Lucas's POVI must have been standin

Lucas's POV

I must have been standing here, in front of the mirror for 15 minutes, not moving and hands trembling at my sides. I glared at reflection, particularly at the offending tie strung itself loosely around my neck. It hung there, taunting me, daring me to tie it up. It's presence reminding me that this was really happening. I was actually going through with this. This overwhelming dread of what I was about to do was never how I imagined I would feel on my wedding day. But yet, here I was. I had made it this far and now, there was no turning back.

I had called Vivienne this morning. I wanted proof. I needed to hear Leah's voice, to make sure that she was still alive and that she was okay. Unfortunately, I only got the latter and my chest tightened with immense pain when it was very clear that she wasn't alright. It felt as though a ton of bricks were pressing against my chest. My demands of Vivienne had only seemed to result in more pain for Leah. As I heard her choke out in pain, I had keeled over, gripping the side of the table. What have I done? Her pain was too much for me to take and I thought I would die from it. I knew with absolute certainty that if she didn't make it out of this alive, neither would I. It was then that I realized how close our two lives seemed to intertwine now.

Knowing I was only prolonging the evitable, I tied the damn tie.

A soft knock, barely audible, gained my attention as I gave myself one last good look in the mirror. I took a deep breath to calm myself down and made my way to the door.

"This wasn't how I imagined your wedding," Tabitha said as soon as I opened the door.

"I don't think any groom imagines killing his bride on his wedding day," I said, stepping aside to let her by and shutting the door quietly. She looked uncomfortable in her unflattering pink bridesmaid dress. The loud sounds of fabric rustling against each other as she made her way to sit on the couch.

"Well, I definitely didn't imagine me looking like a Pepto Bismal bottle on your wedding day either," she said as she fisted the fabric of her skirt in her hands like she wanted to rip the whole thing off before taking a deep breath and smoothing out the wrinkles she created. "But I guess this is a small price to pay for being your best man. But please promise me that when you do this for real, I will not be subjected to this god awful color again."

"Leah doesn't seem like the Pepto Bismal pink kind of girl," I said softly, hoping that I would get my chance at a real wedding.

I took a seat next to her, both of us still and completely lost in our own thoughts. Maybe we were each saying our own prayers in what was to come in the next hours.

"She's heavily guarded," Tabitha said as she broke the silence.

"I figured."

"Something's not right, Lucas. I have this feeling..." she trailed.

"Of course something is not right. I'm planning on killing my bride at my wedding, to save a girl who's family and friends are our sworn enemies." I shot her an ridiculous look.

"It's not that. I feel like we are missing something...something very important."

"Are the blocks you set up not working?" I asked her. Certain senses needed to blocked off for us to successfully carry out our plan, particularly Vivienne's guards and the rest of the guests. Vampires, for obvious reasons would not be welcomed here.

"No, they're fine. It's not that."

I looked at Tabitha, her eyes far away. She bit her lower lip and looked at her watch, shaking her head.

"Something is going to happen. I've never been wrong about my intuition, Lucas. Please...just be careful."

I nodded my head. Her words caused me to worry even more. I know she hadn't meant to make me anxious but I looked down at my hands and realized that they had nervously started shake again. I began to clench and unclench my hands in a failed attempt to calm myself down.

"I have to go. The wedding is going to start soon," she said as she stood up. I turned my head up to her. "I just came here to, I don't know, wish you luck?"

"Luck seems appropriate enough."

She sighed, shrugging her shoulders and bent down to place a small kiss on my head.

"I'm looking forward to your real wedding. It'll happen someday," she murmured. The church music began and I closed my eyes just as I heard the door closed.

The temple was large and ornate. Attached to the castle that I had grown up in, it had the same old, gothic architecture. The emerald stain glass windows reflected colorful patterns against the marble walls, while the large archers and overwhelmingly high vaulted ceiling gave a sense of intimidation and history. Generations of my family have been married, baptized and frequently sought forgiveness here. Thought it is this place that my people considered most sacred, this was where my brother and I had played numerous games with each other when we were young, much to my parents disapproval. I was uncomfortable at the anticipate bloodshed in such a holy place. But I had done everything I could to make sure that this ceremony occurred on my turf, where I knew all the ins and outs and secret passageways that no one else knew anything about.

I stood at the altar, my ears poised to those very same hidden spots Julian and I had found as boys.

"Find out where Leah is first, Lucas. We need to ensure we have that information before we make any moves," Edward said. His voice carrying softly from above me. I looked at Viviane's guards to see if they heard his quite voice.

"They didn't hear anything," I heard Edward chuckle. "Tabitha is pretty talented."

A small smirk formed on my face. Yes, I was very blessed to have her on my side. I stood watching as everyone was taking their seats and the wedding procession ballad started to play. The first down the aisle was Tabitha. She uncomfortably made her way down with Max, my old friend and personal guard , her hand gripping his arm and eyes filled with worry. I nodded to her to let her know that I wouldn't let anything happen to her. She bit her lip and nodded back, as she took her place at the altar while Max came to stand beside me.

It had been a while since I had talked to Max. Our disagreements over my actions these past few weeks had caused a slight rift in our friendship. He looked at me with a smile, all was forgiven in his eyes as put his hand on my shoulder. He must have thought this wedding was me finally coming to my senses.

"Your doing the right thing, Lucas," he said. I kept my face emotionless and kept my gaze straight ahead.

The rest of the wedding party made their way down the aisle and then the music switched to announce the bride. The doors shut, in preparation for the bride, as I closed my eyes. I imagined for just a second, what it would be like to see those doors open and watch Leah come down this aisle. Her long hair loose against her shoulder and that bright smile I had only unfortunately seen a few times. I could almost imagine it perfectly, they way she would look angelic in a simple white dress and felt a small smile lift on the sides of my mouth. But as I opened my eyes, I found a girl who was Leah's opposite. Her hair was pulled back tightly and her body stuffed into a gaudy dress. I watched her with such distaste and hatred as she made her way down to me. A victorious smile plastered on her face as if she thought she already won.

As she held her hand out for me to take, my uncontrollable temper over took me. I wouldn't wait any longer. Not when the person who knew where Leah was so close to me now. She knew where Leah was and if I had to beat it out of her, I would.

"No, Lucas," I heard Edward whisper.

Without another thought, I grabbed her wrist.

"Ow!" she protested softly. She looked around, clearly embarrassed by my actions, wondering if anyone noticed. She stepped closer to me, trying to cover up my actions as lustful eagerness.

"That hurts," she whispered with a fake smile.

The priest cleared his throat to get my attention so he could start the ceremony, but I ignored him. I wanted my answer now.

"Tell me where she is," I growled at her.

"This isn't the plan, Lucas," I heard Seth say from the far corner that he was hiding.

"You know the deal Lucas," Vivienne said trying to keep her voice light but quiet. "Once we are done with ceremony."

"No," My voice came out louder and sharper than I even expected. My patience running thin, I grasped her wrists tighter and shook her. "Tell me now."

"Lucas, you're hurting me," she complained.

"Lucas, what are you doing?" I heard Max say trying to diffused the situation. I could hear the worry whispers from our guests.

"Tell me, Vivienne," I brought her closer to me as I glared into her eyes. She tried to turn her face from me, but I grabbed her chin and made her look at me. "Tell me were Leah is."

She began to panic and I watched her eyes dart around the room.

"Let go of me," she growled back trying to wretch herself free from my grasp.

"I know where she is, Lucas," I heard Edward suddenly say. "She thought of the building where they are keeping her. I know where she is."

Relief was overwhelming but before I could do anything about it I felt a strong hand on my shoulder.

"Let her go, Lucas," Max growled in my ear.

I gave her one last chance to redeem herself and to tell me where Leah was. If she did, I promised myself that maybe I would consider sparing her life.

I let her go and I took a step back. She rubbed her wrists, looking at me with venomous eyes. She stepped closer to me and leaned into my ear.

"Marry me now or she dies," she whispered. "One day you will see I am doing you a favor. If I have to force you to do the right thing, so be it. I am protecting our people."

"Hardly," I said no longer willing to keep up pretenses that our people were her number one concern. "You interests are only gaining power."

"You're being ridiculous, Lucas."

"Ridiculous? I suspect you have plans to kill me after this wedding is over."

"You have no idea

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ของ Lucas POVฉันต้องมีการยืนที่นี่ หน้ากระจก 15 นาที ไม่เคลื่อนไหวและมือตะลึงงันที่ด้านข้างของฉัน Glared ที่สะท้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ผูกค่า strung เองอ้อมรอบคอของฉัน มันแขวน taunting ฉัน daring ฉันผูกขึ้น มันของสถานะเตือนฉันที่นี้ได้เกิดขึ้นจริง ๆ ฉันเป็นจริงจะผ่านทางนี้ นี้ความกลัวครอบงำของอะไรผมจะทำก็ไม่เคยว่าผมจินตนาการจะรู้สึกในวันแต่งงานของฉัน แต่ยังได้ ต่อผม ฉันได้ทำเรื่องนี้มาก และตอนนี้ ไม่มีการเปิดกลับผมได้เรียกว่า Vivienne เช้านี้ ต้องการพิสูจน์ ฉันจำเป็นต้องได้ยินเสียงของลีอาห์ เพื่อให้แน่ใจว่า เธอยังมีชีวิตอยู่ และที่เธอเป็นไร อับ เฉพาะผมหลัง และหน้าอกของฉันทำให้รัดกุม ด้วยความเจ็บปวดอย่างมากเมื่อมันชัดเจนมากว่า เธอไม่ได้ครับ มันรู้สึกเหมือนกับว่าตันอิฐถูกกดกับหน้าอกของฉัน ความต้องการของฉันของ Vivienne มีเฉพาะดูเหมือนจะ ทำให้อาการปวดเพิ่มมากขึ้นสำหรับลีอาห์ ตามที่ผมได้ยินดี้ของเธอออกอาการเจ็บปวด ฉันมี keeled มากกว่า ความด้านของตาราง ฉันได้ทำอะไร ความเจ็บปวดของเธอมีมากเกินไปจะใช้เวลา และฉันคิดว่า ฉันจะตายจาก ผมรู้ว่า มีความแน่นอนสัมบูรณ์ที่ถ้าเธอไม่ทำให้จากนี้มีชีวิตอยู่ ไม่ต้องฉัน มันถูกแล้วที่ฉันตระหนักว่าปิดเราสองชีวิต seemed intertwine ตอนนี้ผูกเน็คไทไอ้รู้ฉันถูกยืดเท่า evitableเคาะเบา เสียงแทบไม่ รับผมเป็นผมให้ตัวเองดูดีสุดท้ายหนึ่งในกระจก เอาลมหายใจตัวเองสงบ และทำวิธีของฉันไปประตู"นี่ไม่ได้ว่าผมจินตนาการการแต่งงานของคุณ Tabitha ว่า ทันทีที่เปิดประตู"ฉันไม่คิดว่า จินตนาการ-ใด ๆ เจ้าบ่าวฆ่าเจ้าสาวของเขาในวันแต่งงานของเขา ฉันกล่าว ก้าวไว้ให้เธอด้วย และปิดประตูอย่างเงียบ ๆ เธอดูอึดอัดในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูของเธอ unflattering เสียงดัง rustling กับแต่ละอื่น ๆ เธอทำเธอไปนั่งบนโซฟาผ้า"ดี ฉันแน่นอนไม่ได้จินตนาการว่าฉันมองเช่นขวด Pepto Bismal ในวันแต่งงานของคุณอย่างใดอย่างหนึ่ง เธอกล่าวว่า เป็นเธอ fisted ผ้ากระโปรงของเธอในมือเธอเช่นเธอต้องการคัดลอกสิ่งทั้งออกก่อนหายใจลึก ๆ และราบเรียบออกริ้วรอยที่เธอสร้างไว้ "แต่ผมคิดว่า นี่เป็นราคาขนาดเล็กจ่ายสำหรับกำลังคนที่ดีที่สุดของคุณ ได้โปรดสัญญาผมว่า เมื่อคุณทำตัวจริง ฉันจะไม่อยู่ภายใต้สีแวะเจ้านี้อีก""ลีอาห์ไม่เหมือนชนิด Pepto Bismal สีชมพูของสาว ผมพูดเบา ๆ หวังว่า จะได้รับโอกาสของฉันที่แต่งงานจริงผมเอานั่งติดกับเธอ ทั้งสองของเราอย่างสมบูรณ์ และยังสูญหายไปในความคิดของเราเอง บางทีเราได้ละว่า คำอธิษฐานของเราเองในสิ่งที่จะมาในชั่วโมงต่อไป"เธอเป็นหนักรักษา Tabitha กล่าวกับเธอยากจนความเงียบ"ฉันคิด""สิ่งของไม่ใช่ Lucas เธอมีความรู้สึกนี้..." trailed การ"แน่นอนอะไรไม่ได้เหมาะสม ฉันวางแผนในการฆ่าเจ้าสาวของฉันที่ฉันแต่งงาน การบันทึกผู้หญิงที่มีครอบครัวและเพื่อนเป็นศัตรูของเรา sworn " ผมยิงเธอดูไร้สาระ"ไม่จะ รู้สึกเหมือนเราจะไม่มีอะไร...สำคัญมากสิ่งนั้น ""เป็นช่วงที่คุณตั้งค่าไม่ทำงาน" ฉันถามเธอ ความรู้สึกบางอย่างต้องถูกบล็อกออกที่เราจะประสบความสำเร็จดำเนินแผนของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าหน้าที่ของ Vivienne และส่วนเหลือของแขก แวมไพร์ เหตุผลชัดเจนจะไม่ยินดีที่นี่"ไม่ พวกเขากำลังดีขึ้น ไม่จะ"ผมมองที่ Tabitha ดวงตาของเธออยู่ห่างไกล เธอบิต lip ล่างของเธอ และมองดูเธอ สั่นศีรษะของเธอ"สิ่งที่จะเกิดขึ้น เราไม่ได้ผิดเกี่ยวกับสัญชาตญาณของฉัน Lucas กรุณา...ก็ระวังไว้ "ฉัน nodded หัวของฉัน คำของเธอทำให้ฉันต้องกังวลยิ่งขึ้น ฉันรู้ว่า เธอไม่ได้หมาย ถึงทำให้ฉันกังวล แต่ฉันมองลงไปที่มือของฉัน และรู้ว่า จะมีคนเริ่มสั่นอีกครั้ง เริ่ม clench และ unclench ของฉันมือในความพยายามที่ล้มเหลวจะสงบตัวเองลง"แล้วไป งานแต่งงานกำลังจะเริ่มเร็ว ๆ นี้ เธอกล่าวขณะที่เธอยืนขึ้น ฉันเปิดหัวของฉันถึงเธอ "ผมเพิ่งมาที่นี่ ไม่ทราบ คุณโชคต้อง""โชคเหมาะสมเพียงพอ"เธอถอนหายใจ shrugging ของเธอไหล่ และงอลงสถานที่ขนาดเล็กจูบบนหัวของฉัน"ฉันมองไปข้างหน้าเพื่อวันงานจริงแต่ง มันเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง เธอ murmured เริ่มต้นเพลงโบสถ์ และฉันปิดตาเหมือนผมได้ยินประตูปิดวัดมีขนาดใหญ่ และสระว่ายน้ำ มันมีสถาปัตยกรรมโกธิค เก่าเดียวกับปราสาทที่ฉันได้เติบโตขึ้นใน หน้าต่างกระจกคราบมรกตสะท้อนสีสันกับผนังหินอ่อน ขณะยิงธนูขนาดใหญ่และเพดานสูง overwhelmingly ให้ความรู้สึกของการข่มขู่และประวัติ รุ่นของครอบครัวฉันได้แต่งงาน รับบัพติศมา และมักจะขอให้ที่นี่ ความคิดที่จะทำให้คนของฉันถือว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุด นี้คือการที่พี่ชายและได้เล่นเกมต่าง ๆ กันเมื่อเราได้หนุ่ม มากกล่าวพ่อแม่ของฉัน ผมอึดอัดที่เสียเลือดเนื้อ anticipate ในสถานศักดิ์สิทธิ์ แต่ได้ทำทุกอย่างที่ฉันสามารถให้แน่ใจว่า พิธีนี้เกิดขึ้นบนสนามหญ้าของฉัน ที่ฉันรู้ ins ลึกหนาบางและทั้งหมดและทางลับที่ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับยืนที่แท่นบูชา หูฉันมุ่งเล็งผลไปที่จุดซ่อนมากเดียว Julian และมีพบเป็นเด็กผู้ชาย"หาที่ลีอาห์ก่อน Lucas เอ็ดเวิร์ดกล่าวว่า เราต้องการให้เรามีข้อมูลว่าก่อนที่เราทำการย้ายใด ๆ เสียงของเขาเบาแบกกฉัน ผมมองที่ยามของวิเวียนเพื่อดูถ้าพวกเขาได้ยินเสียงของเขามาก"พวกเขาไม่ได้ยิน ฉันได้ยินเอ็ดเวิร์ด chuckle "Tabitha คือความสวย"เกเรเล็ก ๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าของฉัน ใช่ ฉันมีความสุขมากที่จะมีเธอข้างฉัน ยืนดูทุกคนคือการนั่งของพวกเขา และเริ่มเล่นบทกวีขบวนงานแต่งงาน Tabitha ลงแรกเก็บได้ นาง uncomfortably ได้วิธีของเธอลง ด้วย Max เพื่อนเก่า และเจ้าหน้าที่บุคคล มือของเธอจับยึดแขนและสายตาที่เต็มไป ด้วยความกังวลของเขา ผมพยักหน้าให้เธอเพื่อให้เธอรู้ว่า ฉันจะไม่ปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับเธอ เธอบิต lip ของเธอ และพยักหน้ากลับ ขณะที่เธอทำของเธอที่แท่นบูชาในขณะที่สูงสุดมายืนข้างฉันจะได้รับในขณะที่ตั้งแต่ฉันได้พูดคุยกับสูงสุด ความขัดแย้งของเราผ่านการดำเนินการของฉันเหล่านี้ไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาได้เกิดริฟท์เล็กน้อยในมิตรภาพของเรา เขามองฉัน ด้วยรอยยิ้ม ทั้งหมดได้รับการอภัยโทษในตาเป็นย้ายมือบนไหล่ของฉัน เขาคิดแต่งงานนี้ถูกฉันสุดท้าย มาถึงความรู้สึกของฉัน"การทำในสิ่งที่ดี Lucas, " เขากล่าวว่า เก็บใบหน้าของฉัน emotionless และเก็บสายตาของฉันตรงไปส่วนเหลือของงานแต่งงานที่ทำทางของพวกเขาเก็บแล้วเพลงสลับการประกาศเจ้าสาว ประตูปิด เตรียมพร้อมสำหรับเจ้าสาว เป็นฉันปิดตา ฉันจินตนาการสำหรับห้องที่สอง อะไรมันจะเหมือนเห็นประตูเหล่านั้นเปิด และดูลีอาห์มาลงเก็บนี้ เธอผมยาวหลวมกับไหล่ของเธอและรอยยิ้มที่สดใสที่ฉันได้เพียงแต่เห็นกี่ครั้ง ฉันเกือบจะสามารถจินตนาการมันอย่างสมบูรณ์ พวกเขาทางเธอจะมองดาในชุดสีขาวเรียบง่าย และรู้สึกว่ารอยยิ้มเล็ก ๆ ยกด้านปากของฉัน แต่ที่เปิดตาของฉัน ฉันพบผู้หญิงที่ถูกตรงข้ามของลีอาห์ ผมถูกดึงกลับแน่น และร่างกายของเธอยัดลงในเครื่องแต่งกาย gaudy ผมดูเธอกับเปาโลและความเกลียดชังดังกล่าวเหมือนเขาทำทางของเธอเพื่อฉัน รอยยิ้มชนะปูนบนใบหน้าของเธอว่าเธอคิดว่า เธอแล้วชนะเธอถือมือของเธอออก จะถ่าย อารมณ์ของฉัน uncontrollable เอาฉัน ฉันจะไม่รออีกต่อไป ไม่เมื่อผู้รู้ที่ลีอาห์ไม่ได้ปิดกับฉันเดี๋ยวนี้ เธอรู้ว่าที่มีลีอาห์ และถ้าผมจะตีออกจากเธอ ฉันจะ"ไม่มี Lucas ฉันได้ยินเอ็ดเวิร์ด whisperไม่คิดว่าอีก ฉันคว้าข้อมือของเธอ"อ่าว" เธอปฏิเสธจ่ายเบา ๆ เธอมองรอบ ๆ อายอย่างชัดเจน โดยการดำเนินการของฉัน สงสัยว่า ถ้า ทุกคนสังเกตเห็น เธอก้าวชิดกับฉัน พยายามที่จะครอบคลุมถึงการดำเนินการของฉันเป็น eagerness ตัณหา"ที่เจ็บ เธอกระซิบดีปลอมปุโรหิตล้างจมูกของเขาจะได้รับความสนใจของฉันเพื่อให้เขาสามารถเริ่มพิธี แต่ถูกละเว้นเขา ตอนนี้ฉันต้องคำตอบของฉัน"Tell me where she is," I growled at her."This isn't the plan, Lucas," I heard Seth say from the far corner that he was hiding."You know the deal Lucas," Vivienne said trying to keep her voice light but quiet. "Once we are done with ceremony.""No," My voice came out louder and sharper than I even expected. My patience running thin, I grasped her wrists tighter and shook her. "Tell me now.""Lucas, you're hurting me," she complained."Lucas, what are you doing?" I heard Max say trying to diffused the situation. I could hear the worry whispers from our guests."Tell me, Vivienne," I brought her closer to me as I glared into her eyes. She tried to turn her face from me, but I grabbed her chin and made her look at me. "Tell me were Leah is."She began to panic and I watched her eyes dart around the room."Let go of me," she growled back trying to wretch herself free from my grasp."I know where she is, Lucas," I heard Edward suddenly say. "She thought of the building where they are keeping her. I know where she is."Relief was overwhelming but before I could do anything about it I felt a strong hand on my shoulder."Let her go, Lucas," Max growled in my ear.I gave her one last chance to redeem herself and to tell me where Leah was. If she did, I promised myself that maybe I would consider sparing her life.I let her go and I took a step back. She rubbed her wrists, looking at me with venomous eyes. She stepped closer to me and leaned into my ear."Marry me now or she dies," she whispered. "One day you will see I am doing you a favor. If I have to force you to do the right thing, so be it. I am protecting our people.""Hardly," I said no longer willing to keep up pretenses that our people were her number one concern. "You interests are only gaining power.""You're being ridiculous, Lucas.""Ridiculous? I suspect you have plans to kill me after this wedding is over.""You have no idea

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

POV ลูคัสต้องได้รับการยืนอยู่ที่นี่อยู่หน้ากระจกเป็นเวลา15 นาทีไม่ได้เคลื่อนย้ายและมือสั่นที่ด้านข้างของฉัน ผมจ้องที่สะท้อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ผูกกระทำผิดหงุดหงิดตัวเองอย่างอิสระรอบคอของฉัน มันแขวนอยู่ที่นั่นด่าว่าฉันฉันกล้าที่จะผูกมันขึ้นมา การปรากฏตัวของมันเตือนฉันว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ฉันเป็นจริงจะผ่านกับเรื่องนี้ นี้ความกลัวครอบงำของสิ่งที่ผมกำลังจะทำก็ไม่เคยคิดว่าฉันฉันจะรู้สึกในวันแต่งงานของฉัน แต่ยังนี่ฉันเป็น ฉันได้ทำมันนี้ไกลและตอนนี้ไม่มีการหันหลังกลับ. ฉันได้เรียกว่าวิเวียนในเช้าวันนี้ ผมอยากพิสูจน์ ฉันต้องการที่จะได้ยินเสียงของลีอาห์เพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่และบอกว่าเธอก็โอเค แต่ฉันมีเพียงหลังและหน้าอกของฉันแน่นด้วยความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่เมื่อมันเป็นที่ชัดเจนมากว่าเธอไม่เป็นไร มันให้ความรู้สึกราวกับว่าตันของอิฐถูกกดกับหน้าอกของฉัน ความต้องการของฉันของวิเวียนได้ดูเหมือนเดียวที่จะทำให้เกิดอาการปวดมากขึ้นสำหรับลีอาห์ ขณะที่ผมได้ยินเธอสำลักออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ฉันได้ตึงมากกว่าจับด้านข้างของตาราง ฉันทำอะไรลงไป? ความเจ็บปวดของเธอมากเกินไปสำหรับผมที่จะต้องใช้เวลาและผมคิดว่าผมจะตายจากมัน ผมรู้ว่าด้วยความมั่นใจแน่นอนว่าถ้าเธอไม่ได้ทำให้มันออกมาจากชีวิตนี้อย่า I. จะถูกแล้วที่ฉันรู้วิธีการปิดสองชีวิตของเราดูเหมือนจะสานตอนนี้. รู้ว่าฉันเป็นเพียงการยืด evitable ผมผูกแช่ง ผูก. เคาะนุ่มเสียงแทบจะไม่ได้รับความสนใจของฉันเป็นฉันให้ตัวเองดูดีคนหนึ่งที่ผ่านมาในกระจก ผมเอาหายใจลึก ๆ จะสงบตัวเองลงและทำวิธีของฉันไปที่ประตู. "นี้ไม่ได้เป็นวิธีที่ผมคิดว่างานแต่งงานของคุณ" ทาบิธากล่าวว่าทันทีที่ฉันเปิดประตู. "ฉันไม่คิดว่าเจ้าบ่าวใด ๆ นึกฆ่าเขา เจ้าสาวในวันแต่งงานของเขา "ผมพูดว่าก้าวกันไปโดยปล่อยให้เธอและปิดประตูอย่างเงียบ ๆ เธอมองอึดอัดในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูของเธอยกยอ เสียงดังของผ้าพึมพำกับแต่ละอื่น ๆ ในขณะที่เธอทำทางของเธอไปนั่งบนโซฟา. "ดีแน่นอนผมไม่ได้จินตนาการผมมองเช่นขวด Pepto Bismal ในวันแต่งงานของคุณทั้ง" เธอกล่าวขณะที่เธอ fisted ผ้า ของกระโปรงของเธออยู่ในมือของเธอเหมือนที่เธอต้องการที่จะตัดสิ่งที่ทั้งออกก่อนที่จะหายใจลึกและเรียบออกริ้วรอยเธอสร้าง "แต่ผมคิดว่านี้เป็นราคาขนาดเล็กที่จะจ่ายสำหรับการเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดของคุณ. แต่โปรดสัญญากับฉันว่าเมื่อคุณทำเช่นนี้จริงผมจะไม่ต้องอยู่ภายใต้พระเจ้าสีอันยิ่งใหญ่นี้อีกครั้ง". "ลีอาห์ดูเหมือนจะไม่ชอบ ชนิด Pepto Bismal สีชมพูของหญิงสาว "ผมพูดเบา ๆ หวังว่าผมจะได้รับโอกาสของฉันที่งานแต่งงานจริง. ฉันนั่งถัดจากเธอทั้งสองของเราและยังคงหายไปอย่างสมบูรณ์ในความคิดของเราเอง บางทีเราแต่ละคนบอกว่าคำอธิษฐานของเราเองในสิ่งที่กำลังจะมาในชั่วโมงถัดไป. "เธอคุ้มกันอย่างแน่นหนา" ทาบิธากล่าวว่าขณะที่เธอยากจนเงียบ. "ฉันคิด." "อะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง, ลูคัส. ฉันมีความรู้สึกนี้ .. . "เธอหาย." แน่นอนสิ่งที่ไม่เหมาะสม. ฉันวางแผนในการฆ่าเจ้าสาวของฉันที่งานแต่งงานของฉันเพื่อประหยัดผู้หญิงที่ครอบครัวและเพื่อนเป็นศัตรูสาบานของเรา. " ฉันยิงเธอดูไร้สาระ. "มันไม่ได้ว่า. ฉันรู้สึกเหมือนเรามีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป ... สิ่งที่สำคัญมาก." "มีบล็อกที่คุณตั้งค่าไม่ทำงาน?" ฉันถามเธอ. ความรู้สึกบางอย่างที่จำเป็นในการปิดกั้นที่เราจะประสบความสำเร็จในการดำเนินการแผนของเราโดยเฉพาะอย่างยิ่งยามของวิเวียนและส่วนที่เหลือของผู้เข้าพัก แวมไพร์สำหรับเหตุผลที่ชัดเจนจะไม่ได้รับการต้อนรับที่นี่. "ไม่มีพวกเขากำลังดี. มันไม่ได้ว่า." ผมมองที่ทาบิธาดวงตาของเธอที่อยู่ห่างไกล เธอกัดริมฝีปากล่างของเธอและมองไปที่นาฬิกาของเธอสั่นหัวของเธอ. "อะไรบางอย่างที่จะเกิดขึ้น. ผมไม่เคยผิดเกี่ยวกับสัญชาตญาณของฉันลูคัส. กรุณา ... เพียงแค่ต้องระวัง." ผมพยักหน้าหัวของฉัน คำพูดของเธอทำให้ฉันกังวลมากยิ่งขึ้น ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ฉันกังวล แต่ผมมองลงไปที่มือของฉันและตระหนักว่าพวกเขาได้เริ่มต้นประหม่าเขย่าอีกครั้ง ผมเริ่มที่จะย้ำและ unclench มือของฉันในความพยายามที่ล้มเหลวที่จะสงบตัวเองลง. "ฉันต้องไป. งานแต่งงานจะเริ่มเร็ว ๆ นี้" เธอกล่าวขณะที่เธอลุกขึ้นยืน ผมหันหัวของฉันถึงเธอ "ฉันก็แค่มาที่นี่เพื่อผมไม่ทราบว่าขอให้คุณโชค?" "โชคดูเหมือนว่าเหมาะสมพอ." เธอถอนหายใจยักไหล่ของเธอและก้มลงจะวางจูบเล็ก ๆ บนหัวของฉัน. "ฉันมองไปข้างหน้า จัดงานแต่งงานที่แท้จริงของคุณ. มันจะเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง "เธอบ่น เพลงคริสตจักรและเริ่มฉันปิดตาของฉันเช่นเดียวกับที่ผมได้ยินประตูปิด. วัดใหญ่และหรูหรา ที่แนบมาไปยังปราสาทที่ฉันได้เติบโตขึ้นมาในมันก็เก่าเดียวกันสถาปัตยกรรมแบบกอธิค กระจกหน้าต่างคราบมรกตสะท้อนให้เห็นรูปแบบที่มีสีสันกับผนังหินอ่อนในขณะที่ธนูขนาดใหญ่และนำโด่งโค้งเพดานสูงให้ความรู้สึกของการข่มขู่และประวัติศาสตร์ รุ่นของครอบครัวของฉันได้รับการแต่งงาน, บัพติศมาและบ่อยครั้งจึงได้ขออภัยที่นี่ คิดว่ามันเป็นสถานที่ที่ประชาชนของเราถือว่าศักดิ์สิทธิ์มากที่สุดนี่คือที่พี่ชายของฉันและฉันเคยเล่นเกมจำนวนมากที่มีแต่ละอื่น ๆ เมื่อเราเป็นเด็กมากเพื่อความไม่พอใจพ่อแม่ของฉัน ผมก็รู้สึกไม่สบายใจที่คาดว่าจะมีการนองเลือดดังกล่าวเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ผมได้ทำทุกอย่างที่จะทำได้เพื่อให้แน่ใจว่างานนี้เกิดขึ้นบนสนามหญ้าของฉันที่ฉันรู้ ins ทั้งหมดลึกหนาบางและทางเดินลับที่ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับ. ฉันยืนอยู่ที่แท่นบูชาที่หูของฉันพร้อมที่จะผู้ที่เดียวกันมาก จุดที่ซ่อนจูเลียนและฉันได้พบเป็นชาย. "หาที่ลีอาห์เป็นครั้งแรกที่ลูคัส. เราจำเป็นต้องให้แน่ใจว่าเรามีข้อมูลที่ก่อนที่เราจะให้ย้ายใด ๆ " เอ็ดเวิร์ดกล่าวว่า เสียงของเขาเบา ๆ จากการดำเนินการดังกล่าวข้างต้นผม ผมมองไปที่ยามวิเวียนเพื่อดูว่าพวกเขาได้ยินเสียงของเขาค่อนข้าง. "พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย" ผมได้ยินเสียงหัวเราะเอ็ดเวิร์ด "ทาบิธามีความสามารถสวย." ย้ิมเย้ยขนาดเล็กที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของฉัน ใช่ผมมีความสุขมากที่จะมีเธอในด้านของฉัน ผมยืนดูเป็นทุกคนที่สละที่นั่งของพวกเขาและเพลงบัลลาดขบวนงานแต่งงานเริ่มเล่น ครั้งแรกที่ไปตามทางเดินเป็นทาบิธา เธอไม่สบายทำทางของเธอลงกับแม็กซ์เพื่อนเก่าของฉันและป้องกันส่วนบุคคลมือของเธอจับแขนและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ผมพยักหน้าให้เธอเพื่อให้เธอรู้ว่าฉันจะไม่ปล่อยให้สิ่งใดเกิดขึ้นกับเธอ เธอกัดริมฝีปากของเธอและพยักหน้ากลับมาขณะที่เธอเกิดขึ้นที่แท่นบูชาของเธอในขณะที่แม็กซ์มาที่จะยืนเคียงข้างฉัน. จะได้รับในขณะที่ตั้งแต่ผมได้พูดคุยกับแม็กซ์ ความขัดแย้งของเรามากกว่าการกระทำของฉันไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาเหล่านี้ได้ก่อให้เกิดความแตกแยกขึ้นเล็กน้อยในมิตรภาพของเรา เขามองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มทั้งหมดได้รับการอภัยในสายตาของเขาในฐานะใส่มือของเขาบนไหล่ของฉัน เขาจะต้องมีความคิดจัดงานแต่งงานนี้ฉันในที่สุดก็มาถึงความรู้สึกของฉัน. "คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง, ลูคัส" เขากล่าว ผมเก็บไว้ใบหน้าของฉันอารมณ์และเก็บไว้ฉันจ้องมองตรงไปข้างหน้า. ส่วนที่เหลือของงานแต่งงานที่ทำทางของพวกเขาไปตามทางเดินแล้วเปลี่ยนเพลงที่จะประกาศเจ้าสาว ประตูปิดในการเตรียมการสำหรับเจ้าสาวที่ผมหลับตา ฉันคิดเพียงสองสิ่งที่มันจะชอบที่จะเห็นประตูที่เปิดกว้างและผู้ชมลีอาห์ลงมาตามทางเดินนี้ ผมยาวของเธอหลวมกับไหล่ของเธอและรอยยิ้มที่สดใสฉันได้เห็นเพียง แต่น่าเสียดายที่ไม่กี่ครั้ง ฉันเกือบจะสามารถจินตนาการได้อย่างที่พวกเขาวิธีที่เธอจะมีลักษณะที่ดีงามในชุดสีขาวที่เรียบง่ายและรู้สึกยกรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ด้านข้างของปากของเรา แต่ที่ผมเปิดตาของฉันผมพบว่าผู้หญิงที่เป็นตรงข้ามกับลีอาห์ ผมของเธอถูกดึงกลับมาแน่นและร่างกายของเธอยัดลงในชุดฉูดฉาด ฉันดูเธอด้วยความไม่พอใจดังกล่าวและความเกลียดชังที่เธอทำทางของเธอลงมาให้ฉัน รอยยิ้มชัยชนะฉาบบนใบหน้าของเธอราวกับว่าเธอคิดว่าเธอได้รับรางวัลแล้ว. ขณะที่เธอจับมือเธอออกมาสำหรับผมที่จะใช้เวลาที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของฉันมากกว่าเอาฉัน ฉันจะไม่รออีกต่อไป ไม่เมื่อคนที่รู้ว่าลีอาห์จึงใกล้ชิดกับฉันตอนนี้ เธอรู้ว่าเป็นลีอาห์และถ้าผมมีที่จะชนะมันออกมาจากเธอฉันจะ. "ไม่มีลูคัส" ผมได้ยินเสียงกระซิบเอ็ดเวิร์ด. โดยไม่ต้องคิดอีกผมคว้าข้อมือของเธอ. "โอ๊ย!" เธอประท้วงเบา ๆ เธอมองไปรอบ ๆ อายอย่างชัดเจนโดยการกระทำของฉันสงสัยว่าถ้าใครสังเกตเห็น เธอก้าวใกล้ชิดกับฉันพยายามที่จะปกปิดการกระทำของฉันเป็นความกระตือรือร้นตัณหา. "นั่นเจ็บ" เธอกระซิบด้วยรอยยิ้มปลอม. พระล้างลำคอของเขาที่จะได้รับความสนใจของฉันเพื่อที่เขาจะเริ่มพิธี แต่ฉันไม่สนใจเขา ฉันต้องการคำตอบของฉันตอนนี้. "บอกว่าเธออยู่ที่ไหน" ผมคำรามเธอ. "นี่ไม่ใช่แผน, ลูคัส" ผมได้ยินเซทกล่าวว่าจากมุมไกลว่าเขาซ่อนตัวอยู่. "คุณรู้ว่าการจัดการที่ลูคัส "วิเวียนกล่าวว่าพยายามที่จะให้แสงเสียงของเธอ แต่ที่เงียบสงบ "เมื่อเราทำกับพิธี." "ไม่มี" เสียงของฉันออกมาดังและคมชัดกว่าผมยังคาดว่า ความอดทนของฉันทำงานบางผมคว้าข้อมือของเธอเข้มงวดมากขึ้นและจับเธอ "บอกตอนนี้". "ลูคัสที่คุณกำลังทำร้ายฉัน" เธอบ่น. "ลูคัสสิ่งที่คุณกำลังทำอะไร?" ผมได้ยินแม็กซ์บอกว่าพยายามที่จะกระจายสถานการณ์ ฉันสามารถได้ยินเสียงกระซิบจากความกังวลแขกของเรา. "บอก, วิเวียน" ฉันพาเธอใกล้ชิดกับฉันเป็นฉันจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ เธอพยายามที่จะหันหน้าเธอจากฉัน แต่ฉันคว้าคางของเธอและทำให้เธอดูที่ผม "บอกเป็นลีอาห์เป็น." เธอเริ่มที่จะหวาดกลัวและผมได้มองตาของเธอโผไปรอบ ๆ ห้อง. "ปล่อยให้ไปของฉัน" เธอคำรามกลับพยายามที่จะเจ้าตัวตัวเองเป็นอิสระจากความเข้าใจของฉัน. "ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน, ลูคัส "ผมได้ยินเอ็ดเวิร์ดจู่ ๆ ก็บอกว่า "เธอคิดว่าของอาคารที่พวกเขาจะทำให้เธอ. ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน." บรรเทาถูกครอบงำ แต่ก่อนที่ฉันจะทำอะไรกับมันผมรู้สึกว่ามือที่แข็งแกร่งบนไหล่ของฉัน. "ขอให้เธอไป, ลูคัส" แม็กซ์คำรามใน หูของฉัน. ฉันให้เธอเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะแลกตัวเองและบอกฉันที่ลีอาห์เป็น ถ้าเธอไม่ฉันสัญญากับตัวเองว่าบางทีฉันจะพิจารณาเจียดชีวิตของเธอ. ฉันปล่อยเธอไปและฉันเอาขั้นตอนกลับ เธอลูบข้อมือของเธอมองผมด้วยสายตาที่มีพิษ เธอก้าวใกล้ชิดกับฉันและโน้มตัวเข้าไปในหูของฉัน. "แต่งงานกับผมในขณะนี้หรือที่เธอจะตาย" เธอกระซิบ "วันหนึ่งคุณจะเห็นฉันทำคุณโปรดปราน. ถ้าฉันต้องบังคับให้คุณทำสิ่งที่ถูกต้องเพื่อให้มัน. ฉันกำลังปกป้องคนของเรา." "แทบจะไม่" ผมพูดไม่เต็มใจที่จะให้ทันแกล้งว่า คนของเราเป็นจำนวนหนึ่งกังวลของเธอ "ผลประโยชน์คุณเป็นเพียงการดึงดูดพลัง." "คุณเป็นเรื่องน่าขันลูคัส." "ไร้สาระ? ฉันสงสัยว่าคุณมีแผนการที่จะฆ่าฉันหลังจากที่เราแต่งงานนี้มีมากกว่า." "คุณไม่มีความคิด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลูคัส โปว

ฉันต้องยืนอยู่ในด้านหน้าของกระจกสำหรับ 15 นาที ไม่ขยับ มือสั่นที่ด้านข้างของฉัน ฉันถลึงตามองสะท้อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่รุกราน ผูกแขวนตัวเองไว้หลวมๆรอบคอของฉัน มันแขวนไว้ตรงนั้น กวักมือเรียก ผม กล้า ผมผูกมัน มันเตือนฉันว่า ตนนี้เกิดขึ้นจริงๆ ฉันกำลังจะผ่านมันไปนี้น่าหนักใจกลัวสิ่งที่ผมกำลังจะทำ ไม่เคยว่าผมคิดผมก็จะรู้สึกในวันแต่งงานของฉัน แต่ที่นี่ฉัน ฉันได้ทำให้มันนี้ไกลและตอนนี้ไม่มีถอย

ฉันชื่อวิเวียน เมื่อเช้านี้ ผมต้องการหลักฐาน ฉันต้องการที่จะได้ยินเสียงของลีอาห์ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และว่าเธอโอเค ขออภัย