PrologueWhen I was seventeen, my li

Prologue
When I was seventeen, my life changed forever.
I know that there are people who wonder about me when I say this. They look at me strangely as if trying to fathom what could have happened back then, though I seldom bother to explain. Because I've lived here for most of my life, I don't feel that I have to unless it's on my terms, and that would take more time than most people are willing to give me. My story can't be summed up in two or three sentences; it can't be packaged into something neat and simple that people would immediately understand. Despite the passage of forty years, the people still living here who knew me that year accept my lack of explanation without question. My story in some ways is their story because it was something that all of us lived through.
It was I, however, who was closest to it. I'm fifty-seven years old, but even now I can remember everything from that year, down to the smallest details. I relive that year often in my mind, bringing it back to life, and I realize that when I do, I always feel a strange combination of sadness and joy. There are moments when I wish I could roll back the clock and take all the sadness away, but I have the feeling that if I did, the joy would be gone as well. So I take the memories as they come, accepting them all, letting them guide me whenever I can. This happens more often than I let on.
It is April 12, in the last year before the millennium,
and as I leave my house, I glance around. The sky is overcast and gray, but as I move down the street, I notice that the dogwoods and azaleas are blooming. I zip my jacket just a little. The temperature is cool, though I know it's only a matter of weeks before it will settle in to something comfortable and the gray skies give way to the kind of days that make North Carolina one of the most beautiful places in the world. With a sigh, I feel it all coming back to me. I close my eyes and the years begin to move in reverse, slowly ticking backward, like the hands of a clock rotating in the wrong direction. As if through someone else's eyes, I watch myself grow younger; I see my hair changing from gray to

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ช่วงเมื่อ seventeen ชีวิตเปลี่ยนแปลงตลอดรู้ว่า มีคนที่สงสัยเกี่ยวกับฉันเมื่อฉันพูด พวกเขามองที่ฉันแพงกว่าถ้าลองเข้าใจว่าอาจเกิดขึ้นกลับมาแล้ว แม้ว่าฉันไม่ใคร่รบกวนอธิบาย เพราะผมเคยอยู่ที่นี่ทั้งชีวิตของฉัน ฉันไม่รู้สึกว่า ต้องยกเว้นว่าอยู่ในเงื่อนไขของฉัน และที่จะใช้เวลามากกว่าเวลากว่าคนส่วนใหญ่ยินดีที่จะให้ฉัน เรื่องของฉันไม่สามารถบวกค่าในสอง หรือสามประโยค มันไม่ได้บรรจุเป็นสิ่งที่ง่าย และเรียบร้อยที่คนทันทีเข้าใจ แม้กาลสี่สิบปี คนที่ยังคง อาศัยอยู่ที่นี่ที่รู้ปีนั้นฉันยอมรับฉันขาดการอธิบายโดยคำถาม เรื่องราวในบางวิธีเป็นเรื่องของพวกเขาเนื่องจากมันเป็นสิ่งที่เราอาศัยอยู่โดยการมันเป็นฉัน อย่างไรก็ตาม ที่ใกล้เคียงกับมัน ฉันอายุสิบเจ็ดปี แต่ถึงตอนนี้ฉันสามารถจำตั้งแต่ปี ลงรายละเอียดน้อยที่สุด ผมใหม่ปีนั้นมักจะอยู่ในใจ นำไปชีวิต และฉันรู้ว่า เมื่อทำ เสมอรู้สึกชุดแปลกของความโศกเศร้าและความสุข มีช่วงเวลาเมื่อฉันต้องฉันอาจย้อนกลับนาฬิกา และชักความโศกเศร้าทั้งหมด แต่ฉันมีความรู้สึกว่า ถ้าฉันไม่ได้ ความสุขจะหายไปด้วย ดังนั้นฉันมีความทรงจำมา ยอมรับแจ้งทั้งหมด พวกเขาแนะนำฉันเมื่อฉันสามารถ นี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งมากกว่าที่ผมให้บน12 เมษายน ปีสุดท้ายก่อนมิลเลนเนียม เป็นและเป็นบ้านของฉัน ฝากดูรอบ ๆ ท้องฟ้าจะครึ้ม และสีเทา แต่เป็นไม่ย้ายลงถนน ฉันสังเกตว่า dogwoods และ azaleas มี blooming ผมซิปเสื้อของฉันเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิจะเย็น แม้ว่าฉันรู้ว่า มันเป็นเพียงเรื่องของสัปดาห์ก่อนที่จะชำระในให้สะดวกสบาย และท้องฟ้าสีเทาให้วิธีการชนิดของวันที่ทำแคโรไลน่าเหนือสถานที่ที่สวยที่สุดในโลก มีแยกกัน รู้สึกมันทั้งหมดกลับมาฉันด้วย ฉันปิดตา และปีเริ่มต้นการย้ายกลับ ช้า ticking ย้อนกลับ เช่นมือของนาฬิกาหมุนในทิศทางที่ไม่ถูกต้อง ว่าผ่านบุคคลอื่นของตา ฉันดูฉันเติบโตอายุ เห็นผมเปลี่ยนจากสีเทาไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อารัมภบท
เมื่อผมอายุสิบเจ็ดชีวิตของฉันเปลี่ยนไปตลอดกาล.
ฉันรู้ว่ามีคนที่สงสัยเกี่ยวกับฉันเมื่อฉันกล่าวนี้ พวกเขามองมาที่ฉันแปลกเช่นถ้าพยายามที่จะเข้าใจสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นกลับมาแล้ว แต่ผมไม่ค่อยรำคาญที่จะอธิบาย เพราะผมเคยอาศัยอยู่ที่นี่มากที่สุดในชีวิตของฉันฉันไม่รู้สึกว่าผมจะต้องเว้นแต่จะเป็นไปตามเงื่อนไขของฉันและที่จะใช้เวลามากขึ้นกว่าคนส่วนใหญ่ยินดีที่จะให้ฉัน เรื่องราวของฉันไม่สามารถสรุปได้ในสองหรือสามประโยค มันไม่สามารถบรรจุลงในบางสิ่งบางอย่างเรียบร้อยและง่ายที่คนจะเข้าใจได้ทันที แม้จะมีทางเดินของสี่สิบปีที่ผ่านมาคนยังคงอาศัยอยู่ที่นี่ใครจะรู้ว่าฉันปีที่รับขาดฉันคำอธิบายโดยไม่ต้องคำถาม เรื่องราวของฉันในบางวิธีเป็นเรื่องราวของพวกเขาเพราะมันเป็นสิ่งที่เราทุกคนอาศัยอยู่.
มันเป็นผม แต่ที่เป็นที่ใกล้เคียงที่สุดกับมัน ฉันห้าสิบเจ็ดปี แต่แม้ตอนนี้ผมจำได้ทุกอย่างจากปีที่ลงรายละเอียดที่เล็กที่สุด ฉันมีชีวิตอีกปีนั้นมักจะอยู่ในใจของฉันนำมันกลับไปใช้ชีวิตและผมรู้ว่าเมื่อผมทำผมมักจะรู้สึกแปลก ๆ รวมกันของความโศกเศร้าและความสุข มีช่วงเวลาที่ฉันอยากจะย้อนกลับนาฬิกาและใช้เวลาทั้งหมดความเศร้าออกไปมี แต่ฉันมีความรู้สึกว่าถ้าผมมีความสุขจะหายไปเช่นกัน ดังนั้นผมจึงใช้เวลาความทรงจำที่พวกเขามารับพวกเขาทั้งหมดให้พวกเขาแนะนำผมเมื่อใดก็ตามที่ฉันสามารถ นี้เกิดขึ้นบ่อยกว่าฉันปล่อยให้บน.
มันเป็นวันที่ 12 เมษายนในปีที่ผ่านมาก่อนที่จะสหัสวรรษ
และเป็นฉันออกจากบ้านของฉันฉันเหลือบมองไปรอบ ๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มและสีเทา แต่ที่ผมย้ายไปตามถนนที่ฉันสังเกตเห็นว่าวูดและเลียบาน ฉันซิปแจ็คเก็ตของฉันเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิจะเย็น แต่ผมรู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องของสัปดาห์ก่อนที่มันจะเสร็จสมบูรณ์ในบางสิ่งบางอย่างที่สะดวกสบายและท้องฟ้าสีเทาหลีกทางให้ชนิดของวันที่ทำให้อร์ทแคโรไลนาหนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดในโลก พร้อมกับถอนหายใจ, ผมรู้สึกว่ามันทั้งหมดกลับมาให้ฉัน ฉันหลับตาและปีที่เริ่มต้นที่จะย้ายกลับช้าฟ้องย้อนหลังเช่นเดียวกับมือของนาฬิกาหมุนไปในทิศทางที่ไม่ถูกต้อง ถ้าเป็นผ่านสายตาของคนอื่นผมดูตัวเองเติบโตน้อง; ผมเห็นผมเปลี่ยนจากสีเทา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ
เมื่อฉันอายุสิบเจ็ด ชีวิตของผมเปลี่ยนไปตลอดกาล
ฉันรู้ว่ามีคนที่สงสัยเกี่ยวกับฉันเมื่อฉันพูดแบบนี้ พวกเค้ามองฉันแปลกๆ เหมือนพยายามที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ หลังจากนั้น ผมแทบจะไม่ต้องอธิบาย เพราะฉันอยู่ที่นี่มาที่สุดในชีวิตของผม ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมต้อง ถ้ามันอยู่ในเงื่อนไขนี้และจะใช้เวลามากกว่าคนส่วนใหญ่เต็มใจที่จะให้ผม เรื่องราวของฉันไม่สามารถจะสรุปได้ใน 2 หรือ 3 ประโยค มันไม่สามารถบรรจุเป็นสิ่งที่เรียบร้อยและง่ายที่คนอื่นจะเข้าใจได้ทันที แม้จะผ่านไปสี่สิบปี ผู้คนยังคงอาศัยอยู่ที่นี่ที่รู้ว่าฉันปีนั้นยอมรับการขาดของฉันคำอธิบายโดยปราศจากคำถามเรื่องราวของฉันในบางวิธีคือเรื่องราวของพวกเขาเพราะมันเป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องผ่าน .
ผม แต่คนที่สนิทกับมัน ผม 57 ปีแล้ว แต่ตอนนี้ผมจำทุกอย่างได้จากปีนั้น ลงไปในรายละเอียดที่เล็กที่สุด ผมนึกถึงปีนั้นมักจะอยู่ในจิตใจของฉันที่นำมันกลับมา และฉันคิดว่า ถ้าฉันทำได้ ฉันมักจะรู้สึกผสมแปลกของความโศกเศร้าและความสุขมีเวลาเมื่อฉันต้องการฉันสามารถม้วนกลับนาฬิกาและเอาความเศร้าไป แต่ผมรู้สึกว่าถ้าผมทำ ความสุขก็จะหายไปด้วย ดังนั้นฉันจึงเอาความทรงจำที่พวกเขามายอมรับพวกเขาทั้งหมดให้พวกเขาแนะนำฉันเมื่อใดก็ตามที่ฉันสามารถ นี้เกิดขึ้นบ่อยกว่าที่ฉันทำ มันคือ
12 เมษายนในปีสุดท้ายก่อนสหัสวรรษ
และที่ผมออกจากบ้าน ผมเหลือบมองไปรอบ ๆท้องฟ้ามืดครึ้ม และสีเทา แต่ผมขยับลงถนน ฉันสังเกตเห็นว่า dogwoods และอาซาลีสกำลังบาน ฉันรูดซิปเสื้อของฉันเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิจะเย็น แต่ผมรู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องของสัปดาห์ก่อนที่จะตัดสินใจในสิ่งที่สะดวกสบายและท้องฟ้าสีเทาให้กับชนิดของวันที่ North Carolina หนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดในโลก พร้อมกับถอนหายใจฉันรู้สึกว่ามันทั้งหมดกลับมาที่ฉัน ฉันหลับตาลงและปีเริ่มขยับถอยหลัง ค่อยๆ เดินถอยหลัง เหมือนมือของนาฬิกาที่หมุนในทิศทางที่ไม่ถูกต้อง ถ้าผ่านตาของคนอื่น ผมชมตัวเองเติบโต น้อง ผมเห็นผมเปลี่ยนจากสีเทา