Damnit, I thought. This would be a

Damnit, I thought. This would be a hell of a lot easier if I could teach any of my pokemon to use flash. The cave I was currently stumbling through was pitch black, but I was told to deliver a letter to some guy called Steven. And I always get my job done. So I trudged on through the darkness. It must have been over an hour since I’d entered the place. Maybe Steven had already left. How would I even know if I found him? I sighed aloud.
“Hello? Is anyone there?” I heard a voice call. Suddenly, the cavern was filled with a harsh, blinding light. I started and fell on my butt.
Shielding my eyes with my hand, I replied “Just a lost trainer trying to deliver a letter. Could you please stop blinding me?”
“Oh, I’m so sorry! Metagross, could you please tone down the light?” There was a steely cry and the light faded to a dull glow. As the spots began to clear from my vision, I could see the silhouette of a young man standing by the source of the illumination, which I guessed was a pokemon called Metagross. He strode over to me and offered his hand to pull me up, which I gratefully took.
“Thanks,” I said, brushing dirt off my jeans.
“Have you been wandering in the dark?”
“Yeah, I don’t have a pokemon that can learn flash, unfortunately. Just me, Mudkip, Dustox, and Poochyena!”
“And yet you willingly entered this dark cave, to deliver a letter? I must admit, that’s quite brave and headstrong of you!”
I laughed. “Headstrong, yeah, that sounds about right. By the way, you haven’t seen a guy named Steven around here anywhere, have you? That’s who the letter’s for.”
“Oh!” He said, “that would be me!”
“Ah, nice to meet you then, Steven. I’m ____. And this letter belongs to you!” I handed him the envelope, which was a bit dirty, but not ripped or anything. He accepted the letter, and called to his Metagross to brighten the room enough to read it.
As the light intensified, I could see Steven’s face for the first time. His hair and eyes were a steely gray, despite the fact that he was probably only a little bit older than me. The lines of his face were hard, as if he were carved from stone (which ironically, according to the address on the letter, was his last name). Boy, am I a sucker for a nice jawline. He was tall and lean, and even though he was deep in a cave, he wore a nice suit. It didn’t even look like a speck of dirt had touched him. The dirt probably didn’t feel worthy enough to touch him. All in all, he looked like a gorgeous gentleman.
Steven finished reading the letter and looked up at me. “It seems I must return to Rustboro for the time being. Would you like for me to show you out?”
I mentally chided myself for being so distracted by his looks. “That’d be great, actually!” There was no way I'd stumble through the darkness for another hour, tripping over Aron and Geodude.
He smiled kindly. “Follow me, Miss ____.”
We fell into step as his Metagross lit the cavernous walls and showed the path.
“So, ____, you said that you’re a trainer?”
“Yep! I was sent by professor Elm to collect data for his pokedex. And it’s always been my dream to challenge the gyms.”
“And have you?” He asked, and I could hear genuine curiosity in his voice.
I nodded enthusiastically. “Two down, Six to go!” I beamed at him, holding one side of my vest open to reveal the badges that I had sewn in.
His eyes glinted. “Impressive. What will you do once you’ve collected them all?”
“Well, I’ll go to Ever Grande City to challenge the elite four and the champion, and I’ll keep at it until I win!”
He laughed. “Well I have no doubt that you’ll get there! But make no mistake, the elite four are incredibly skilled. Do not underestimate them.”
“I won’t! But I still have a lot more training to do in the meantime.”
I hadn’t noticed, but we were at the mouth of the cave already.
“I’m afraid this is where we must part ways, ____. But I enjoyed meeting you. And I’m sure our paths will cross again!” He chuckled to himself and called out some sort of steel-flying pokemon.
“Nice to meet you too, Steven!” I wasn’t sure why he seemed so sure we’d meet again, but I really hoped he was right.
He hopped on his pokemon, and waved to me as it took off toward Rustboro in the north. That was one speedy flier, it was gone in a few seconds! I stood there for a moment, thinking about the gorgeous man and his steely pokemon, then shook my head, smiled, and headed back into Dewford Town.
If Steven said we’d meet again, then I was pretty sure that we would indeed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Damnit ผมคิดว่า นี้จะเป็นนรกของมากขึ้นถ้าฉันสามารถสอนใด ๆ ของโปเกมอนของฉันที่จะใช้แฟลช ถ้ำที่ผมสะดุดขณะนี้ผ่านสนามเป็นสีดำ แต่ฉันบอกว่าจะส่งจดหมายถึงคนบางคนเรียกสตีเว่น และฉันมักจะได้งานทำของฉัน ดังนั้นผมจึง trudged ผ่านความมืด มันจะต้องได้รับมากกว่าหนึ่งชั่วโมงตั้งแต่ผมเข้ามาในสถานที่ สตีเว่นอาจจะมีเหลืออยู่แล้ว ฉันจะได้รู้ว่าถ้าผมพบว่าเขา? ผมถอนหายใจดัง ๆ .
"สวัสดีครับ? ทุกคนที่มี? "ฉันได้ยินเสียงเรียกเสียง ทันใดนั้นถ้ำเต็มไปด้วยความรุนแรงแสงสว่างจ้า ฉันเริ่มต้นและล้มลงบนก้นของฉัน.
ป้องกันสายตาของฉันด้วยมือของฉันฉันตอบว่า "เพียงแค่ผู้ฝึกสอนที่หายไปพยายามที่จะส่งจดหมาย คุณสามารถโปรดหยุดทำให้ไม่เห็นฉัน?
"" โอ้ฉันขอโทษ! Metagross คุณสามารถโปรดลงเสียงแสง? "มีหนทางเป็นแข็งและแสงจางหายไปในการเรืองแสงที่น่าเบื่อ ในฐานะที่เป็นจุดเริ่มชัดเจนจากวิสัยทัศน์ของฉันฉันจะได้เห็นเงาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่โดยแหล่งที่มาของแสงซึ่งผมเดาถูกโปเกมอนที่เรียกว่า Metagross เขาก้าวไปฉันและนำเสนอมือของเขาที่จะดึงผมขึ้นซึ่งผมเอาซึ้ง.
"ขอบคุณ" ผมพูดว่าแปรงสิ่งสกปรกออกจากกางเกงยีนส์ของฉัน.
"คุณได้รับการเดินในที่มืดได้หรือไม่"
"ใช่ฉันไม่ได้มี โปเกมอนที่สามารถเรียนรู้แฟลชโชคไม่ดี เพียงฉัน Mudkip, Dustox และ Poochyena!
"" แต่คุณเต็มใจที่จะเดินเข้าไปในถ้ำแห่งนี้มืดที่จะส่งมอบจดหมาย? ผมต้องยอมรับว่าค่อนข้างกล้าหาญและเอาแต่ใจของคุณ!
"ฉันหัวเราะ "หัวแข็งใช่ว่าเสียงเกี่ยวกับสิทธิ โดยวิธีการที่คุณไม่เคยเห็นผู้ชายที่ชื่อสตีเว่นได้ทุกที่รอบ ๆ ที่นี่มีคุณ? นั่นคือที่ตัวอักษรสำหรับ.
"" Oh! "เขากล่าวว่า" ที่จะเป็นฉัน! "" อายินดีที่ได้พบคุณสตีเว่น
ฉัน ____ และจดหมายฉบับนี้เป็นของคุณ! "ผมมือเขาซองจดหมายซึ่งเป็นบิตที่สกปรก แต่ไม่ฉีกหรืออะไร เขาได้รับการยอมรับตัวอักษรและเรียกให้ Metagross ของเขาเพื่อเพิ่มความสว่างในห้องพอที่จะอ่านมัน.
ในฐานะที่เป็นแสงทวีความรุนแรงมากฉันจะได้เห็นใบหน้าของสตีเฟนเป็นครั้งแรก ผมและดวงตาของเขาเป็นสีเทาแข็งแม้จะมีความจริงที่ว่าเขาอาจจะเป็นเพียงเล็กน้อยเก่ากว่าฉัน เส้นใบหน้าของเขาได้ยากเช่นถ้าเขาถูกแกะสลักจากหิน (ซึ่งแดกดันตามที่อยู่ที่ตัวอักษรที่เป็นชื่อสุดท้ายของเขา) Boy, ฉันดูดสำหรับ jawline ดี เขาเป็นคนที่สูงและไม่ติดมันและแม้เขาจะลึกลงไปในถ้ำเขาสวมชุดสูทที่ดี มันไม่ได้มีลักษณะเหมือนจุดของสิ่งสกปรกได้สัมผัสเขา สิ่งสกปรกอาจจะไม่ได้รู้สึกคุ้มค่าพอที่จะสัมผัสเขา ทั้งหมดในทุกเขาเหมือนเป็นสุภาพบุรุษที่งดงาม.
สตีเว่นเสร็จสิ้นการอ่านจดหมายและมองมาที่ฉัน "มันดูเหมือนว่าฉันจะต้องกลับไป Rustboro ในขณะนี้ คุณต้องการสำหรับผมที่จะแสดงให้คุณออกมา?
"ฉันจิตใจดุตัวเองเพื่อให้ถูกฟุ้งซ่านโดยลักษณะของเขา "นั่นต้องการจะดีจริง!" ไม่มีทางที่ผมจะสะดุดผ่านความมืดชั่วโมงอีกสะดุด Aron และ Geodude.
เขายิ้มกรุณา "ตามฉันนางสาว ____."
เราตกอยู่ในขั้นตอนของเขาเป็น Metagross ไฟผนังถ้ำและแสดงให้เห็นเส้นทาง.
"ดังนั้น ____ คุณบอกว่าคุณกำลังฝึกอบรม?"
"อ๋อ! ฉันถูกส่งโดยศาสตราจารย์เอล์มในการเก็บรวบรวมข้อมูลสำหรับการ Pokedex ของเขา และมันก็เป็นความฝันของผมที่จะท้าทายโรงยิม.
"" และมีคุณ? "เขาถามและฉันสามารถได้ยินเสียงอยากรู้อยากเห็นของแท้ในเสียงของเขา.
ผมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "สองลงหกไป!" ผมยิ้มที่เขาถืออีกด้านหนึ่งของเสื้อของฉันเปิดออกเผยให้เห็นป้ายที่ฉันได้เย็บ.
ดวงตาของเขา glinted "ที่น่าประทับใจ คุณจะทำอะไรเมื่อคุณได้เก็บรวบรวมพวกเขาทั้งหมด?
"" ดีฉันจะไปเคย Grande City ที่จะท้าทายชนชั้นสี่แชมป์และฉันจะเก็บที่มันจนกว่าฉันจะชนะ!
"เขาหัวเราะ "อืมผมมีข้อสงสัยว่าคุณจะได้รับมีไม่! แต่ทำผิดพลาดไม่ยอดสี่จะมีฝีมืออย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ประมาทพวกเขา.
"" ผมจะไม่ได้! แต่ผมก็ยังมีจำนวนมากการฝึกอบรมที่ต้องทำในขณะเดียวกัน.
"ผมไม่ได้สังเกตเห็นแต่เราอยู่ที่ปากถ้ำแล้วที่." ฉันกลัวนี่คือที่เราจะต้องเป็นส่วนหนึ่งวิธี ____
แต่ผมมีความสุขได้พบคุณ และผมมั่นใจว่าเส้นทางที่เราจะข้ามอีกครั้ง!
"เขาหัวเราะกับตัวเองและเรียกออกเรียงลำดับของโปเกมอนเหล็กบินบาง." ยินดีที่ได้รู้จักคุณมากเกินไปสตีเว่น! "ผมไม่แน่ใจว่าทำไมเขาลำบากเพื่อให้แน่ใจว่าเราต้องการ พบกันอีกครั้ง แต่ผมหวังว่าเขาถูกต้อง.
เขากระโดดบนโปเกมอนของเขาและโบกมือให้ฉันเป็นมันเอาออกไปทาง Rustboro ในภาคเหนือ นั่นเป็นหนึ่งในนักบินรวดเร็วมันก็หายไปในไม่กี่วินาที! ฉันยืนอยู่ที่นั่นสักครู่คิดเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่งดงามและโปเกมอนแข็งของเขาแล้วส่ายหัวของฉันยิ้มและมุ่งหน้ากลับเข้ามาในเมือง Dewford.
หากสตีเว่นกล่าวว่าเราจะได้พบกันอีกแล้วฉันเป็นคนน่ารักแน่ใจว่าเราจะแน่นอน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ให้ตายสิ ฉันคิด นี้จะง่ายขึ้นเยอะถ้าผมสามารถสอนใด ๆของโปเกมอนที่จะใช้ Flash ถ้ำผมขณะนี้สะดุดผ่านเป็นสีดำ แต่ผมบอกว่าจะส่งจดหมายให้กับผู้ชายคนนึง ชื่อ สตีเว่น และฉันมักจะได้งานทำ ดังนั้นฉัน trudged ผ่านความมืด มันต้องมีมากกว่าหนึ่งชั่วโมงตั้งแต่ฉันเข้ามาที่นี่ บางที สตีเว่น ได้ออกไปแล้วแล้วฉันจะรู้ได้ยังไง ว่าฉันพบเขา ผมถอนหายใจออกมาดังๆ . .
" สวัสดีครับ มีใครอยู่มั้ย ? " ฉันได้ยินเสียงเรียก ทันใดนั้นถ้ำก็เต็มไปด้วยโหดร้าย แสนแสง ผมเริ่มลงบนก้นของฉัน
ป้องกันตากับมือ ฉันตอบว่า " เพียงแค่สูญเสียเทรนเนอร์พยายามส่งจดหมาย คุณช่วยหยุดทำให้ฉันมองไม่เห็น ? "
" โอ๊ะ ขอโทษครับ ! เมตากรอส ช่วยลดแสง" มีร้องไห้ แข็งและอ่อนจางจะเรืองแสงทึบ เป็นจุดที่เริ่มชัดเจน จากมุมมองของฉัน ฉันสามารถเห็นเงาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ โดยแหล่งที่มาของแสงสว่าง ซึ่งผมเดาว่าเป็นโปเกมอน ที่เรียกว่า เมตากรอส . เขา strode มากกว่า ผมเสนอ มือของเขาดึงฉันขึ้น ซึ่งผมสุดซึ้งเอา .
" ขอบคุณ " ผมพูด แปรงสิ่งสกปรกออกจากกางเกงยีนส์ของฉัน
" คุณเคยเดินในที่มืด "
" ใช่ ฉันไม่ได้เป็นโปเกมอนที่สามารถเรียนรู้แฟลช อย่างน่าเสียดาย แค่ฉันมุดคิพ Beldum , และ poochyena ! "
" และยังเต็มใจที่จะเข้าไปในถ้ำมืด , ส่งจดหมาย ผมต้องยอมรับว่าค่อนข้างกล้าหาญและเอาแต่ใจของนาย
" ฉันหัวเราะ " เอาแต่ใจ ใช่ นั่นฟังดูดีนะ โดยทางคุณไม่เคยเห็นผู้ชายที่ชื่อ สตีเว่น ที่นี่ที่ไหนเลยใช่ไหม คนที่เป็นจดหมาย . "
" โอ้ ! " เขากล่าวว่า " นั่นเป็นฉัน ! "
" ดีใจที่ได้เจอคุณ สตีเว่น ผม ____ . และจดหมายฉบับนี้จะเป็นของคุณ ! " ข้าส่งเขาซองซึ่งเป็นบิตที่สกปรกแต่ไม่ฉีกหรืออะไรเลย เขาได้รับจดหมายเรียกให้เมตากรอสของเขาส่องประกายห้องเพียงพอที่จะอ่านมัน .
เป็นแสงที่รุนแรง หน้า สตีเว่น เป็นครั้งแรก ผมและตาเป็นสิเทา , แม้จะมีความจริงที่ว่าเขาอาจจะแก่กว่าผมนิดหน่อย บรรทัดของหน้าของเขาได้ยาก เช่น ถ้าเขาถูกแกะสลักจากหิน ( ซึ่งแดกดันตามที่อยู่บนตัวอักษรที่เป็นนามสกุล ) บอย ผมดูดที่โครงหน้าสวย เขาตัวสูงและผอมและถึงแม้ว่าเขาลึกลงไปในถ้ำ เขาสวมสูทสวย มันไม่เหมือนเป็นรอยด่างของสิ่งสกปรกได้สัมผัสเขา สิ่งสกปรกที่อาจจะไม่ได้รู้สึกคุ้มค่ามากพอที่จะจับเขา ทั้งหมดนี้ เขาดูเป็นสุภาพบุรุษที่งดงาม
สตีเว่นอ่านจดหมายจบ และมองมาที่ฉัน " ดูเหมือนว่า ฉันต้องกลับไป rustboro สำหรับเวลาที่ถูก เธอต้องการให้ฉันแสดงให้คุณเห็น ? "
ฉันใจดุตัวเองที่เป็นฟุ้งซ่านโดยลักษณะของเขา " นั่นจะดีมาก , จริงๆ ! " ไม่มีทางที่ผมจะสะดุดผ่านความมืดสำหรับชั่วโมงอื่น สะดุด และ แอรอน Clefairy .
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน " ตามฉันมา คุณ ____ "
เราตกอยู่ในขั้นตอนของเขาเมตากรอสจุดโพรงผนังและพบเส้นทาง
" ดังนั้น ____ คุณบอกว่าคุณเป็นครูฝึกงั้นเหรอ "
" ใช่ !ผมถูกส่งโดยศาสตราจารย์เอม เพื่อเก็บข้อมูลสำหรับ pokedex ของเขา และมันเป็นความใฝ่ฝันของฉันที่จะท้าทายยิม . "
" และมีคุณ " เขาถาม และผมได้ยินเสียงของเขาแท้ อยากรู้อยากเห็นใน .
ผมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น " ลง สอง หก ถึง ไป " พี่บีมเขาไว้ด้านหนึ่งของเสื้อของฉันเปิดเผยว่ามีป้ายเย็บ .
ตา glinted . " ที่น่าประทับใจคุณจะทำอย่างไรเมื่อคุณได้เก็บรวบรวมพวกเขาทั้งหมด ? "
" งั้นเดี๋ยวฉันไปเคย Grande เมืองท้าทายยอดสี่แชมป์ และผมจะเก็บมันจนกว่าฉันจะชนะ
" เขาหัวเราะ " ผมมีข้อสงสัยว่าคุณจะได้รับมี ! แต่ให้ไม่มีข้อผิดพลาดยอดสี่มีฝีมือมาก ๆ อย่าประเมินพวกเขาต่ำเกินไป . "
" ฉันจะไม่ ! แต่ผมก็ยังต้องฝึกต้องทำอีกมากในตอนนี้ "
.ผมไม่ได้สังเกต แต่เราอยู่ที่ปากถ้ำแล้ว
" ผมเกรงว่าเราต้องจากกัน ____ . แต่ผมดีใจที่ได้พบคุณ และฉันมั่นใจว่าเราจะต้องได้พบกันอีก ! " เขาหัวเราะกับตัวเอง และเรียกพวกเหล็กโปเกมอนที่บิน .
" ยินดีที่ได้รู้จัก สตีเว่น " ผมไม่แน่ใจว่าทำไม เขาก็ว่าเราคงจะได้พบกันอีก แต่ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เขาถูก
เขากระโดดขึ้นรถโปเกมอนของเขาและโบกมือให้ฉัน มันออกไปทาง rustboro ในภาคเหนือ นั่นเป็นหนึ่งได้อย่างรวดเร็วใบปลิว มันก็หายไปในไม่กี่วินาที ! ฉันยืนอยู่ที่นั่นสักครู่ คิดถึงผู้ชายที่งดงามและโปเกมอนเหล็กกล้าของเขา แล้วส่ายหัว ผมยิ้ม และมุ่งหน้ากลับเข้าไปในเมือง dewford .
ถ้าสตีเว่น บอกว่าเราจะได้พบกันอีก ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเราแน่นอน