The lifetime prevalence of schizoph

The lifetime prevalence of schizophrenia estimated from a
systematic review of 188 studies was 0Æ4% (Saha et al. 2005).
Similarly, the prevalence of schizophrenia in Taiwan estimated
from National Health Insurance (NHI) data was
0Æ44% (Chien et al. 2004). Schizophrenia influences not only
one’s cognition, emotions and social functions (American
Psychiatric Association 2000) but also the occurrence of
suicide attempts (Xiang et al. 2008, Robinson et al. 2010).
The lifetime suicide rate estimated from a review of 51
studies on patients with schizophrenia from Europe, North
America and Asia was around 5% (Hor & Taylor 2010). In
Taiwan, the suicide mortality of patients with schizophrenia
in 2007 was over three times higher than that in the general
population (Department of Health-Taiwan 2008). In Finland,
around 30% of 18,199 patients with schizophrenia repeated
suicide attempts between 1996 and 2003 (Haukka et al.
2008). These latter results indicate that health care providers
caring for patients with schizophrenia need to place a very
high priority on the risk of suicide attempts.
Suicidal risk remains high in both Taiwanese psychiatric
inpatients (Chiou et al. 2006, Lee et al. 2007) and outpatients
after hospital discharge (Thong et al. 2008). Similarly,
45% of 60 Turkish patients with schizophrenia (30 inpatients
and 30 stable outpatients) had a history of suicide attempts
(Evren & Evren 2004). Although the prevalence of psychiatric
disorders in the Netherlands was higher in urban than
rural areas (Peen et al. 2007), patients with schizophrenia in
rural areas of China were reported to have a greater risk of
suicide than those in urban areas (Phillips et al. 2004).
However, evidence indicates that patients in rural areas of
China (Phillips et al. 2004) and Taiwan (Huang et al. 2005)
are at higher risk than urban patients of inadequate health
care services. Similarly, patients with serious mental illness in
the USA who lived far from the health service system had a
greater risk of low health service use than those who lived
close to health services (McCarthy et al. 2007). Thus,
community-based health care providers need to pay more
attention to the issue of suicide attempts in rural patients with
schizophrenia.
Suicide attempts in patients with schizophrenia are significantly
associated with several factors, which may not be easy
for community-based health providers to evaluate. For
example, the major risk factors for suicide in Finland were
risk factors of schizophrenia-related disorders (Haukka et al.
2008), such as short duration of illness, depressive symptoms,
negative symptoms, active hallucinations and delusions
(Barak et al. 2008, Cozman et al. 2009, Hor & Taylor
2010), or higher rate of alcohol and drug abuse (Pinikahana
et al. 2003, Barak et al. 2008). Many community-based
health care providers lack the knowledge and experience to
handle encounters related to mental illness (Pollard 2007) or
deal with patients with addictions (Harrison 2007). The
effectiveness of community-based health care providers in
caring for Taiwanese patients with severe psychosis was
affected by lack of professional knowledge/skills and high
work burden from heavy case loads (Chang et al. 1995,
Huang et al. 2008).
Healthcare providers might evaluate suicide attempts in
patients with schizophrenia by asking simple questions
(Melrose 2009). For example, suicidal risk has been associated
with demographic characteristics such as younger age
and male gender (Limosin et al. 2007, Ran et al. 2007,
Haukka et al. 2008). Other well-known suicide predictors

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อายุการใช้งานที่มีความชุกของโรคจิตเภทโดยประมาณจากการตรวจสอบระบบศึกษา 188 0Æ4% (บริษัทสห et al. 2005) ได้ในทำนองเดียวกัน ความชุกของโรคจิตเภทในไต้หวันประมาณมีข้อมูลจากชาติประกันสุขภาพ (นีนี่)0Æ44% (เจียน et al. 2004) โรคจิตเภทอิทธิพลไม่เฉพาะของประชาน อารมณ์ และสังคม (อเมริกันสมาคมจิตแพทย์ 2000) แต่นอกจากนี้การเกิดขึ้นของความพยายามฆ่าตัวตาย (เซียง et al. 2008 โรบินสัน et al. 2010)อัตราการฆ่าตัวตายอายุการใช้งานที่ประเมินจากความคิดของ 51ศึกษาในผู้ป่วยโรคจิตเภทจากยุโรป ภาคเหนืออเมริกาและเอเชียได้ประมาณ 5% (หอและเทย์เลอร์ 2010) ในไต้หวัน การตายฆ่าตัวตายของผู้ป่วยด้วยโรคจิตเภทในปี 2550 สูงกว่าสามเท่าได้ทั่วไปประชากร (แผนกสุขภาพไต้หวัน 2008) ในประเทศฟินแลนด์ประมาณ 30% ของผู้ป่วยโรคจิตเภท 18,199 ซ้ำพยายามฆ่าตัวตายระหว่าง 1996 (Haukka et al 2003ปี 2008) ผลเหล่านี้หลังบ่งชี้ว่า สุขภาพผู้ให้บริการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเภทจำเป็นต้องทำเป็นมากระดับความสำคัญสูงในความเสี่ยงของการพยายามฆ่าตัวตายอยากฆ่าตัวตายความเสี่ยงยังคงสูงในไต้หวันทั้งจิตแพทย์inpatients (Chiou et al. 2006, Lee et al. 2007) และ outpatientsหลังจากปลดประจำโรงพยาบาล (ทองร้อยเอ็ด al. 2008) ในทำนองเดียวกัน45% 60 ตุรกีป่วยโรคจิตเภท (30 inpatientsและมั่นคง outpatients 30) มีประวัติศาสตร์ความพยายามฆ่าตัวตาย(Evren & Evren 2004) แม้ว่าความชุกของจิตแพทย์disorders in the Netherlands was higher in urban thanrural areas (Peen et al. 2007), patients with schizophrenia inrural areas of China were reported to have a greater risk ofsuicide than those in urban areas (Phillips et al. 2004).However, evidence indicates that patients in rural areas ofChina (Phillips et al. 2004) and Taiwan (Huang et al. 2005)are at higher risk than urban patients of inadequate healthcare services. Similarly, patients with serious mental illness inthe USA who lived far from the health service system had agreater risk of low health service use than those who livedclose to health services (McCarthy et al. 2007). Thus,community-based health care providers need to pay moreattention to the issue of suicide attempts in rural patients withschizophrenia.Suicide attempts in patients with schizophrenia are significantlyassociated with several factors, which may not be easyfor community-based health providers to evaluate. Forexample, the major risk factors for suicide in Finland wererisk factors of schizophrenia-related disorders (Haukka et al.2008), such as short duration of illness, depressive symptoms,negative symptoms, active hallucinations and delusions(Barak et al. 2008, Cozman et al. 2009, Hor & Taylor2010), or higher rate of alcohol and drug abuse (Pinikahanaet al. 2003, Barak et al. 2008). Many community-basedhealth care providers lack the knowledge and experience tohandle encounters related to mental illness (Pollard 2007) ordeal with patients with addictions (Harrison 2007). Theeffectiveness of community-based health care providers incaring for Taiwanese patients with severe psychosis wasaffected by lack of professional knowledge/skills and highwork burden from heavy case loads (Chang et al. 1995,Huang et al. 2008).Healthcare providers might evaluate suicide attempts inpatients with schizophrenia by asking simple questions(Melrose 2009). For example, suicidal risk has been associatedwith demographic characteristics such as younger ageand male gender (Limosin et al. 2007, Ran et al. 2007,Haukka et al. 2008). Other well-known suicide predictors

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความชุกอายุการใช้งานของโรคจิตเภทประมาณจากระบบตรวจสอบ 188 การศึกษาเป็น0Æ4% (สห et al. 2005). ในทำนองเดียวกันความชุกของผู้ป่วยโรคจิตเภทในไต้หวันโดยประมาณจากประกันสุขภาพแห่งชาติ (NHI) ข้อมูลที่เป็น0Æ44% (Chien et al. 2004 ) อิทธิพลของโรคจิตเภทไม่เพียง แต่ความรู้หนึ่งของอารมณ์และฟังก์ชั่นทางสังคม(อเมริกันสมาคมจิตแพทย์ 2000) แต่ยังเกิดขึ้นจากความพยายามฆ่าตัวตาย(Xiang et al. 2008 โรบินสัน et al. 2010). อัตราการฆ่าตัวตายอายุการใช้งานประมาณจากการตรวจสอบของ 51 การศึกษาเกี่ยวกับผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทจากทวีปยุโรปอเมริกาและเอเชียอยู่ที่ประมาณ 5% (แนลและเทย์เลอร์ 2010) ในไต้หวันตายฆ่าตัวตายของผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทในปี2007 ได้มากกว่าสามครั้งสูงกว่าว่าในทั่วไปประชากร(กรมอนามัยไต้หวัน 2008) ในฟินแลนด์ประมาณ 30% ของผู้ป่วยที่มี 18,199 โรคจิตเภทซ้ำพยายามฆ่าตัวตายระหว่างปี1996 และ 2003 (Haukka et al. 2008) เหล่านี้ส่งผลหลังแสดงให้เห็นว่าผู้ให้บริการดูแลสุขภาพการดูแลผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทต้องวางอย่างมีลำดับความสำคัญสูงในความเสี่ยงของการพยายามฆ่าตัวตาย. ความเสี่ยงฆ่าตัวตายยังคงสูงในจิตเวชทั้งชาวไต้หวันผู้ป่วยใน (ชิว et al. 2006 ลี et al. 2007) และ ผู้ป่วยนอกหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล(ทอง et al. 2008) ในทำนองเดียวกัน45% ของผู้ป่วย 60 ตุรกีมีอาการจิตเภท (30 ผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก30 มีเสถียรภาพ) มีประวัติของการพยายามฆ่าตัวตาย(Evren และ Evren 2004) แม้ว่าความชุกของจิตเวชความผิดปกติในประเทศเนเธอร์แลนด์เป็นที่สูงขึ้นในเมืองกว่าพื้นที่ชนบท(Peen et al. 2007) ผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทในพื้นที่ชนบทของประเทศจีนที่ได้รับรายงานจะมีความเสี่ยงมากขึ้นจากการฆ่าตัวตายกว่าผู้ที่อยู่ในพื้นที่เขตเมือง(ฟิลลิปเอตอัล . 2004). อย่างไรก็ตามหลักฐานแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยในพื้นที่ชนบทของประเทศจีน (ฟิลลิป et al. 2004) และไต้หวัน (Huang et al. 2005) มีความเสี่ยงสูงกว่าผู้ป่วยในเมืองของสุขภาพไม่เพียงพอให้บริการดูแล ในทำนองเดียวกันผู้ป่วยที่มีความเจ็บป่วยทางจิตอย่างรุนแรงในประเทศสหรัฐอเมริกาที่อาศัยอยู่ห่างไกลจากระบบบริการสุขภาพที่มีความเสี่ยงมากขึ้นในการให้บริการสุขภาพการใช้งานที่ต่ำกว่าผู้ที่อาศัยอยู่ใกล้กับบริการสุขภาพ(แมคคาร์ et al. 2007) ดังนั้นชุมชนตามผู้ให้บริการดูแลสุขภาพที่ต้องจ่ายมากขึ้นให้ความสนใจกับปัญหาของการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยในชนบทที่มีอาการจิตเภท. พยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทอย่างมีนัยสำคัญที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายประการที่อาจจะไม่ง่ายสำหรับชุมชนตามผู้ให้บริการสุขภาพที่จะประเมินผล สำหรับตัวอย่างเช่นปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญสำหรับการฆ่าตัวตายในฟินแลนด์เป็นปัจจัยเสี่ยงของโรคผู้ป่วยโรคจิตเภทที่เกี่ยวข้อง(Haukka et al. 2008) เช่นระยะเวลาสั้น ๆ ของการเจ็บป่วยอาการซึมเศร้าอาการทางลบหลอนที่ใช้งานและความหลงผิด(Barak et al. 2008 , Cozman et al. 2009 แนลและเทย์เลอร์2010) หรืออัตราที่สูงของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และยาเสพติด (Pinikahana et al. 2003 Barak et al. 2008) หลายชุมชนตามผู้ให้บริการดูแลสุขภาพที่ขาดความรู้และประสบการณ์ในการจัดการกับการเผชิญหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยทางจิต(พอลลาร์ 2007) หรือจัดการกับผู้ป่วยที่มีการเสพติด(แฮร์ริสัน 2007) ประสิทธิภาพของชุมชนตามผู้ให้บริการดูแลสุขภาพในการดูแลผู้ป่วยชาวไต้หวันที่มีอาการทางจิตอย่างรุนแรงได้รับผลกระทบจากการขาดความรู้ทางวิชาชีพ/ ทักษะสูงและภาระการทำงานจากที่โหลดกรณีหนัก(ช้าง et al. 1995 Huang et al. 2008). ผู้ให้บริการด้านการรักษาพยาบาล อาจประเมินพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทโดยการถามคำถามง่ายๆ(เมลโรส 2009) ตัวอย่างเช่นความเสี่ยงฆ่าตัวตายได้รับการเชื่อมโยงกับลักษณะทางประชากรเช่นอายุและเพศชาย(Limosin et al. 2007 วิ่ง et al. 2007 Haukka et al. 2008) อื่น ๆ ที่รู้จักกันดีทำนายการฆ่าตัวตาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อายุการใช้งานประมาณความชุกของผู้ป่วยจาก
การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ 188 การศึกษา 0 กู้ 4 % ( สห et al . 2005 ) .
ส่วนความชุกของผู้ป่วยจิตเภทในไต้หวันประมาณ
จากประกันสุขภาพแห่งชาติ ( นี ) ข้อมูล
0 กู้ 44 ( เจียน et al . 2004 ) โรคจิตเภทมีอิทธิพลไม่เพียงหนึ่ง
รับรู้อารมณ์ และหน้าที่ทางสังคม ( อเมริกัน
สมาคมจิตแพทย์ 2000 ) แต่ก็เกิด
พยายามฆ่าตัวตาย ( เซียง et al . 2008 , โรบินสัน et al . 2010 ) .
ชีวิตอัตราการฆ่าตัวตายประมาณ จากการทบทวน 51
การศึกษาในผู้ป่วยจิตเภท จากยุโรป อเมริกา และเอเชีย เหนือ
ประมาณ 5% ( โฮร์&เทย์เลอร์ 2010 ) ใน
ไต้หวันฆ่าตัวตาย อัตราการตายของผู้ป่วยจิตเภท
ในปี 2007 มากกว่าสามครั้งสูงกว่าในประชากรทั่วไป
( กรมสุขภาพของไต้หวันปี 2551 ในฟินแลนด์ ,
ประมาณ 30% ของผู้ป่วยจิตเภท
18199 ซ้ำพยายามฆ่าตัวตายระหว่างปี 1996 และปี 2003 ( haukka et al .
2008 ) ผลลัพธ์เหล่านี้บ่งชี้ว่าผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพหลังการดูแลผู้ป่วยจิตเภท

ต้องวางมากลำดับความสำคัญสูงในความเสี่ยงของการพยายามฆ่าตัวตาย
เสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายยังคงสูงในผู้ป่วยจิตเวชทั้งไต้หวัน
( เฉียว et al . 2006 , ลี et al . 2007 ) และผู้ป่วยนอก
หลังจากออกจากโรงพยาบาล ( ทอง et al . 2008 ) โดย
45 % ของผู้ป่วยจิตเภท ( 30 60 ตุรกีกับผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก 30
มั่นคง ) มีประวัติพยายามฆ่าตัวตาย
( evren & evren 2004 )แม้ว่าความชุกของความผิดปกติทางจิต
ในเนเธอร์แลนด์ พบในเมืองมากกว่าชนบท จ้อน
( et al . 2007 ) , ผู้ป่วยจิตเภทใน
ชนบทจีนมีรายงานว่ามีความเสี่ยงมากขึ้นของ
ฆ่าตัวตายสูงกว่าในเขตเมือง ( Phillips et al . 2004 ) .
แต่หลักฐานที่บ่งชี้ว่า ผู้ป่วยในชนบท
จีน ( Phillips et al . 2004 ) และไต้หวัน ( Huang et al . 2005 )
มีความเสี่ยงสูงกว่าผู้ป่วยที่เมืองของบริการสุขภาพ
ไม่เพียงพอ และผู้ป่วยทางจิตที่ร้ายแรงใน
สหรัฐอเมริกาที่อาศัยอยู่ห่างไกลจากระบบบริการสุขภาพมีความเสี่ยงมากขึ้นของบริการสุขภาพ
ต่ำใช้มากกว่าผู้ที่อาศัยอยู่
ใกล้บริการสุขภาพ ( McCarthy et al . 2007 ) ดังนั้น การดูแลสุขภาพชุมชน

ต้องจ่ายมากกว่า