An experience never forgotten When

An experience never forgotten When I was 8 years old I used to run 100 meters race with my friends
to race on race day at school. The first round started running, I ran up to the first day I ran, but tripped on the grass. I caught the front of the field. And my legs pointing up to the sky. I fell I do not know what happened. I felt I was hurt and embarrassed. And I saw other people running to the finish line. I got up and ran Finish line The events of that day to this day I have never forgotten it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประสบการณ์ไม่เคยลืมเมื่อ 8 ปีที่แล้วเคยวิ่งแข่ง 100 เมตรกับเพื่อน การแข่งขันในวันแข่งที่โรงเรียน รอบแรกที่เริ่มทำงาน ฉันวิ่งวันแรกผมวิ่ง แต่ tripped บนหญ้า ผมจับหน้าของฟิลด์ และขาของฉันชี้ขึ้นท้องฟ้า ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกว่า ผมเจ็บ และอาย และผมเห็นคนอื่นทำงานไปยังเส้นชัย ฉันมีค่า และวิ่งเส้นชัยเหตุการณ์ในวันนั้นกับวันนี้ที่ฉันไม่เคยลืมมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประสบการณ์ที่ไม่เคยลืมเมื่อตอนที่ผมอายุ 8 ปีที่ผมใช้ในการทำงาน 100 เมตรการแข่งขันกับเพื่อนของฉัน
ที่จะแข่งในวันแข่งที่โรงเรียน รอบแรกเริ่มวิ่งฉันวิ่งได้ถึงวันแรกที่ฉันวิ่ง แต่สะดุดบนพื้นหญ้า ผมจับด้านหน้าของสนาม และขาของฉันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ฉันตกหลุมผมไม่ทราบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ผมรู้สึกว่าผมได้รับบาดเจ็บและอาย และผมเห็นคนอื่น ๆ ที่ทำงานไปยังเส้นชัย ผมลุกขึ้นและวิ่งเส้นชัยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นจนถึงวันนี้ผมไม่เคยลืมมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืม ตอนที่ฉันอายุ 8 ขวบ ผมเคยวิ่ง 100 เมตร แข่งกับเพื่อน
แข่งในวันแข่งที่โรงเรียน รอบแรก เริ่มวิ่ง ฉันวิ่งเข้าไปวันแรก ผมวิ่ง แต่สะดุดล้มบนหญ้า ผมจับหน้าสนาม ขาชี้ขึ้นฟ้า ฉันล้ม ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้สึกเจ็บและอายและผมเห็นคนวิ่งให้ถึงเส้นชัย ฉันลุกขึ้นและวิ่งเข้าเส้นชัยเหตุการณ์วันนั้นถึงวันนี้ ฉันไม่เคยลืมมัน