It was a horrible affair all the sa

It was a horrible affair all the same," said Mr. Sheridan. "The chap was married too. Lived just below in the lane, and leaves a wife and half a dozen kiddies, so they say."
An awkward little silence fell. Mrs. Sheridan fidgeted with her cup. Really, it was very tactless of father...
Suddenly she looked up. There on the table were all those sandwiches, cakes, puffs, all uneaten, all going to be wasted. She had one of her brilliant ideas.
"I know," she said. "Let's make up a basket. Let's send that poor creature some of this perfectly good food. At any rate, it will be the greatest treat for the children. Don't you agree? And she's sure to have neighbours calling in and so on. What a point to have it all ready prepared. Laura!" She jumped up. "Get me the big basket out of the stairs cupboard."
"But, mother, do you really think it's a good idea?" said Laura.
Again, how curious, she seemed to be different from them all. To take scraps from their party. Would the poor woman really like that?
"Of course! What's the matter with you to-day? An hour or two ago you were insisting on us being sympathetic, and now—"
Oh well! Laura ran for the basket. It was filled, it was heaped by her mother.
"Take it yourself, darling," said she. "Run down just as you are. No, wait, take the arum lilies too. People of that class are so impressed by arum lilies."
"The stems will ruin her lace frock," said practical Jose.
So they would. Just in time. "Only the basket, then. And, Laura!"—her mother followed her out of the marquee—"don't on any account—"
"What mother?"
No, better not put such ideas into the child's head! "Nothing! Run along."
It was just growing dusky as Laura shut their garden gates. A big dog ran by like a shadow. The road gleamed white, and down below in the hollow the little cottages were in deep shade. How quiet it seemed after the afternoon. Here she was going down the hill to somewhere where a man lay dead, and she couldn't realize it. Why couldn't she? She stopped a minute. And it seemed to her that kisses, voices, tinkling spoons, laughter, the smell of crushed grass were somehow inside her. She had no room for anything else. How strange! She looked up at the pale sky, and all she thought was, "Yes, it was the most successful party."
Now the broad road was crossed. The lane began, smoky and dark. Women in shawls and men's tweed caps hurried by. Men hung over the palings; the children played in the doorways. A low hum came from the mean little cottages. In some of them there was a flicker of light, and a shadow, crab-like, moved across the window. Laura bent her head and hurried on. She wished now she had put on a coat. How her frock shone! And the big hat with the velvet streamer—if only it was another hat! Were the people looking at her? They must be. It was a mistake to have come; she knew all along it was a mistake. Should she go back even now?
No, too late. This was the house. It must be. A dark knot of people stood outside. Beside the gate an old, old woman with a crutch sat in a chair, watching. She had her feet on a newspaper. The voices stopped as Laura drew near. The group parted. It was as though she was expected, as though they had known she was coming here.
Laura was terribly nervous. Tossing the velvet ribbon over her shoulder, she said to a woman standing by, "Is this Mrs. Scott's house?" and the woman, smiling queerly, said, "It is, my lass."
Oh, to be away from this! She actually said, "Help me, God," as she walked up the tiny path and knocked. To be away from those staring eyes, or to be covered up in anything, one of those women's shawls even. I'll just leave the basket and go, she decided. I shan't even wait for it to be emptied.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันเป็นเรื่องน่ากลัวเหมือน กล่าวว่า นายเชอ "Chap แต่งงานแล้วไป อาศัยเพียงด้านล่างในช่องทาง และทิ้งภรรยาและ kiddies ครึ่งหก ดังนั้นพวกเขากล่าวว่า"การเงียบน้อยตกใจล้มลง นางเชอ fidgeted กับถ้วยของเธอ จริง ๆ มันเป็น tactless มากของพ่อ...ทันทีที่เธอมองขึ้น บนโต๊ะมีทั้งหมดที่แซนวิช เค้ก puffs, uneaten ทั้งหมด ทั้งหมดจะถูกทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ เธอมีหนึ่งความคิดของเธอสดใส"ฉันรู้ว่า เธอกล่าว "ลองทำค่ากระเช้า ลองส่งสิ่งมีชีวิตที่ดีของอาหารนี้สมบูรณ์ดี ในอัตราใด ๆ มันจะปฏิบัติมากที่สุดสำหรับเด็ก คุณไม่เห็นหรือไม่ และเธอจะต้องการเรียกในและประเทศเพื่อนบ้าน อะไรจุดจะมีมันทั้งหมดที่เตรียมไว้พร้อม ลอร่า" เธอไปค่า "ได้ฉันตะกร้าใหญ่จากตู้บันได""แต่ คุณแม่ คุณจริง ๆ คิดว่า เป็นความคิดที่ดีหรือไม่" ว่า ลอราอีกครั้ง การอยากรู้อยากเห็น เธอดูเหมือนจะแตกต่างจากพวกเขาทั้งหมด นำเศษจากพรรค ผู้หญิงยากจนจริง ๆ ต้องที่"แน่นอน เรื่องกับคุณวันนี้คืออะไร ชั่วโมงหรือ 2 คุณได้ insisting บนเราจะเห็นอกเห็นใจ ผ่านมาแล้วกัน "โอ้ ดี ลอร่าวิ่งสำหรับตะกร้า มีการกรอกข้อมูล จะไม่รันทด โดยแม่ของเธอ"ใช้มันด้วยตัวเอง ดาร์ลิ่ง กล่าวว่า เธอ "วิ่งลงเช่นเดียวกับคุณ ไม่ รอ ใช้ลิลลี่อารัมมากเกินไป ดังนั้นคนเรียนที่ประทับใจ โดยอารัมลิลลี่""ลำต้นจะทำลาย frock ลูกไม้ของเธอ กล่าวว่า โฮปฏิบัติดังนั้น พวกเขาจะ ในเวลานั้น "เฉพาะตะกร้า แล้ว และ ลอร่า"ซึ่งแม่ของเธอตามเธอออกมาจากตัวอักษรวิ่ง — "ไม่ใน account ใด ๆ — ""อะไรแม่"มี ดีกว่า ไม่ใส่ความคิดดังกล่าวลงในหัวของเด็ก "ไม่ วิ่งไปตามนั้น"มันไม่เพียงเติบโต dusky เป็นลอร่าปิดประตูของสวน สุนัขขนาดใหญ่วิ่งตามเหมือนเงา ถนน gleamed สีขาว และลงด้านล่างในขุมกระท่อมน้อยอยู่ในเงาลึก วิธีเงียบเหมือนหลังตอนบ่าย ที่นี่เธอได้ไปลงเขาบางที่คนนอนตาย และเธอไม่รู้ เธอไม่ทำไม เธอหยุดนาที และเหมือนกับเธอที่จูบ เสียง ช้อน tinkling หัวเราะ กลิ่นหญ้าบดได้อย่างใดภายในเธอ เธอมีห้องไม่มีอะไร วิธีแปลก เธอมองขึ้นฟ้าอ่อน และเธอคิดว่า ถูกทั้งหมด "ใช่ ได้บุคคลประสบความสำเร็จมากที่สุด"ขณะ ที่ข้ามถนนกว้าง ช่องทาง ควัน และมืดเริ่ม ผู้หญิงในฝ้ายและหมวกสักหลาดชายรีบด้วย คนแขวนเหนือ palings เด็กเล่นในประตู ต่ำครวญมาจากกระท่อมน้อยหมายถึง ในบางส่วนของพวกเขา มีการกะพริบแสง และเงา เช่นปู ย้ายข้ามหน้าต่าง ลอร่างอศีรษะของเธอ และรีบบน เธอปรารถนาตอนนี้เธอได้สวมเสื้อ วิธีของเธอ frock shone และหมวกใหญ่กับ streamer กำมะหยี่ — ถ้าเดียวก็หาดใหญ่อีก มีคนกำลังมองหาที่เธอ พวกเขาต้องการ มันเป็นความผิดพลาดมา เธอรู้ว่าตลอดมันผิด ควรเธอกลับป่านนี้ไม่มี สายเกินไป นี่คือบ้าน มันต้องเป็น ปมมืดของคนที่ยืนอยู่ ข้างประตูอันเก่า หญิงชรากับ crutch การนั่งในเก้าอี้ ดู เธอมีเท้าของเธอในหนังสือพิมพ์ เสียงหยุดเป็นลอร่าวาดใกล้ กลุ่มศึกษาธิการ ได้ว่าเธอคาดว่า ว่าพวกเขารู้จักเธอได้มาที่นี่ลอร่าถูกประสาทชะมัด Tossing ริบบิ้นกำมะหยี่เหนือไหล่ของเธอ เธอว่า ผู้หญิงยืน โดย "คือบ้านของสก็อตนี้นาง และผู้หญิง ยิ้ม queerly กล่าว ว่า "มันเป็น lass ของฉัน"โอ้ จากนี้ เธอจริงกล่าว "ช่วยฉัน พระเจ้า เธอเดินขึ้นเส้นทางเล็ก ๆ และโบว์ลิ่ง จากนั้นตา staring ขึ้นจะครอบคลุมค่าอะไร ฝ้ายของหญิงเหล่านั้นอย่างใดอย่างหนึ่งได้ ฉันจะทิ้งตะกร้าและไป เธอตัดสินใจ นอกจากนี้ฉันยัง shan't รอมันอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันแย่มากๆเหมือนกันทั้งหมด , " กล่าวว่า นายเชอริแดน . เพื่อนได้แต่งงานด้วย บ้านอยู่ในตรอก และทิ้งภรรยา และครึ่งโหลที่เด็กๆ เขาพูดกันว่า "
อึดอัดเล็กน้อย ความเงียบลง คุณนายเชริแดนกระสับกระส่ายกับถ้วยของเธอ จริงๆ มันมาก ไม่มีไหวพริบของพ่อ . . . . . . .
จู่ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมอง บนโต๊ะมีทั้งแซนด์วิช เค้ก uneaten ชู , ทั้งหมด ,ทั้งหมดจะสูญเปล่า เธอมีความคิดของเธอที่ยอดเยี่ยม .
" รู้ " เธอกล่าว ให้ขึ้นกระเช้า ส่งที่น่าสงสารสัตว์อาหารชั้นเลิศนี้ ในอัตราใดก็จะได้รับการรักษาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเด็ก คุณเห็นด้วยมั้ย ? เธอแน่ใจว่ามีเพื่อนบ้านโทรและอื่น ๆ อะไรเป็นจุดที่จะต้องเตรียมไว้ให้พร้อม ลอร่า ! เธอกระโดดขึ้น" เอาตะกร้าใบใหญ่ออกมาจากบันไดตู้ "
" แต่แม่คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี ? ลอร่าพูด
อีกแล้ว แปลก เธอดูแตกต่างจากพวกเขาทั้งหมด การเอาของเหลือจากงานเลี้ยงของพวกเขา จะเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารจริง ๆ เหรอ
" แน่นอน ! เกิดอะไรขึ้นกับคุณในวันนี้ ชั่วโมงสองชั่วโมงก่อนเธอยืนยันกับเราเป็นขี้สงสาร และตอนนี้ -
อ้อ !ลอร่าวิ่งไปหาตะกร้า มันเต็ม มันก็กองโดยแม่ของเธอ .
" เอาเอง ที่รัก " บอกว่า " . วิ่งลงอย่างที่คุณเป็น ไม่ เดี๋ยว เอาแอรัมลิลี่ด้วย คนระดับนั้นจะประทับใจแอรัมลิลี่ "
" ลำต้นจะจมปักอยู่ เธอกล่าวว่า " การปฏิบัติโจเซ่
ดังนั้นพวกเขาจะ เพียงแค่ในเวลา . " แค่ตะกร้าแล้ว และลอร่า !" แม่ของเธอเดินตามเธอออกมาจากปะรำ - " ไม่ในบัญชีใด ๆ - - "
" แม่ " ?
ไม่ อย่าเอาความคิดแบบนี้ในหัวของเด็ก " ไม่มีอะไร ! วิ่งตาม "
เพิ่งเริ่มมืดตอนที่ลอร่าปิดประตูสวน หมาตัวใหญ่วิ่งตามเหมือนเงา ถนนแสงสว่างสีขาวและลงไปในโพรงกระท่อมเล็ก ๆน้อย ๆในเงามืด เงียบจัง ดูเหมือนหลังบ่ายนี่เธอกำลังเดินลงเนินไปยังสถานที่ที่ชายคนหนึ่งนอนตายอยู่ แต่เธอไม่ได้ตระหนักถึงมัน ทำไมเธอถึงไม่เชื่อนะ เธอหยุดครู่หนึ่ง และมันดูเหมือนว่าเธอจูบ , เสียง , เสียงช้อน เสียงหัวเราะ กลิ่นทับหญ้า ล้วนอยู่ในตัวเธอ เธอไม่มีที่ว่างสำหรับสิ่งอื่น แปลก ! เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีซีด และทั้งหมดที่เธอคิดว่าเป็น " ค่ะมันเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด "
ตอนนี้ถนนกว้างถูกข้าม เลนเริ่มขุ่น และมืด ผู้หญิงและชายในผ้า tweed หมวกรีบด้วย ผู้ชายเกร่อยู่นอกรั้ว เด็กๆ เล่นอยู่ที่ช่องประตู มีเสียงต่ำมาจากกระท่อมซอมซ่อเล็กๆ เหล่านั้น ในบางส่วนของพวกเขามีการกะพริบของแสง และเงา ปูเหมือน ย้ายจากหน้าต่าง ลอร่าก้มหน้างุดแล้วรีบเดินต่อเธอหวังว่าตอนนี้เธอใส่เสื้อโค้ท ชุดที่ใส่เปล่งประกายอะไรอย่างนี้ และหมวกใบโตที่มีกำมะหยี่ลำแสงถ้าเป็นหมวกใบอื่น เป็นคนที่มองเธอ พวกเขาจะต้อง มันผิดพลาดมา เธอรู้มาตลอด มันเป็นความผิดพลาด เธอควรกลับไปตอนนี้
ไม่ สายเกินไป นี้คือบ้าน มันต้องเป็น ปมมืดของคนที่ยืนอยู่ข้างนอก ข้างประตูเก่า