The emergence of this pattern of ‘governing’ or governance
is a direct challenge to the (developmental) state
model of relying on a strong and centralized government.
The governance theories based on unitary centralized
governments, state elitism and top-down decision
making are giving way to new concepts such as publicprivate
partnership, co-production, network, collaborative
programs, volunteerism, and bottom-up approaches
(Kim, 2003). The traditional bureaucratic state relying
on hierarchy, rules, procedures and universal values is
being replaced by a governing structure that recognizes
and incorporates other societal actors, and states are
increasingly relying on participatory models with an
emphasis on cooperation and partnership with other policy
actors (Lowndes & Skelcher, 1998). When other
nongovernmental actors including CBOs and other
advocacy groups are thrown into the ‘governance’ mix,
the resulting outcome is one of increasing complexity
and network-driven.
การเกิดขึ้นของรูปแบบของ ' รัฐ ' หรือธรรมาภิบาล
เป็นความท้าทายที่โดยตรง ( พัฒนาการ ) รัฐ
แบบอาศัยแรงและส่วนกลางของรัฐบาล กับทฤษฎีตาม
รวมส่วนกลางของรัฐบาล รัฐ และจากบนลงล่าง 24 การตัดสินใจ
จะทำให้วิธีการแนวคิดใหม่ เช่น publicprivate
หุ้นส่วนผลิต เครือข่าย , CO , โปรแกรมร่วมกัน
,อาสาสมัคร และล่างแนว
( คิม , 2003 ) แบบรัฐราชการอาศัย
ในลำดับชั้น หลักเกณฑ์ วิธีการ และคุณค่าสากลคือ
ถูกแทนที่ ด้วยโครงสร้างการปกครองที่ตระหนักถึง
และรวมนักแสดงสังคมอื่นๆ และรัฐมีมากขึ้นอาศัยแบบจำลองแบบมีส่วนร่วม
กับ
เน้นความร่วมมือและร่วมกับนโยบายอื่น ๆนักแสดง ( โลนดิส& skelcher , 1998 ) เมื่อนักแสดงขึ้นอื่น ๆรวมทั้งกลุ่มผู้สนับสนุนอื่น ๆและ cbos
จะโยนลงไปผสม ' ธรรมาภิบาล ' ,
) ผลเป็นหนึ่งของความซับซ้อนที่เพิ่มขึ้น
และเครือข่ายขับเคลื่อน
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)