมั่นคงทางอารมณ์ สุดท้ายเธอได้พัฒนาศิลปะรูปแบบซึ่งอาจรวมอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่หลากหลายมาก ในบทกวีอย่างต่อเนื่องต่ออายุทัศนศึกษาเธอสอบสวนอะไรทำให้เราใกล้ชิดเพื่อตอบสนองความต้องการของเราสำหรับความรักและสิ่งที่ระยะทางเราจากมัน ตอนนี้โรงละครโลกซึ่งไม่แสวงหาที่จะสอน ไม่ได้เรียกร้องให้รู้ดีกว่าแทนการสร้างประสบการณ์เร้าใจ หรือทุกข์ใจ อ่อนโยนหรือ confrontational มักจะตลกหรือไร้สาระเกินไป มันสร้างแรงผลักดันภาพเคลื่อนไหวของภูมิทัศน์ภายในการสำรวจสถานะชัดเจน ความรู้สึกของมนุษย์ในขณะที่ไม่ให้ขึ้นหวังว่า โหยหาความรัก วันนึงจะได้เจอกัน พร้อมกับหวังว่า ความผูกพันใกล้ชิดกับความเป็นจริงเป็นอีกหนึ่งกุญแจสำคัญในการทำชิ้นอย่างต่อเนื่องกับสิ่งที่สมาชิกทุกคนของผู้ชมรู้ ; มีประสบการณ์ด้วยตัวเอง และทางกายภาพ กว่า 36 ปีแล้ว ซึ่งในบัลเลต์ ( รูปงานของ tanztheater Wuppertal จนวันตายของเธอในปี 2009 เธอสร้างเป็นผ้ายกที่ลอกเป็นสายตาไม่ผิดพลาดในความเป็นจริง ขณะเดียวกันก็ให้เรากล้าหาญที่จะเป็นจริงความปรารถนาของเราเองและความปรารถนาวงดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ รวย ด้วยบุคลิกที่หลากหลาย จะยังคงรักษาค่าเหล่านี้ในปีมา