- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
The boys’ room was still dark. The
The boys’ room was still dark. The weight of Chris’ sleeping body was almost too heavy to lift, and I sank to the floor with him in my lap. He smelled like baby shampoo and boy sweat and slept, unaware. Across the room the nightlight illuminated Keith’s deep red hair. I watched his face until he woke up. Sliding off his bed, he sat on the floor beside us. With my free arm I pulled him to my side.
“What’s the matter, Mommy?” he had Brian’s eyes – those dark, feathery lashes.Part II: The Hijacker
Julie Busic moved into my head gradually like an unwanted voice, a notion that took root and wouldn’t leave. I read the police reports and newsprint about the hijacking over and over, made notes, drew up a parallel of our lives and projected into her life.
We were born the same year, married around the same time, both earned master’s degrees and had become educators. She was a teacher of English as a second language at a private school. I was a professor of English at a community college.
I could see her, the glaring face from the newspaper, and longed to re-create the picture, change the truth and curve the details so that it was she who lost the man she loved, she who mourned.
I wanted her to suffer, to hate her, yet something about her intrigued me. Why did she do it? Reports said she was a reluctant participant, went along with the hijacking of a passenger jet to support her husband, his sacrifice for Croatia, a country she had come to love. Their demand was to print a proclamation in major newspapers that detailed the atrocities perpetrated upon the Croatians by the Yugoslavs. A live bomb was placed in the subway locker so police would believe they had additional explosives aboard the hijacked plane. Upon surrender, police found the dynamite strapped to Busic’s chest was filled with silly-putty.
“We never meant for this to happen,” the newspapers quoted her. “We never thought the bomb would explode, and I will forever regret the harm we caused. I carry the ultimate guilt, and must come to terms with it in the dark days ahead.”
“Daddy went to heaven.” I didn’t recognize my voice.
“How did he get there?”
“God came to get him.”
“Can we go see him?”
“Not for a long time, honey.” I didn’t trust myself to say more.
The sun was beginning to rise, a yellow-red glow slid over blue sailboat wallpaper. It was going to be another hot day. The milk bottles had to go out. Library books were due. My husband died, I would tell the librarian, and thought she might forgive the fine.
Chris woke and blinked sleepily at me. He had my deep green eyes set in a face that called for blue, the difference striking. His hair was almost white from the summer sun. He put his arms around my neck and buried his face in my shoulder, as though he knew something was trying to pull me away from him.
Keith leaned against me. “Can we have our breakfast now, Mommy?”
The smell of coffee drifted up the stairs as though Brian were in the kitchen, as though it were a normal morning.
A policewoman I hadn’t noticed before was standing in the doorway, and when I rose, she placed a robe over my short nightgown. Chris, big for a 2-year-old, slipped from my arms, and she took him from me. Together we made our way down those dizzying stairs to a house full of NYPD.
Cigarette smoke hung in the air. Ray was sitting in the kitchen, and he stood when he saw me, a cup of black coffee on the table in front of him. Brian’s cup.
I looked at Ray. “Croatians?”Part III: Our Letters
“What’s the matter, Mommy?” he had Brian’s eyes – those dark, feathery lashes.Part II: The Hijacker
Julie Busic moved into my head gradually like an unwanted voice, a notion that took root and wouldn’t leave. I read the police reports and newsprint about the hijacking over and over, made notes, drew up a parallel of our lives and projected into her life.
We were born the same year, married around the same time, both earned master’s degrees and had become educators. She was a teacher of English as a second language at a private school. I was a professor of English at a community college.
I could see her, the glaring face from the newspaper, and longed to re-create the picture, change the truth and curve the details so that it was she who lost the man she loved, she who mourned.
I wanted her to suffer, to hate her, yet something about her intrigued me. Why did she do it? Reports said she was a reluctant participant, went along with the hijacking of a passenger jet to support her husband, his sacrifice for Croatia, a country she had come to love. Their demand was to print a proclamation in major newspapers that detailed the atrocities perpetrated upon the Croatians by the Yugoslavs. A live bomb was placed in the subway locker so police would believe they had additional explosives aboard the hijacked plane. Upon surrender, police found the dynamite strapped to Busic’s chest was filled with silly-putty.
“We never meant for this to happen,” the newspapers quoted her. “We never thought the bomb would explode, and I will forever regret the harm we caused. I carry the ultimate guilt, and must come to terms with it in the dark days ahead.”
“Daddy went to heaven.” I didn’t recognize my voice.
“How did he get there?”
“God came to get him.”
“Can we go see him?”
“Not for a long time, honey.” I didn’t trust myself to say more.
The sun was beginning to rise, a yellow-red glow slid over blue sailboat wallpaper. It was going to be another hot day. The milk bottles had to go out. Library books were due. My husband died, I would tell the librarian, and thought she might forgive the fine.
Chris woke and blinked sleepily at me. He had my deep green eyes set in a face that called for blue, the difference striking. His hair was almost white from the summer sun. He put his arms around my neck and buried his face in my shoulder, as though he knew something was trying to pull me away from him.
Keith leaned against me. “Can we have our breakfast now, Mommy?”
The smell of coffee drifted up the stairs as though Brian were in the kitchen, as though it were a normal morning.
A policewoman I hadn’t noticed before was standing in the doorway, and when I rose, she placed a robe over my short nightgown. Chris, big for a 2-year-old, slipped from my arms, and she took him from me. Together we made our way down those dizzying stairs to a house full of NYPD.
Cigarette smoke hung in the air. Ray was sitting in the kitchen, and he stood when he saw me, a cup of black coffee on the table in front of him. Brian’s cup.
I looked at Ray. “Croatians?”Part III: Our Letters
0/5000
ห้องของเด็กผู้ชายยังมืด น้ำหนักของร่างกายนอนของ Chris ถูกหนักเกือบเกินไปที่จะยก และฉันจมพื้นกับเขาในตักของฉัน เขากลิ่นเหมือนแชมพูเด็กและเด็กเหงื่อ และการนอน หลับ unaware หลังห้อง nightlight ที่อร่ามของคีธผมลึกสีแดง ผมเห็นใบหน้าของเขาจนเขาตื่น เขาเลื่อนปิดเตียง นั่งบนชั้นข้างเรา มีแขนฟรี ผมดึงเขาด้านของฉันเขามีของไบรอันตาขนตาที่มืด feathery "คืออะไรเรื่อง Mommyส่วนที่สอง: นักจี้จูลี่ Busic ย้ายเข้าไปในหัวของฉันเหมือนเป็นเสียงที่ไม่พึงประสงค์ ความเอาราก และจะไม่ปล่อยให้ค่อย ๆ ผมอ่านรายงานตำรวจและหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับการไฮแจ็คเล่า ทำบันทึก วาดขึ้นพร้อมกันของชีวิต และคาดการณ์ในชีวิตของเธอเราเกิดปีเดียวกัน แต่งงานรอบเวลาเดียวกัน ทั้งสองได้รับปริญญาโท และได้กลายเป็น นักการศึกษา เธอเป็นครูภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สองที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ผมอาจารย์ภาษาอังกฤษที่วิทยาลัยชุมชนฉันได้เห็นเธอ แจ๋หน้าจากหนังสือพิมพ์ และปรารถนาที่จะสร้างรูปภาพใหม่ เปลี่ยนแปลงความจริง และทางโค้งรายละเอียดนั้นก็เธอที่สูญเสียคนที่เธอรัก เธอที่ mournedฉันอยากให้เธอทุกข์ทรมาน เกลียดเธอ แต่บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเธอประหลาดใจฉัน ทำไมไม่ได้เธอทำยังไง รายงานกล่าวว่า เธอได้เข้าร่วมต่อต้าน ไปกับไฮแจ็คเจ็ทโดยสารเพื่อสนับสนุนสามีของเธอ เขาเสียสละในโครเอเชีย ประเทศเธอมารัก ความต้องการของพวกเขาคือการ พิมพ์ประกาศในหนังสือพิมพ์หลักที่ในยามสงครามชินวัตรตามที่ Croatians โดยที่ Yugoslavs รายละเอียด สดระเบิดถูกวางไว้ในตู้รถไฟใต้ดินเพื่อตำรวจจะเชื่อว่า มีวัตถุระเบิดเพิ่มเติมบนเรือบิน hijacked ตามยอมจำนน ตำรวจพบไดนาไมต์ strapped กับหน้าอกของ Busic ก็เต็มไป ด้วย putty โง่"เราไม่เคยขึ้นนี้เกิดขึ้น หนังสือพิมพ์เสนอราคาเธอ "เราไม่เคยคิดจะระเบิดระเบิด และฉันตลอดไปจะเสียใจทำร้ายเราเกิด ฉันมีความผิดที่ดีที่สุด และต้องรอมชอมกับมันในวันข้างหน้ามืด""พ่อไปสวรรค์" ฉันไม่รู้จักเสียงของฉัน"ว่าไม่ได้เขาเดิน""พระเจ้ามาให้เขา""จะเราไปดูเขา""ไม่นาน ผึ้งงาน" ฉันไม่ไว้ใจตัวเองพูดมากแสงแดดที่เริ่มเพิ่มขึ้น เรืองแสงเป็นสีเหลืองแดงฝ่อกว่าพื้นเรือใบสีฟ้า มันเป็นไปได้ร้อนวันอื่น ขวดนมออกไปได้ ห้องสมุดหนังสือครบกำหนด สามีตาย ฉันจะบอกที่บรรณารักษ์ และคิดว่า เธออาจยกโทษปรับChris ตื่น และคันนั้นกะพริบ sleepily ที เขามีตาสีเขียวลึกที่ตั้งหน้าที่เรียกสีน้ำเงิน ความแตกต่างที่โดดเด่น ผมของเขาเกือบขาวจากแสงแดดฤดูร้อนได้ เขาวางแขนรอบคอของเขา และฝังหน้าในไหล่ของฉัน เหมือนเขารู้ว่า สิ่งที่พยายามดึงฉันให้กับพระองค์คีธพิงกับฉัน "เราจะได้อาหารเช้าตอนนี้ Mommyกลิ่นกาแฟลอยขึ้นบันไดถึงไบรอันในครัว ถึงจะเช้าปกติPolicewoman ผมไม่ได้สังเกตเห็นก่อนยืนในประตู และเมื่อฉันโรส เธอวางเสื้อคลุมแบบ nightgown ของฉันสั้น Chris ใหญ่สำหรับเป็น 2 ปี เล็ดรอดจากแผ่นดินของฉัน และเธอเอาเขาจากฉัน รวมกันเราทำทางลงที่ dizzying บันไดทางขึ้นไปบ้านเต็มของ NYPDบุหรี่แขวนในอากาศ เรย์นั่งอยู่ในห้องครัว และเขายืนอยู่เมื่อเขาเห็นฉัน กาแฟดำในตารางหน้าเขา ถ้วยของไบรอันผมมองที่เรย์ "Croatians"ส่วนที่ III: จดหมายของเรา
การแปล กรุณารอสักครู่..
The boys’ room was still dark. The weight of Chris’ sleeping body was almost too heavy to lift, and I sank to the floor with him in my lap. He smelled like baby shampoo and boy sweat and slept, unaware. Across the room the nightlight illuminated Keith’s deep red hair. I watched his face until he woke up. Sliding off his bed, he sat on the floor beside us. With my free arm I pulled him to my side.
“What’s the matter, Mommy?” he had Brian’s eyes – those dark, feathery lashes.Part II: The Hijacker
Julie Busic moved into my head gradually like an unwanted voice, a notion that took root and wouldn’t leave. I read the police reports and newsprint about the hijacking over and over, made notes, drew up a parallel of our lives and projected into her life.
We were born the same year, married around the same time, both earned master’s degrees and had become educators. She was a teacher of English as a second language at a private school. I was a professor of English at a community college.
I could see her, the glaring face from the newspaper, and longed to re-create the picture, change the truth and curve the details so that it was she who lost the man she loved, she who mourned.
I wanted her to suffer, to hate her, yet something about her intrigued me. Why did she do it? Reports said she was a reluctant participant, went along with the hijacking of a passenger jet to support her husband, his sacrifice for Croatia, a country she had come to love. Their demand was to print a proclamation in major newspapers that detailed the atrocities perpetrated upon the Croatians by the Yugoslavs. A live bomb was placed in the subway locker so police would believe they had additional explosives aboard the hijacked plane. Upon surrender, police found the dynamite strapped to Busic’s chest was filled with silly-putty.
“We never meant for this to happen,” the newspapers quoted her. “We never thought the bomb would explode, and I will forever regret the harm we caused. I carry the ultimate guilt, and must come to terms with it in the dark days ahead.”
“Daddy went to heaven.” I didn’t recognize my voice.
“How did he get there?”
“God came to get him.”
“Can we go see him?”
“Not for a long time, honey.” I didn’t trust myself to say more.
The sun was beginning to rise, a yellow-red glow slid over blue sailboat wallpaper. It was going to be another hot day. The milk bottles had to go out. Library books were due. My husband died, I would tell the librarian, and thought she might forgive the fine.
Chris woke and blinked sleepily at me. He had my deep green eyes set in a face that called for blue, the difference striking. His hair was almost white from the summer sun. He put his arms around my neck and buried his face in my shoulder, as though he knew something was trying to pull me away from him.
Keith leaned against me. “Can we have our breakfast now, Mommy?”
The smell of coffee drifted up the stairs as though Brian were in the kitchen, as though it were a normal morning.
A policewoman I hadn’t noticed before was standing in the doorway, and when I rose, she placed a robe over my short nightgown. Chris, big for a 2-year-old, slipped from my arms, and she took him from me. Together we made our way down those dizzying stairs to a house full of NYPD.
Cigarette smoke hung in the air. Ray was sitting in the kitchen, and he stood when he saw me, a cup of black coffee on the table in front of him. Brian’s cup.
I looked at Ray. “Croatians?”Part III: Our Letters
“What’s the matter, Mommy?” he had Brian’s eyes – those dark, feathery lashes.Part II: The Hijacker
Julie Busic moved into my head gradually like an unwanted voice, a notion that took root and wouldn’t leave. I read the police reports and newsprint about the hijacking over and over, made notes, drew up a parallel of our lives and projected into her life.
We were born the same year, married around the same time, both earned master’s degrees and had become educators. She was a teacher of English as a second language at a private school. I was a professor of English at a community college.
I could see her, the glaring face from the newspaper, and longed to re-create the picture, change the truth and curve the details so that it was she who lost the man she loved, she who mourned.
I wanted her to suffer, to hate her, yet something about her intrigued me. Why did she do it? Reports said she was a reluctant participant, went along with the hijacking of a passenger jet to support her husband, his sacrifice for Croatia, a country she had come to love. Their demand was to print a proclamation in major newspapers that detailed the atrocities perpetrated upon the Croatians by the Yugoslavs. A live bomb was placed in the subway locker so police would believe they had additional explosives aboard the hijacked plane. Upon surrender, police found the dynamite strapped to Busic’s chest was filled with silly-putty.
“We never meant for this to happen,” the newspapers quoted her. “We never thought the bomb would explode, and I will forever regret the harm we caused. I carry the ultimate guilt, and must come to terms with it in the dark days ahead.”
“Daddy went to heaven.” I didn’t recognize my voice.
“How did he get there?”
“God came to get him.”
“Can we go see him?”
“Not for a long time, honey.” I didn’t trust myself to say more.
The sun was beginning to rise, a yellow-red glow slid over blue sailboat wallpaper. It was going to be another hot day. The milk bottles had to go out. Library books were due. My husband died, I would tell the librarian, and thought she might forgive the fine.
Chris woke and blinked sleepily at me. He had my deep green eyes set in a face that called for blue, the difference striking. His hair was almost white from the summer sun. He put his arms around my neck and buried his face in my shoulder, as though he knew something was trying to pull me away from him.
Keith leaned against me. “Can we have our breakfast now, Mommy?”
The smell of coffee drifted up the stairs as though Brian were in the kitchen, as though it were a normal morning.
A policewoman I hadn’t noticed before was standing in the doorway, and when I rose, she placed a robe over my short nightgown. Chris, big for a 2-year-old, slipped from my arms, and she took him from me. Together we made our way down those dizzying stairs to a house full of NYPD.
Cigarette smoke hung in the air. Ray was sitting in the kitchen, and he stood when he saw me, a cup of black coffee on the table in front of him. Brian’s cup.
I looked at Ray. “Croatians?”Part III: Our Letters
การแปล กรุณารอสักครู่..
ห้องน้ำก็ยังมืดอยู่เลย น้ำหนักของคริสนอนร่างกายเกือบจะหนักเกินไปที่จะยกและฉันจมกับพื้นกับเขาในตักของฉัน เขามีกลิ่นเหมือนแชมพูเด็กและเด็กเหงื่อและหลับไปโดยไม่รู้ตัว ข้ามห้องไฟตอนกลางคืนสว่างของคีธลึกสีแดงของผม ฉันมองหน้าเขา จนกว่าเขาจะตื่น เลื่อนปิดที่เตียงของเขา เขานั่งบนพื้นข้างๆเรากับแขนฟรีของฉันฉันดึงเขามาอยู่ข้างๆ
" มีอะไรเหรอครับแม่ ? " เขามีตาที่มืดของไบรอัน ( คล้ายขนนกขนตา ส่วนที่ ii : สลัดอากาศ
จูลี่ busic ย้ายเข้ามาอยู่ในหัวของฉัน ค่อย ๆ เหมือนที่เสียงความคิดที่เอารากและจะจากไปไม่ได้ ผมอ่านรายงานของตำรวจและกระดาษหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับการหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำบันทึกดึงขึ้นคู่ขนานของชีวิตของเราและฉายเข้ามาในชีวิตของเธอ . . . . .
เราเกิดปีเดียวกันแต่งงานรอบเวลาเดียวกัน ทั้งได้รับปริญญาโทและได้กลายเป็นคน เธอเคยเป็นครูของภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สองที่โรงเรียนเอกชน ผมเป็นอาจารย์ภาษาอังกฤษที่วิทยาลัยชุมชน
ฉันได้เห็นเธอ ใบหน้าที่จ้องมองจากหนังสือพิมพ์ และปรารถนาที่จะเป็นสร้างรูปเปลี่ยนความจริงและโค้ง รายละเอียดเพื่อให้มันเป็นเธอที่สูญเสียคนที่เธอรัก เธอผู้ไว้ทุกข์ .
อยากให้เธอทรมาน จะเกลียดเธอ แต่เรื่องที่เธอสนใจฉัน เธอจะทำอย่างนั้นทำไม รายงานกล่าวว่าเขาได้เข้าร่วมการต่อต้าน ไปพร้อมกับการหักหลังของผู้โดยสารเครื่องบินสนับสนุนสามีของเธอ การเสียสละของเขา โครเอเชีย ประเทศเขาถึงรักความต้องการของพวกเขาคือพิมพ์ประกาศในหนังสือพิมพ์หลักรายละเอียดโหด perpetrated บน croatians โดย yugoslavs . เป็นระเบิดที่ถูกวางไว้ในล็อกเกอร์ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ดังนั้นตำรวจจะเชื่อว่าพวกเขามีระเบิดเพิ่มเติมบนจี้เครื่องบิน เมื่อแพ้ ตำรวจพบระเบิดที่หน้าอก busic ก็เต็มไปด้วย Silly Putty .
" เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น " หนังสือพิมพ์ที่เธอ " เราไม่เคยคิดว่าระเบิดจะระเบิด ผมจะเสียใจที่ทำร้ายเราก่อ ฉันแบกรับความผิดสูงสุด และจะต้องรอมชอมกับมันในวันที่มืดเลย "
" พ่อไปสวรรค์ . . . " ผมไม่ได้จำเสียงผมได้
" ยังไง เขาไปที่นั่น "
" พระเจ้าได้รับเขา . "
" เราจะเจอเขา "
" ไม่ได้มานานที่รัก ฉันไม่เชื่อว่าตัวเองจะพูดเพิ่มเติม
อาทิตย์ก็เริ่มลุก เรืองแสงสีเหลืองสีแดงลื่นกว่า วอลเปเปอร์ เรือใบสีฟ้า มันก็จะเป็นอีกวันที่อากาศร้อน . นมขวดต้องออกไปข้างนอก หนังสือที่ห้องสมุดกำหนดไว้ สามีฉันตาย ฉันก็จะบอกกับบรรณารักษ์ และคิดว่าเธออาจจะยกโทษให้ก็ได้ . . .
คริสตื่นขึ้นมาแล้วกระพริบตา - ที่ฉันเขามีดวงตาลึกของฉันสีเขียว ตั้งเป็นหน้าเรียกฟ้า ความแตกต่างที่โดดเด่น ผมเกือบจะขาวจากดวงอาทิตย์ฤดูร้อน เขาวางแขนของเขารอบคอและฝังใบหน้าของเขาในไหล่ของฉัน ราวกับว่าเขารู้ว่ามีบางอย่างกำลังดึงฉันออกห่างจากเขา
คีธพิงฉัน " เราสามารถมีอาหารเช้าของเราตอนนี้ แม่ "
กลิ่นของกาแฟลอยมาว่า ไบรอัน อยู่ในครัว ราวกับมันเป็นเช้าที่ปกติ
ตำรวจหญิงผมไม่ได้สังเกตมาก่อน ยืนอยู่ที่หน้าประตู และเมื่อผมลุกขึ้น เธอวางเสื้อคลุมกว่าชุดนอนสั้นของฉัน คริส ใหญ่ 2 ปีไปจากอ้อมแขนของฉัน และ เธอเอาเขาไปจากฉัน รวมกันเราทำทางของเราลงผู้ dizzying ที่บันไดบ้านเต็มของ NYPD
ควันบุหรี่ที่แขวนในอากาศ เรย์นั่งอยู่ในครัว และ เขายืนอยู่ เมื่อเขาเห็นฉัน กาแฟถ้วยสีดำบนโต๊ะตรงหน้าเขา ไบรอันคัพ
ผมมองเรย์ " croatians ? " ตอนที่ 3 :
ของเราจดหมาย
" มีอะไรเหรอครับแม่ ? " เขามีตาที่มืดของไบรอัน ( คล้ายขนนกขนตา ส่วนที่ ii : สลัดอากาศ
จูลี่ busic ย้ายเข้ามาอยู่ในหัวของฉัน ค่อย ๆ เหมือนที่เสียงความคิดที่เอารากและจะจากไปไม่ได้ ผมอ่านรายงานของตำรวจและกระดาษหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับการหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำบันทึกดึงขึ้นคู่ขนานของชีวิตของเราและฉายเข้ามาในชีวิตของเธอ . . . . .
เราเกิดปีเดียวกันแต่งงานรอบเวลาเดียวกัน ทั้งได้รับปริญญาโทและได้กลายเป็นคน เธอเคยเป็นครูของภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สองที่โรงเรียนเอกชน ผมเป็นอาจารย์ภาษาอังกฤษที่วิทยาลัยชุมชน
ฉันได้เห็นเธอ ใบหน้าที่จ้องมองจากหนังสือพิมพ์ และปรารถนาที่จะเป็นสร้างรูปเปลี่ยนความจริงและโค้ง รายละเอียดเพื่อให้มันเป็นเธอที่สูญเสียคนที่เธอรัก เธอผู้ไว้ทุกข์ .
อยากให้เธอทรมาน จะเกลียดเธอ แต่เรื่องที่เธอสนใจฉัน เธอจะทำอย่างนั้นทำไม รายงานกล่าวว่าเขาได้เข้าร่วมการต่อต้าน ไปพร้อมกับการหักหลังของผู้โดยสารเครื่องบินสนับสนุนสามีของเธอ การเสียสละของเขา โครเอเชีย ประเทศเขาถึงรักความต้องการของพวกเขาคือพิมพ์ประกาศในหนังสือพิมพ์หลักรายละเอียดโหด perpetrated บน croatians โดย yugoslavs . เป็นระเบิดที่ถูกวางไว้ในล็อกเกอร์ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ดังนั้นตำรวจจะเชื่อว่าพวกเขามีระเบิดเพิ่มเติมบนจี้เครื่องบิน เมื่อแพ้ ตำรวจพบระเบิดที่หน้าอก busic ก็เต็มไปด้วย Silly Putty .
" เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น " หนังสือพิมพ์ที่เธอ " เราไม่เคยคิดว่าระเบิดจะระเบิด ผมจะเสียใจที่ทำร้ายเราก่อ ฉันแบกรับความผิดสูงสุด และจะต้องรอมชอมกับมันในวันที่มืดเลย "
" พ่อไปสวรรค์ . . . " ผมไม่ได้จำเสียงผมได้
" ยังไง เขาไปที่นั่น "
" พระเจ้าได้รับเขา . "
" เราจะเจอเขา "
" ไม่ได้มานานที่รัก ฉันไม่เชื่อว่าตัวเองจะพูดเพิ่มเติม
อาทิตย์ก็เริ่มลุก เรืองแสงสีเหลืองสีแดงลื่นกว่า วอลเปเปอร์ เรือใบสีฟ้า มันก็จะเป็นอีกวันที่อากาศร้อน . นมขวดต้องออกไปข้างนอก หนังสือที่ห้องสมุดกำหนดไว้ สามีฉันตาย ฉันก็จะบอกกับบรรณารักษ์ และคิดว่าเธออาจจะยกโทษให้ก็ได้ . . .
คริสตื่นขึ้นมาแล้วกระพริบตา - ที่ฉันเขามีดวงตาลึกของฉันสีเขียว ตั้งเป็นหน้าเรียกฟ้า ความแตกต่างที่โดดเด่น ผมเกือบจะขาวจากดวงอาทิตย์ฤดูร้อน เขาวางแขนของเขารอบคอและฝังใบหน้าของเขาในไหล่ของฉัน ราวกับว่าเขารู้ว่ามีบางอย่างกำลังดึงฉันออกห่างจากเขา
คีธพิงฉัน " เราสามารถมีอาหารเช้าของเราตอนนี้ แม่ "
กลิ่นของกาแฟลอยมาว่า ไบรอัน อยู่ในครัว ราวกับมันเป็นเช้าที่ปกติ
ตำรวจหญิงผมไม่ได้สังเกตมาก่อน ยืนอยู่ที่หน้าประตู และเมื่อผมลุกขึ้น เธอวางเสื้อคลุมกว่าชุดนอนสั้นของฉัน คริส ใหญ่ 2 ปีไปจากอ้อมแขนของฉัน และ เธอเอาเขาไปจากฉัน รวมกันเราทำทางของเราลงผู้ dizzying ที่บันไดบ้านเต็มของ NYPD
ควันบุหรี่ที่แขวนในอากาศ เรย์นั่งอยู่ในครัว และ เขายืนอยู่ เมื่อเขาเห็นฉัน กาแฟถ้วยสีดำบนโต๊ะตรงหน้าเขา ไบรอันคัพ
ผมมองเรย์ " croatians ? " ตอนที่ 3 :
ของเราจดหมาย
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- Zoeyจะอยู่ที่ไหน
- รูปแบบการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ใน
- 튀긴된 고등어를 싸서
- ช่วงนี้ยุ่ง
- การเดินทางของฉันในวันหยุด
- เงินหมดให้บริการแล้ว
- If a fire department requests a new trai
- Ok. Fighting!
- คุณภาพอัดแน่นเหมือนเดิม บำรุงเส้นผมให้ยา
- กินข้าวเย็น
- คุณครูของฉัน
- มันจะรูปทรงเตี้ย
- ฉันแค่เล่าให้ฟัง
- I want to tell you that without you my l
- แอลกอฮอล์
- สุดท้าย
- ฉันคิดว่าวันหยุดยาวคงเป็นวันที่ทุกคนมีคว
- Nothing just at home
- after shower , use this spray to other p
- ฉันต้องการอาบน้ำ กินอาหารเย็นและดูแลสามี
- ไปเที่ยวต่างจังหวัด
- ฉันกลัวคุณลอกลวง
- Scope 3
- なケアまでお願いするのは、ちょっと図々しいのでは？
