Born with his twin brother Ernest i

Born with his twin brother Ernest in Pittsburgh, Pennsylvania, to an African-American family on June 15, 1921, or (some sources say) 1923, Erroll began playing piano at the age of three. His elder siblings were taught piano by Miss Bowman. From an early age Erroll would sit down and play anything she had demonstrated, just like Miss Bowman, his eldest sister Martha said.[7] He attended George Westinghouse High School, as did fellow pianists Billy Strayhorn and Ahmad Jamal. Garner was self-taught and remained an "ear player" all his life – he never learned to read music.[2] At the age of seven, he began appearing on the radio station KDKA in Pittsburgh with a group called the Candy Kids. By the age of 11, he was playing on the Allegheny riverboats. At 14 in 1937, he joined local saxophonist Leroy Brown.
He played locally in the shadow of his older pianist brother Linton Garner and moved to New York City in 1944. He briefly worked with the bassist Slam Stewart, and though not a bebop musician per se, in 1947 played with Charlie Parker on the "Cool Blues" session. Although his admission to the Pittsburgh music union was initially refused because of his inability to read music, they eventually relented in 1956 and made him an honorary member.[2] Garner is credited with having a superb memory of music. After attending a concert by the Russian classical pianist Emil Gilels, Garner returned to his apartment and was able to play a large portion of the performed music by recall.[2]
Short in stature (5 ft 2 in), Garner performed sitting on multiple telephone directories.[2][8] He was also known for his vocalizations while playing, which can be heard on many of his recordings. He helped to bridge the gap for jazz musicians between nightclubs and the concert hall.
Garner made many tours both at home and abroad, and produced a large volume of recorded work. He was, reportedly, The Tonight Show host Johnny Carson's favorite jazz musician, appearing on Carson's show many times over the years.
Erroll Garner died from cardiac arrest related to emphysema on January 2, 1977.[2] He is buried in Pittsburgh's Homewood Cemetery.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกิดกับน้องชายแฝด Ernest ในพิตส์เบิร์ก เพนซิลวาเนีย มีครอบครัวชาวแอฟริกันอเมริกันบน 15 มิถุนายน 1921 หรือ (บางแหล่งข้อมูลบอกว่า) 1923, Erroll เริ่มเล่นเปียโนเมื่ออายุสิบสาม พี่เขาก็สอนเปียโน โดยนางสาว Bowman จากอายุต้น Erroll จะนั่งลง และเล่นอะไรเธอได้แสดงให้เห็น เช่นนางสาว Bowman เอื้อยของเขากล่าวว่า มาร์ธา [7] เขาเข้าจอร์จเวสติงเฮาส์มัธยม ตามที่เพื่อนนักเปียโน Strayhorn บิลลี่และนีอะหมัด การ์เนอร์สอน และยังคง "เล่นหู" ชีวิตของเขา – เขาไม่เคยเรียนรู้การอ่านเพลง [2] ที่อายุเจ็ด เขาเริ่มปรากฏบนสถานีวิทยุ KDKA ในพิตส์เบิร์กกับกลุ่มที่เรียกว่าขนมเด็ก อายุ 11 เขากำลังเล่นบน riverboats อัลเลเกนี ที่ 14 ในปี 1937 เขาเข้าร่วม saxophonist ท้องถิ่นน้ำตาล Leroyเขาเล่นภายในเงาของเขานักเปียโนพี่ Linton การ์เนอร์ และย้ายไปอยู่นิวยอร์กในปี 1944 เขาทำงานกับเบสสแลสจ๊วตสั้น ๆ และแม้ว่า ไม่ได้เป็นนักดนตรี bebop นัก 1947 เล่นกับชาร์ลีปาร์คเกอร์ในเซสชัน "เย็นบลูส์" แม้ว่าในตอนแรกเขาเข้าสหภาพดนตรีพิตส์เบิร์กถูกปฏิเสธเนื่องจากเขาไม่สามารถอ่านเพลง พวกเขาในที่สุด relented ในปี 1956 และทำให้เขาเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ [2] การ์เนอร์เป็นเครดิตกับมีหน่วยความจำดีเลิศดนตรี หลังจากร่วมชมคอนเสิร์ต โดยนักเปียโนคลาสสิกรัสเซีย Emil Gilels การ์เนอร์กลับไปยังอพาร์ทเมนต์ของเขา และสามารถเล่นเป็นส่วนใหญ่เพลงดำเนินการเรียกคืน [2]สั้นเล่ห์ (5 ฟุต 2 นิ้ว), การ์เนอร์ทำนั่งบนโทรศัพท์หลายไดเรกทอรี [2] เขาเป็นที่รู้จักสำหรับเขาเปล่งเสียงขณะเล่น ซึ่งสามารถได้ยินในหลายบันทึกของเขา เขาช่วยให้ช่องว่างสำหรับนักดนตรีแจ๊สระหว่างไนท์คลับและคอนเสิร์ตฮอลล์การ์เนอร์ทำทัวร์ทั้งใน และต่างประเทศ และบันทึกงานเป็นจำนวนมากด้วย เขาได้ รายงานว่า ในคืนนี้แสดงโฮสต์จอห์นนี่คาร์สันของชื่นชอบแจ๊สนักดนตรี ปรากฏบนของคาร์สันแสดงหลายครั้งในปีการ์เนอร์ Erroll เสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นที่สัมพันธ์กับภาวะอวัยวะบน 2 มกราคม 1977 [2] เขาถูกฝังในสุสาน Homewood วี่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกิดมาพร้อมกับน้องชายฝาแฝดของเออร์เนสในพิตส์เบิร์กไปยังครอบครัวของแอฟริกันอเมริกันที่ 15 มิถุนายน 1921 หรือ (บางแหล่งบอก) 1923 Erroll เริ่มเล่นเปียโนเมื่ออายุสาม พี่น้องชายของเขาได้รับการสอนเปียโนโดยนางสาวโบว์แมน จากอายุต้น Erroll จะนั่งลงและเล่นอะไรที่เธอได้แสดงให้เห็นเช่นเดียวกับนางสาวโบว์แมนพี่สาวคนโตของเขามาร์ธากล่าวว่า. [7] เขาเข้าเรียนที่จอร์จเวสติงโรงเรียนมัธยมเช่นเดียวกับเพื่อนนักเปียโนบิลลี่ Strayhorn และอาหมัดออสการ์ การ์เนอร์ก็เรียนด้วยตัวเองและยังคงเป็น "ผู้เล่นหู" ทุกชีวิตของเขา - เขาไม่เคยเรียนรู้ที่จะอ่านเพลง [2] ตอนอายุเจ็ดขวบเขาเริ่มปรากฏบนสถานีวิทยุเคดีในพิตต์กับกลุ่มที่เรียกว่าเด็กลูกอม. โดยอายุ 11 เขาได้เล่นในลุ่มน้ำแอล วันที่ 14 ในปี 1937 เขาได้เข้าร่วมแซ็กโซโฟนท้องถิ่นเลอรอยสีน้ำตาล.
เขาเล่นในท้องถิ่นในร่มเงาของนักเปียโนเก่าพี่ชายของเขาลินตันการ์เนอร์และย้ายไปยังนครนิวยอร์กในปี 1944 ชั่วครู่เขาทำงานร่วมกับเบสด์สแลมสจ๊วตและแม้ว่าจะไม่ได้เป็นนักดนตรีแจ๊ชต่อ SE, ในปี 1947 เล่นกับชาร์ลีปาร์กเกอร์ที่ "เรือใบสีฟ้าเย็น" เซสชั่น แม้ว่าการรับเข้าของสหภาพดนตรีพิตส์เบิร์กแรกถูกปฏิเสธเพราะเขาไม่สามารถที่จะอ่านเพลงที่สุดพวกเขาก็ยอมอ่อนข้อในปี 1956 และทำให้เขาเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์. [2] การ์เนอร์จะให้เครดิตกับการมีหน่วยความจำที่ยอดเยี่ยมของเพลง หลังจากที่เข้าร่วมคอนเสิร์ตโดยนักเปียโนคลาสสิกรัสเซียเอมิล Gilels ที่การ์เนอร์กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาและก็สามารถที่จะเล่นส่วนใหญ่ของเพลงดำเนินการโดยการเรียกคืน. [2]
สั้นในสัดส่วน (5 ฟุต 2), การ์เนอร์ดำเนินการนั่งอยู่บนหลาย สมุดโทรศัพท์. [2] [8] นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักในการเปล่งเสียงของเขาในขณะที่เล่นซึ่งสามารถได้ยินเสียงในหลายบันทึกของเขา เขาก็จะช่วยลดช่องว่างสำหรับนักดนตรีแจ๊สระหว่างไนท์คลับและคอนเสิร์ต.
การ์เนอร์ทำหลายทัวร์ทั้งในและต่างประเทศและผลิตปริมาณมากของบันทึกการทำงาน เขาเป็นข่าวคืนนี้แสดงโฮสต์นักดนตรีแจ๊สจอห์นนี่คาร์สันที่ชื่นชอบปรากฏตัวในการแสดงของคาร์สันหลายต่อหลายครั้งในช่วงหลายปี.
Erroll การ์เนอร์เสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นที่เกี่ยวข้องกับถุงลมโป่งพองในวันที่ 2 มกราคม 1977 [2] เขาถูกฝังอยู่ในสุสาน Homewood พิตส์เบิร์ก .