ในฤดูร้อน ตั๊กแตนตัวหนึ่งกำลังร้องเพลงอย่างสบายใจ มันเห็นฝูงมดกุลีกุจอขอนอาหารเดินมาเป็นขบวนยางเหยียด จึงร้องทักขึ้นว่า
“พวกเจ้าน่าจะหยุดพัก แล้วมาร้องเพลงกับข้าดีกว่านะ”
แต่ฝูงมดกลับไม่สนใจ ยังคงมุ่งหน้าทำงานต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
เมื่อถึงฤดูหนาวอันแร้นแค้น เจ้าตั๊กแตนก็เดินโซซัดโซเซมายังรังมดแล้ววิงวอนว่า
“มดเพื่อนรัก ข้าหิวเหลือเกินขอเศษอาหารให้ข้ากินประทังชีวิตสักหน่อยสิ”
มดจึงพูดว่า “พวกเราอดทนทำงานกันตลอดฤดูร้อน เพื่อเก็บอาหารสำรองไว้กินในฤดูหนาว แต่เจ้ากลับเอาแต่ร้องเพลงเพลิดเพลิน ข้าว่าฤดูหนาวนี้เจ้าก็ควรจะร้องเพลงและเต้นรำให้สนุกเหมือนกัน”