The happiest moments in my life was

The happiest moments in my life was when I was in high school. My school name is Bodindecha (Sing Singhaseni) 2 here taught me to learn a lot of things. This is like a theater of dreams. Because this is a place of dreams. And coordination of success into reality with the experience. Knowledge of the activities. When I was in high school I still remember every day during the Secondary. Just like not too long ago I felt very dismayed that are graduating from here. Near the feelings of friends, it was not explained. After this, there is no atmosphere in the morning. From this study we can only imagine the atmosphere when people wanted to talk. Instead of taking classes But I do not talk about it. After this, we think of heroism cranky ever made. Both good and bad. I have some high school life I think the atmosphere at lunch. That every day we will have a group of friends to sit and wait for destiny. Some reservations have already rushed to buy rice. Paul came to the table instead of eating. Back talk "as if it did not meet it." I would say no more than this. We want to keep this feeling for so long. If one day have the chance to return to where we were living together. It will be very valuable. No matter where we are, "Memories" will take us anywhere. Thanks for everything that make me have today.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ช่วงเวลาที่สุขที่สุดในชีวิตได้เมื่อฉันถูกในโรงเรียนมัธยม ชื่อโรงเรียนของฉันเป็นชั้น (สิงห์สิงหเสนี) 2 ที่นี่สอนให้ผมเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย นี้เป็นเหมือนโรงละครของความฝัน เนื่องจากเป็นสถานที่ความฝัน และประสานความสำเร็จเป็นความจริงด้วยประสบการณ์ ความรู้กิจกรรม เมื่อฉันถูกในโรงเรียนมัธยม ผมยังจำได้ทุกวันในระหว่างการศึกษา เหมือนไม่นานที่ผ่านมาผมรู้สึกมาก dismayed ที่จะจบจากที่นี่ ใกล้ความรู้สึกของเพื่อน มันถูกไม่อธิบาย หลังจากนี้ มีบรรยากาศไม่ในตอนเช้า จากการศึกษา เราสามารถจินตนาการบรรยากาศเมื่อคนต้องการพูดคุย แทนการเรียน แต่ผมไม่พูดถึงมัน หลังจากนี้ เราคิดว่า ของวีรบุรุษเคยทำ cranky ทั้งดีและร้าย ชีวิตมัธยมบางคิดบรรยากาศอาหารกลางวันแล้ว ที่ทุกวันเราจะมีกลุ่มเพื่อน การนั่งรอโชคชะตา จองบางได้แล้ววิ่งไปซื้อข้าว Paul มาลงในตารางแทนการรับประทานอาหาร กลับพูด "ว่ามันไม่ตรงกับมัน" ผมจะบอกว่า ไม่เกินนี้ เราต้องเก็บความรู้สึกนี้นาน มาก ถ้าวันหนึ่งมีโอกาสที่จะกลับไปที่เราได้อาศัยอยู่ร่วมกัน มันจะมีคุณค่ามาก ไม่ว่าการที่เรามี "ความทรงจำ" จะใช้เราทุก ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ฉันมีวันนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉันก็คือตอนที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยม ชื่อโรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์สิงหเสนี) 2 ที่นี่สอนให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย นี้เป็นเหมือนโรงละครแห่งความฝัน เพราะเป็นสถานที่ในฝัน และการประสานงานของความสำเร็จในความเป็นจริงที่มีประสบการณ์ ความรู้ของกิจกรรม เมื่อตอนที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมที่ผมยังจำได้ทุกวันในช่วงมัธยม เช่นเดียวกับไม่นานที่ผ่านมาผมรู้สึกอนาถใจมากที่จะจบการศึกษาจากที่นี่ ใกล้กับความรู้สึกของเพื่อนมันก็ไม่ได้อธิบาย หลังจากนี้จะมีบรรยากาศในตอนเช้าไม่มี จากการศึกษานี้เราสามารถจินตนาการบรรยากาศเมื่อมีคนต้องการที่จะพูดคุย แทนการเรียน แต่ผมไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนี้เราคิดว่าของความกล้าหาญบ้าๆบอ ๆ ที่เคยทำ ทั้งดีและไม่ดี ฉันมีบางอย่างที่ชีวิตในโรงเรียนมัธยมผมคิดว่าบรรยากาศในการรับประทานอาหารกลางวัน ว่าทุกวันเราจะมีกลุ่มเพื่อนที่จะนั่งรอโชคชะตา จองบางคนได้วิ่งอยู่แล้วที่จะซื้อข้าว พอมาถึงโต๊ะแทนการรับประทานอาหาร กลับไปพูดคุย "ในขณะที่ถ้ามันไม่ได้ตอบสนองความมัน". ผมจะบอกว่าไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ เราต้องการที่จะเก็บความรู้สึกนี้มานาน ถ้าวันหนึ่งมีโอกาสที่จะกลับไปที่ที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันจะมีค่ามาก ไม่ว่าเราจะไม่มี "ความทรงจำ" จะพาเราทุกที่ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ผมมีวันนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉันเมื่อฉันถูกในโรงเรียนมัธยม โรงเรียนของฉันชื่อโรงเรียน บดินทรเดชา ( สิงห์ สิงหเสนี ) 2 ที่นี่สอนให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย นี้เป็นเหมือนโรงละครแห่งความฝัน เพราะที่นี่คือสถานที่แห่งความฝัน และการประสานงานของความสำเร็จให้เป็นจริง ด้วยประสบการณ์ ความรู้จากกิจกรรม เมื่อผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมผมยังจดจำทุกวันในช่วงมัธยมเหมือนที่ไม่นานมานี้ผมรู้สึกอนาถใจที่เรียนจบจากที่นี่ ใกล้กับความรู้สึกของเพื่อน ๆ มันก็ไม่อธิบาย หลังนี้ไม่มีบรรยากาศในตอนเช้า จากการศึกษานี้เราสามารถจินตนาการบรรยากาศเมื่อคนต้องการคุยด้วย แทนที่จะไปเรียน แต่ไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับมัน หลังจากนี้ เราคิดถึงวีรกรรมบ้าๆบอ ๆที่เคยมีมา ทั้งดีและไม่ดีฉันมีโรงเรียนมัธยมชีวิตฉันคิดว่าบรรยากาศในมื้อกลางวัน ทุก ๆวัน เราก็มีกลุ่มเพื่อนมานั่งรอโชคชะตา บางอย่างที่จองได้ก็รีบไปซื้อข้าว พอล มาโต๊ะ แทนที่จะกิน กลับพูด " ถ้ามันไม่เป็นไปตามนั้น คงต้องบอกว่า ไม่เกินนี้ เราอยากจะเก็บความรู้สึกนี้มานานถ้าวันหนึ่งมีโอกาสจะกลับไปยังที่ที่เราเคยใช้ชีวิตด้วยกัน มันก็จะมีค่ามาก ไม่ว่าเราอยู่ที่ใด " ความทรงจำ " จะพาพวกเราไปไหน วันนี้ต้องขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ฉัน